Dagboekje: 24 november 2012_1: Vakantie onthouding

Hoi hoi lief dagboekje,

Ik sta nog altijd hopeloos achter met mijn pennerijen. We zijn ondertussen na het vorige verslagje al weer tien dagen later. Maar wil je toch niet alles onthouden dus bij deze ga ik een poging wagen om je up-to-date te brengen. Vorige keer vertelde ik je hoe ik langzaam meer en meer naar de pijn kant getrokken werd naast de lustkant. En hoop in dit verslagje dat nog iets duidelijker te maken… 

Alhoewel. Vermoed eerder dat dat iets word voor de volgende keer. Het wordt een vreemd ding dit verslagje trouwens want plots lag alles tussen Mr Rik en mij even stil. Jeps was weer eens ziek geworden maar dat heeft me niet echt tegengehouden deze keer. Zolang ik nog op mijn benen kan staan, ga ik door. Zo ken je me ook wel natuurlijk. En ik kon nog op mijn benen staan maar was wel flink in paniek want ik ging eindelijk voor de eerste keer in een jaar of 14 terug op vakantie. No way dat mijn lichaam daar roet voor in het eten zou gooien.

Ging lekker naar Zuid Frankrijk met mijn vader, jeugdherinneringen ophalen. En het is gelukt ook. Het was heerlijk al die plekjes terug te zien waar je als kind hebt rond gespurt. Het was zalig te merken dat je geheugen vaak een stuk sterker is dan je zelf beseft. Het was ongelooflijk te merken dat ik na een paar daar weer helemaal genezen was, gewoon door de gezonde lucht, het vele buiten zijn maar ook door even helemaal stressvrij te zijn en te genieten van alles. Was vergeten na zo’n lange tijd waarom je op vakantie gaat. Gewoon om inderdaad alles even los te laten he. Je dagelijkse zorgen en dingetjes in België te laten en heel even uit alles te stappen…

Dagboekje: 24 november 2012_2: Op de knietjes

Pieps lief dagboekje,

Ben ik weer, dezelfde dag nog dan het vorige verslagje, nog geen twee minuutjes later. Maar jij hebt gelukkig weer even je oogjes ten ruste kunnen leggen. Of niet… ;).

Ik zit hier beetje vast geloof ik. Gebeurd geloof ik wel vaker maar mijn geheugen slaat wat tilt vrees ik. Nu het schrijven roept meestal alles wel op dus begin er gewoon aan en zie wel waar ik strand.

Ik had je al verteld dat ik ondertussen een pakje had ontvangen van de post met daarin een onderborst corsetje. Moet zeggen toen ik het zag was ik er zelf van gecharmeerd. Heb al een corsetje, maar vergeleken met dit. Was nog iets heel anders. Veel mooier en steviger. Dus had het idee opgevat om in outfit voor Mr Rik te verschijnen. In ons contract samen staat dat ik Hem normaal naakt opwacht, met bandje om, hold-ups, enkel en polsboeien en collar en hakjes aan. Meer niet. Maar dit leek me dus wel een hele leuke verrassing. En verrassen mag he. Tenminste dit soort verrassingen.

Dus een paar uurtjes voor Mr Rik aan ging komen, ging ik aan de slag. Omdat het al zo’n tijd geleden was dat ik Hem had gezien waren mijn zenuwen behoorlijk gespannen. Op een leuke manier trouwens hoor. Had er echt zin in. Voelde me echt piccobello, nog aan het nagenieten van de vakantie maar tegelijkertijd dolblij terug te zijn en verder te gaan met Mr Rik waar we gebleven waren. In de vakantie heb ik heel wat dingetjes een plaatsje kunnen geven waar ik het lastig mee had of waar ik nog niet uit was. Niet dat ik dat bewust gedaan had, maar merkte toen ik thuis kwam en nog dat ik mentaal een hele verandering had doorgemaakt. Stuk rustiger was geworden en een stukje van mijn schaamte kwijt was plots. Want heb het nooit willen toegeven, zijn toch boel dingen waar ik me nog voor schaam of het lastig mee heb hoe blij ik ook ben de bdsm in gegaan te zijn. Iets willen en helemaal aanvaarden, is niet helemaal het zelfde en heb dus paar flinke sprongen gemaakt. 

