Dagboekje 12 oktober 2018: Tijd vloog weer veel te snel in het Boshuisje

Hoi hoi dagboekje klein, 

Het was tijdje geleden dat ik naar het Boshuisje geweest was. Ben van de zomer helemaal alleen in mijn eigenste uppie met de trein nog wel, geweest en hahaha was heerlijk trouwens. Ben nog altijd trots op mezelf en denk met veel plezier terug aan die avond en nacht en de lekkere eitjes van de volgende ochtend grijns…. Maar deze keer was ik met angel en No mee gegaan, als vertrouwd onder hun hoede. 
Nu echter voor ik ga vertellen hoe het daar was, en kan al zeggen dat ik me enorm heb geamuseerd Ga ik even afdwalen naar de week er voor toen ik bij de buren van het Boshuisje op bezoek ben geweest met vrienden. 

Ook heel gezellig trouwens maar natuurlijk helemaal anders, wat ik ook wist, was er vroeger al vaker geweest bij de buren lol. Heb daar echter toen twee mijlpalen genomen en vandaar dat ik het nu ook even vermeld. 

Rotzakken

Het enige waar ik goed voor ben 
Is gebruikt worden en dan weggegooid
Nee hoor zelfs ontmoeten hoeft daar voor niet
Je groomt me gewoon 
Vertelt me leuke woorden 
En ik val als een stomme bakvis
Als een goedgelovige trut 

Naief stom mens dat ik ben
En is niet alleen jij 
Zijn jullie godverdomme allemaal
Elke keer weer
Elke keer weer probeer je iemand te vertrouwen 
Om gewoon een fucking mes in je hart gestoken te krijgen
Elke keer weer 

En niet alleen online
Ja dit is de druppel geweest 
Maar elke godverdomse vent in mijn leven 
Heeft niets anders gedaan 
Dan me gebruiken
Ben ik op gebruikt  
Ruilen we ze wel in voor een ander 
Of vergeten haar waarom niet 
Gooi maar weg

Ik doe toch niet mee
Ik besta toch niet 
Alleen als een stuk stront dat even kapot getrapt mag worden 
En dan gedaan er mee

Nu bedankt allemaal 
Niet meer
Nooit meer
Geen mannen meer in mijn leven 
Ik wil het niet meer en red het zo wel zonder jullie
Heb niemand nodig, heb ik ook nooit gehad
En verdomme dat wist ik al toen ik kind was 
en voor de zoveelste keer was weg gesmeten

Heb me gewoon op een zijspoor laten brengen 
Had hoop gekregen dat niet elke vent het zelfde was
Maar vergeet het 
Gebruiken maar en gooi weg
Dat is toch de maatschappij
Zo hoort het toch
En wat een mens is
Dat iemand gevoelens heeft
Doet er niet toe als jij maar je ding krijgt en jij en jij en jij ... 

Maar niet meer
Nooit meer
Niet met mij
Ik doe niet meer mee

Muurtjes

Krijg soms de vraag, waarom ben je nog altijd alleen, heb je nu nog niemand gevonden... En wordt je ook meteen weer de verdediging in geduwd want dan zal er toch wel iets grondig mis zijn met je dat je na al die tijd nog niemand hebt. Voor mij is het nu ongeveer 2 jaar geleden dat ik nog een vaste D had. Dan ben je toch wel een heel moeilijk iemand, dan mankeer je toch wel extreem veel...

Maar weet je, settelen doe ik niet. Ik reageer al niet op veel mensen. Voor mij zijn er niet zoveel mensen waar ik als sub/slavin tot ben aangetrokken. Ik persoonlijk heb ook niets aan iemand zonder ervaring, die veel ouder of jonger is dan ik zelf. Niet aan iemand die aan de andere kant van de wereld woont. En eerlijk je wil ook nog wel aangetrokken zijn tot iemand ook fysiek. En dan heb je nog heel die categorie van mensen die getrouwd, verliefd, verloofd, of op wat voor manier gebonden zijn...

Dus ja de vijver waar ik in vis, is verdomd klein maar helaas wordt die dus ook bevolkt door een heleboel eikels, rotte vissen, jagers die denken dat wij prooi zijn niet alleen omdat we sub zijn of slavin maar omdat we maar lettertjes zijn op een scherm... Misschien zitten er nog echte vissen in maar eerlijk, ik kom ze zelden tegen.

