Dagboekje 17 juli 2018 :Tranen met tuiten maar heerlijke avond Boshuisje

Goh was van plan veel eerder achter mijn pctje te kruipen maar de dagen vliegen ook altijd zo vlug voorbij maar ben er eindelijk nog eens voor gaan zitten. 

Maanden geleden had ik al afgesproken om de 17e naar de sauna te gaan met een paar vriendinnen. Waren daar al eens geweest en sjiek sjiek hoor. Zoveel sauna’s waar we eh deze keer niet veel van gezien hebben grijns. Het zwembad met dit warme weer trok veel meer aan dan zo’n hete sauna. Hoewel mijn twee compagnons zaten er niet mee in om lekker te koken of was het brubbelen in de broebelbaden… 

Maar was er dus van overtuigd dat ik deze keer de meeting in Lommel zou moeten overslaan. Hoe leuk ook, afgesproken is afgesproken. 

Tot ik er op bepaald moment achter kwam (en dat is voor mij een wonder want ik ben verschrikkelijk in aadrijkskunde of verder alles wat met navigatie te maken heeft - en dat is dus de understatement van het jaar -) dat Laakdal waar die sauna zat helemaal niet zo ver van Lommel was… Jeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeej… 



Nu niet alleen mijn navigatievaardigheden zijn niet zo sterk, mijn organisatie vaardigheden zijn ook niet de beste van de wereld.  Dus hoe ging ik het regelen dat ik in Lommel kon geraken? Eh het was het nog wat ingewikkelder. Moest eerst van Antwerpen in Malle geraken met openbaar vervoer en van daar uit met auto van vriendin naar Laakdal maar dan ... ???  

Ik dus zoeken zoeken zoeken, en jawel, als ik nadien afgezet werd in Mol, was ik zo in Lommel en kon ik daar weer… Jeps ingewikkeld. Was ik blij toen angel me heel lief voorstelde me te komen halen bij de sauna. Ik heb ook zo’n hekel aan al dat gezoek en gedoe en kom altijd op andere plekken terecht dan de bedoeling was. 

Dus na dagje heerlijk bakken en luilekkeren in een poepsjieke sauna op naar het Boshuisje. Zoals gezegd, heerlijk opgepikt. En voor ik het wist waren we er al. En eerlijk, zo heerlijk als je dan van die hitte overal in de bossen komt waar het misschien net zo warm is maar gewoon zoveel koeler lijkt door al die bomen. 

We waren lekker op tijd dus even bij gekletst met Silent en MrMarcos. olleke nog een flinke pakkerd gegeven en zelf boke opgegeten. Toen bedacht ik, dat ik nog een hele bak fruit bij had (lekkere rode besjes, aardbeien, druifjes, frambozen, bramen… hmmm zit al weer te likkebaarden, gek ben ik op dat fruit). Had Silent ons braaf bakjes gegeven om het op tafel te gooien voor iedereen. Maar, tja, dat krijg je als je drie eigenwijze subs bij elkaar zet (zie olleke dit hevig ontkennen, en angel nu op en neer springen: niet waar, niet waar… wij lief…)… En eh ik die naar dat fruit stond te kijken, helemaal geblutst en geklutst van de reis… Tja dat kon toch niet op tafel toch ???? Dus wij vlug de bakjes gepakt die Silent ons liefdevol had gegeven voor de mensen. Boel in drie verdeeld en sloeber sloeber helemaal op gesmikkeld, lekker !!!!!! Maar in ons enthousiasme goed te doen en de mensen te sparen van geplet fruit en gedoe was ik helemaal Silent vergeten die daar ook wel gek op is… Ieps… arme olleke heb haar gewoon gedupt… Geen chippies meer voor haar. Maar hoe weet ik nog niet, maar maak het nog goed hoor ol en Silent krijgt nog een hele bak voor haar zelf (ooit :D). 

De avond was dus lekker ingezet. Heel erg veel volk was er niet wat de pret zeker niet heeft mogen drukken want er werd als vanouds heerlijk gebabbeld, gelachen en gek gedaan. 

Er was ook nog een Mrs met 2 slaven aanwezig en auch… ik kan echt wel heel wat hebben maar nu kromp ik toch ook in elkaar toen ik al die wasknijpers op die arme man zag (lol hij genoot hoor maar auuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu). En merk je ook dat iedereen bdsm anders beleeft, andere accenten heeft maar uiteindelijk geniet je allemaal op je eigen manier he (hihi als iemand mij op wandel neemt als hondje vrees ik dat toch wel heel vlug de D/s zou verlaten…). 

Het is gek, hoe vroeg we ook komen (en waren nu echt wel lekker op tijd) de tijd vliegt daar altijd zo vlug he. Dat is niet normaal dus het was al weer helemaal donker en latig voor we zelf aan de slag gegaan zijn. 

Mag het misschien niet zeggen maar ons angelke kan dan toch ook gaan stuiteren hoor. Iedereen die dan in de buurt is, kan te maken krijgen met de plaagbuien van ons allerliefste engeltje en olleke zal heerlijk als steun dienen. Ik ben vrees ik veel te saai en braaf op dat vlak en hou dan meestal heel braaf mijn smikkeltje als ik zie hoe die twee zich dan plots helemaal in de nesten (proberen te) werken. Duurt nooit lang gelukkig want dan schiet No wel in actie maar het is wel heerlijk om te zien, grijns. 

Tja die carpoort in het Boshuisje… denk dat ik 110 mag worden maar die zal altijd wel speciaal plekje in mijn hart houden ook. De momenten die ik daar beleefd heb en eerlijk zaterdag avond was er weer eentje die ik eeuwig zal onthouden hoe warrig alles in mijn hoofdje ook is want echt wat wanneer gebeurd, weet ik nooit. 

