Hoi hoi
Dagboekje, mijn…
Hmmm vrees
dat ik nog wel even bezig ga zijn. Het is zo lang geleden dat ik je nog eens
echt geschreven heb. Had net al een poging gewaagd maar was zo afgedwaald van
alles dat ik dus maar een nieuwe poging waag. Het voordeel van typen en
schrijfselrijen… je kunt zo vaak op nieuw beginnen als je maar wilt.
Het laatste
jaar, nu paar jaren zijn weer een heel groeiproces geweest en heel wat dingen
zijn veranderd bij mij. Ik heb nieuwe beslissingen genomen, ben nieuwe weg op
gewandeld maar ben nog altijd aan het groeien en bloeien en dat ik afgelopen
tijden niet gek geworden ben, heb ik voor heel heel groot deel te danken aan
mijn beste vrienden. Niet alleen dat ik niet gek geworden ben trouwens maar met
hun steun ben ik ook gewoon kunnen blijven groeien en bloeien. Als mens en ook
in de bdsm…
Ik heb dat
al vaker gezegd maar voor mij is bdsm
geen spel. Levenstijl vind ik zo’n zwaar woord maar het is iets dat in me zit,
iets dat ik nodig heb … net als ik moet ademhalen… Is een essentieel deel van
me.
Als kind
had ik al hele episodes waar ik geen blijf wist met mezelf en ongedurig was en
wat ik dan noem aan het miezemuizen was, impulsief dingen deed en noem maar op.
Toen wist ik totaal nog niet wat en hoe en vooral wat er aan te doen… en heb
veel geprobeerd om mezelf dan weer met pootjes op de grond te krijgen, of juist
helemaal van de grond het is maar hoe je het bekijkt. Mijn moeder kon me
vroeger wel deeltje doen aarden maar toch die ongedurigheid, dat stuiteren… heb
dat altijd gehad.
Pas nu
realiseer ik me, na 43 bijna 44 jaar
hier rond te hopsen en toe doen op deze wereld dat ik iemand ben die af en toe
haar emoties moet kunnen loslaten net als in een snelkoker… De druk moet er
even af of ik ontplof en doe de meest gekke dingen. En heb pas sinds ik de bdsm
in gestapt ben heb ik gemerkt dat voor mij die uitlaatklep juist dat is, de
bdsm… niet alleen de sessie maar alles wat daar rond heen zit trouwens. Maar
zoals nu, nu ik mezelf in niemandlands voel vertoeven op dat vlak, heb ik het
grote geluk dus een paar mensen rond me te hebben die me begrijpen en ook dat
kunnen geven.