En dan wordt het gek gevonden dat ik heel wantrouwig ben geworden naar andere mannen toe. Maar eerlijk hoe zou je zelf reageren als je constant wordt voorgelogen, als je er weer achter komt dat iemand toch getrouwd is, dat ze zeggen bdsmer te zijn en blijkt dat je weer een idioot hebt die alleen zin heeft in kinky seks, dat je foto krijgt van iemand en je ontmoet ze en ze zijn plots 30 jaar ouder, of je komt je grootvader tegen die je alleen wilt om zijn huishouden te doen en het appeltje te snijden dat hij 's avonds kan opeten of de grote fantast die geen idee heeft wat bdsm is maar gezien heeft hoe makkelijk die vrouwen zich laten neuken als je beetje stoer doet... En noem maar op ben alles wel tegengekomen denk ik.

En elke keer probeer ik me terug open te stellen voor mensen, ben ook iemand die vrij open is over veel dingen. Maar tegelijkertijd ben ik ook terughoudend geworden juist door zo vaak gekwetst te zijn. Mensen die alleen online willen geilen. Ik ben jaren misbruikt door een internet sex verslaafde dus nee daar kun je niet bij mij voor te recht. Ja ik hou van bdsm en ben sub/slavin in hart en nieren maar gaat mij wel om de persoon achter die bdsm en niet het meppen of de touwen op zich... En zo merk ik dat na elke leugen mijn muurtje weer hoger wordt en de vijver waar ik in ga vissen nog kleiner wordt...

Tot ik me afvraag soms of het het nog wel waard is.

mieneke

Dagboekje 17 juli 2018 :Tranen met tuiten maar heerlijke avond Boshuisje

Goh was van plan veel eerder achter mijn pctje te kruipen maar de dagen vliegen ook altijd zo vlug voorbij maar ben er eindelijk nog eens voor gaan zitten. 

Maanden geleden had ik al afgesproken om de 17e naar de sauna te gaan met een paar vriendinnen. Waren daar al eens geweest en sjiek sjiek hoor. Zoveel sauna’s waar we eh deze keer niet veel van gezien hebben grijns. Het zwembad met dit warme weer trok veel meer aan dan zo’n hete sauna. Hoewel mijn twee compagnons zaten er niet mee in om lekker te koken of was het brubbelen in de broebelbaden… 

Maar was er dus van overtuigd dat ik deze keer de meeting in Lommel zou moeten overslaan. Hoe leuk ook, afgesproken is afgesproken. 

Tot ik er op bepaald moment achter kwam (en dat is voor mij een wonder want ik ben verschrikkelijk in aadrijkskunde of verder alles wat met navigatie te maken heeft - en dat is dus de understatement van het jaar -) dat Laakdal waar die sauna zat helemaal niet zo ver van Lommel was… Jeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeej… 

Dagboekje 22 juni 2018: Helemaal gecrasht effe ...

Hoi hoi allemaal,

Het is heel lang goed gegaan met mij en mijn gezondheid en had wel af en toe hick-up zoals iedereen maar van de week ben ik helaas voor het eerst in hele lange tijd terug gecrasht. 

Heb het nog lang genegeerd want heb nog een hele leuke week gehad waar ik met vrienden ben weggeweest en donderdag had ik nog mijn maandelijkse munch waar ik naar toe geweest ben ondanks dat ik toen al wist dat het flink mis was. 

Verhaal: Dagje Kust... (24 mei 2018)

Het is onvoorstelbaar hoe snel de tijd gegaan is. Voor haar gevoel zaten ze gisteren nog heel de tijd mailtjes met elkaar uit te wisselen. Mailtjes waar ze met momenten grijze haren van kreeg, waar ze van is weggelopen, waar ze boos van is geworden, verdrietig maar de mailtjes bleven komen. De communicatie bleef open tot de dag ze elkaar eindelijk echt ontmoette en zij merkte dat al haar angsten niet klopte. Haar wantrouwen in het internet was eindelijk eens ongegrond ondanks al die keren dat het haar daarvoor had verraden. 

Hij was geen fake, hij bleef niet alleen online zoals zoveel andere fantasten die ze had gesproken, hij had geen vriendin of vrienden daar was hij echt eerlijk in geweest, hij was zowaar nog echt een natuurlijke Dominant ook, zo iemand die altijd een autoriteit heeft en niet alleen als hij zijn D maskertje op zet, iemand die zich aan zijn woord houdt, iemand die tijd maakt om inderdaad samen iets op te bouwen, iemand die haar laat voelen dat hij om haar geeft niet alleen als sub of het lekkere geile ding dat ze is maar ook gewoon als mens net als zij om hem geeft als mens, als Dom, als haar Meester en grijns het lekkere ding dat hij is. Iemand die haar stuurt en vormt en uitdaagt maar ook thuis laat komen en zich bij hem geborgen doet voelen maar vooral hij begint haar vertrouwen te winnen. Beetje per beetje, stukje voor stukje… Langzaam aan maar wel gestaag. Wat echt geen sinecure is want hoe open en vrolijk en mondvaardig en lachebekje ze ook schijnt te zijn, vertrouwen is iets wat ze zelden doet. Niet omdat ze niet wil maar omdat ze dat gewoon niet makkelijk kan. 