We waren allebei vastgemaakt aan zo’n stang (takel) in het plafond en is anders dan als we één op één spelen met No maar vaak nog intenser en heftiger op een bepaalde manier. Voor mij toch… Ik kan voelen wat angel doormaakt en ervaar dat zelf ook dan op bepaalde manier. Je staat zo dicht bij elkaar, je voelt elkaars emoties ook gewoon.
Dan merk je ook hoe goed  No ons beiden kan lezen. Hoe hij het weet of voelt, geen idee. Ik had deze keer toch iets heel anders nodig dan angel en denk dat we allebei ook echt gekregen hebben wat bij ons op dat moment paste. Ik hoorde bij angel hele reeksen slagen neerkomen waardoor ik helemaal in een kromp. Ik had dat dat op dat moment ook niet kunnen hebben zulke series meppen, was het allemaal al voorbij geweest voor het echt begonnen was, bij mij toch. Maar oh zo gemeen, No weet altijd precies de pijnlijkste plekken te raken die je maar kunt verzinnen. En kreeg dan wel geen ettelijke meppen achter elkaar maar met elke slag die genadeloos aan kwam, kreeg hij me helemaal klein. Telkens op die verdomde verbrandde plekken, echt zweer het, verbrand nooit meer. Wat deed dat zeer, en voelde dat anders aan. 

Maar oempf, denk dat ze het zelf niet door had, angel heeft sterretjes mogen zien geloof ik. Eén van de bats (sorry spookje, we hoorden nadien dat het jouw lieveling was) heeft ons angelke ook niet overleefd. Wat al genoeg zegt. Maar hoewel ik zelf toen al vrij ver heen was, dat gevecht in angel... Ze is veel ingetogener dan ik dan maar de emoties die ze uitstraalt zijn dat niet, echt niet. Die voel je van haar afstralen dan, zelfs al heb ik blinddoekje om. En is zo fijn te merken als ze zich dan ook eindelijk overgeeft. En van keer had ze toch ook een paar flinke blauwe plekken nadien bleek ;). 

Nu één ding heb ik wel geleerd lol, met No een sessie hebben als je heel de dag in de zon hebt liggen bakken en dus verbrandde plekken hebt… gevaarlijk gevaarlijk! Was in mijn lies verbrand en auwie wat zijn die de pineut geweest en zo waren er nog een paar plekken die hij feiloos wist te vinden… Als ik er aan denk begin ik al weer te vloeken. 

Maar was had ik het nodig, en moet zeggen alle emoties die ik had opgekropt de laatste tijd zijn er ook echt wel allemaal uitgekomen. Had ook wel heel wat opgekropt. Plots terug ziek nadat het meer dan 4 jaar goed was gegaan, heel wat emoties ivm een vakantie die ik uiteindelijk heb afgezegd, het leren kennen van terug iemand, toch weer zenuwachtig voor en de dagopname in het ziekenhuis waar mijn moeder was overleden... Heel wat dus. 

De traantjes bleven komen en de emoties bleven los komen… En dan moet het er ook echt wel uit en komt het er ook uit. Nu iets wat ik gelukkig niet vaak heb, maar het was voor mij zo intens geweest dat ik de volgende dag nog een subdropje heb gehad. Niet zo erg hoor. Ik wist wat er aan de hand was maar elke rustig liedje en hops daar kwamen de tranen weer. Mensen zitten soms ook echt wel gekkig in elkaar. En dan zie je ook wat het allemaal los kan maken zo'n sessie en dat is voor een opkroppertje als ik ben toch wel nodig ook. 

Geloof dat het nadien ook wel te merken was dat ik even helemaal op was en leeg en hops alles er uit maar weet je … ook dat kan gewoon daar. 

Voor mij is het Boshuisje gewoon een heel veilige plek waar je gewoon zelf mag zijn met een lach een traan, boos, gelukkig … op zo’n avond vliegen alle emoties wel in het rond maar... zo voel ik het toch aan, je bent er thuis… Juist omdat er geen haantjes gedrag vertoond moet worden, je lekker gewoon je eigen ding kunt doen ook, kun je ook gewoon lekker je zelf laten gaan. 

En voor mij is dat belangrijk, kom ook op andere plekken en die zijn ook leuk maar eerlijk ik hou van het intieme, gezellige, warmte die ik telkens terug vind in het Boshuisje en mis ik vaak bij die hele grote dingen… 

Ik ga maar vlug stoppen met schrijven voor ik helemaal lyrisch word. Kan in elk geval wel zeggen dat het weer heerlijk was.

En olleke en Silent geef een gil als jullie hulp nodig hebben voor de palmbomen :p. 

Nog heel even dit want weet niet hoe ze het zelf ervaren heeft maar wauw olleke had echt bewondering voor je. 

Silent, olleke en … No zijn na de sessie van angel en mij terug de carpoort in gedoken en … en olleke heeft No zijn kunsten dus ook mogen ervaren iets wat echt niet makkelijk is. Niet alleen dat, maar het idee van iemand anders dan …. Dus echt, en meen dit olleke, wauuuuuuuuuuuw!!! Vond het echt knap van je. 

En nu ga ik echt afsluiten. Het was heerlijk en had het er meer dan wat voor over dat ik dinsdag in het ziekenhuis lag (spiraaltje laten plaatsen maar omdat ik ik ben moest het even onder narcose) en iedereen dus mijn blauwe billen kon zien. Heb gedaan die dag alsof mijn neus bloedde en als wraak hebben ze me in het ziekenhuis met een prik een blauwe plek gegeven waar zelfs No nog U tegen zeggen zou.  

mieneke