Ik mis je 23 mei 2018

Na al die jaren zou je denken dat het verdriet minder wordt

Dat de pijn jou kwijt te zijn vermindert

Maar dat is niet

Ja, je leert er mee om gaan

Je draagt het beter

Het krijgt zijn eigen hoekje waar het gewoon altijd aanwezig is

Maar vandaag staat dat hoekje weer even in de spotlight

En voel je het gewicht van alles weer op je neer drukken

Vandaag besef ik weer wat ik toen ben kwijt geraakt

Hoe ik jou ben kwijt geraakt

Omonkeerbaar

Je wilde niet

Je had geen keuze

En het was veel te vroeg

Maar je ging

Ik mis je en zal je altijd blijven missen

Je was zo belangrijk voor me

Meer dan je ooit hebt geweten

En of het nu gisteren was of  over over honderd jaar

Dit gevoel blijft

Die herinneringen blijven

Nooit zal ik ze vergeten

Nooit zal ik jou vergeten

Ik mis je, meer kan ik niet zeggen

Gewoon

Ik mis je.

Dagboekje 29 april 2018: Gebrulde pannekoeken met zalige rustmomenten ...

Hoi hoi,

Het is al heel de week aan het kriebelen om weer te gaan schrijven maar eerlijk geen tijd gehad en zat eventjes in de knoei met het feit dat het wel wat zal lijken allemaal op vorige keer hoewel voor mij het gevoel weer heel anders was, maar dat is dan maar zo. Die schrijfkriebels krijg ik toch niet onder controle.

Een paar weken geleden had ik verteld dat we een weekendje naar het Boshuisje waren geweest, No, angel en ikke omdat het er toen ook klusweekend was en eerlijk dat is toen zo heerlijk bevallen dat er een vervolg op is gekomen.

Het was vorige week uitzonderlijk mooi eh prachtig, eh magnifiek weer zelfs voor april en No had toen ook zoiets van waarom niet... Dus hebben ze me heerlijk uitgenodigd om mee te gaan terug naar het Boshuisje van vrijdag tot zaterdag.


En ohw wat heb ik genoten. Je moet je voorstellen, ik woon midden in de stad, echt ploef in het midden tussen al dat beton en ijzer en zwarte straten, dus zodra het wat opwarmt buiten zit je hier eigenlijk al te stikken en te puffen en te hijgen door de warmte en we hadden uitzonderlijk voor het jaar ineens temperaturen van 25 graden om en nabij ... En in april nog wel, heel soms is dus globale opwarming nog ergens goed voor.

Dus om dan de kans te krijgen heel even helemaal je terug te trekken in de bossen, de rust, de kalmte en hahaha een heerlijke speelplek ook nog. Dat is gewoon puren luxe.

Was No en angel ook heel dankbaar dat ik lekker mee mocht. Kan me best voorstellen dat ze gewoon hadden willen genieten vrijdag van avondje daar met hun twee.

Dagboekje 11 april 2018 : Heerlijk klusweekendje in het Boshuisje

Hoi hoi iedereen, 

Kan het niet laten maar klein (nu ja mezelf kennende loopt het wel weer wat uit de hand) verslagje van afgelopen weekend in het Boshuisje. 
Heb weer zo heerlijk genoten en kan het dan niet laten om in de figuurlijke pen te kruipen he dus hier gaan we. 

Nu de meesten weten ondertussen wel dat als ik naar het Boshuisje ga dat eigenlijk altijd onder de hoede (klinkt sjiek he) van angel en No is. Zij komen me ophalen en zetten me na alles normaal gezien ook weer braaf thuis af. Nu zij komen daar al heel wat langer dan ik en angel had me gevraagd of ik zin had om mee te komen naar het ‘klusweekend’. Nu de verhalen daarover heb ik in het verleden zeker gelezen en tja het is geen geheim dat ik er ook graag ben he in de bossen en dan specifiek daar in Lommel in dat ene kleine huisje … Dus mijn antwoord was ook meteen volmondig ja !!!!! 

Eh… ik zat alleen plots met een groot dilemma. Mijn gezondheid is wat krakkemikkerig dus ik verdeel mijn tijd en dingen ook wel. Maar was dus al paar dagen hier in mijn appartementje bezig met de grote lente schoonmaak. Je wilt het niet geloven maar uit de woonkamer en eetkamer alleen heb ik 7 grote vuilniszakken gehaald en nog een kleintje om het goed te maken … Ik was dus flink bezig met sorteren, weggooien, wegbrengen (jeps ben ook 3x naar de kringloopwinkel geweest, wat ben ik blij dat die achter mijn hoek zit grijns, zo gemakkelijk)… Bloed zweet en tranen.