Dagboekje: 24 november 2012_3: Het Fetish Café in gebruik

Hoi hoi lief dagboekje, 

Ben echt wel in een schrijfspurt beland momenteel want blijf maar pennen naar je maar is fijn ook voor me. Het heeft nu allemaal zo lang in mijn hoofdje zitten sudderen allemaal dat het er precies in één keer uit moet barsten.

Zoals je kon lezen was mijn thuiskomst heel geslaagd en moet zeggen, wat ik vergeten te schrijven was nog, was dat die onthouding er wel voor gezorgd heeft dat ik twee spetterende orgasmes heb gehad, die woensdag.

Afgelopen maandag zag ik Mr Rik dus weer. Deze keer geen ontploffend orgasme gehad maar iets dat eigenlijk voor mij nog veel intenser en spetterender was. Maar nu loop ik iets vooruit.

Ik wist dat we op verplaatsing zouden gaan. Want Mr Rik had me duidelijk gezegd dat ik al onze spulletjes moest klaar leggen. Hij zou dan wel even kijken en we zouden ze dus meenemen. Ben toen trouwens tot de ontdekking gekomen dat we ondertussen toch echt al wel heel veel hebben. Alles zit hier in twee ladenkastjes verstopt maar heb bijna alle schuiven al in gebruik en elke kast heeft toch vier ruime schuiven waar van alles in past. Was vroeger mijn ondergoed en sokken en rommelkastje. Ondergoed en sokken zijn gebleven maar rommel is vervangen. Drie lades voor mij, de rest voor ons ;).

De leren koffer/tas waar Mr Rik ooit mee was aangekomen en nu netjes bij mij in de kast staat is ondertussen veel te klein geworden. En heb dus mijn grote sporttas tevoorschijn getoverd. Kwamen er wel achter dat alle mandjes die ik in de lades had gebruikt, wel op zich handig waren maar niet voor vervoer.

Dagboekje: 24 november 2012_4: Kriebels

Helaba dagboekje,

Ik zit momenteel even in tweestrijd. Langs de ene kant wil ik nog verder schrijven maar ondertussen beginnen nu zelfs mijn vingertjes ook wat moe te worden. Ben al van tien uur vanmorgen aan het pennen hier en ondertussen zijn we kwart over drie. Dus is niet mis. Ok heb uurtje pauze gehad om wat te eten en even naar de winkel te rennen. Maar verder. En toch… ben op dreef en wil zo graag alles vertellen wat er nu allemaal gebeurd is dat ik nog niet kan stoppen. Dus ga zien hoe ver we geraken.

Je zou zo zeggen dat na die afgelopen maandag er niets meer te tippen valt. Dat alle sessies daarna flauw of wat dan ook zouden lijken maar niets is minder waar en bij ons er altijd wel een twitch terug te vinden in de dingen die we doen. Na een heel intense maandag kreeg ik donderdag avond een mailtje van Mr Rik of ik toevallig vrijdag thuis was, al ’s morgens. 

Ik had eigenlijk afgesproken om met mijn vriendin naar de markt te rennen en had met Mr Rik afgesproken dat als er iets was dat dat dan voor ging maar en heb inderdaad even gepuzzeld in mijn koppeke, om om twaalf uur ’s nachts mijn vriendin nog op msn vast grabbelel. Ter verduidelijking. Mr Rik en ik communiceren vooral via mail. Maar we zijn allebei vreemde vogels want zijn meestal mails heel laat/ ’s nachts of heel vroeg in de ochtend. Heb altijd gezegd dat ze voor mij die middagen dan ook mogen afschaffen maar sinds kort ben ik het daar niet meer helemaal mee eens want heb ondertussen ettelijke heerlijke middagen beleefd.

Dagboekje: 24 november 2012_5: Op kamers

Hoi hoi dagboekje klein,

Het voorlopig laatste verslagje, tot volgende week of de week daarop of …. Maar ik weet nu wel waarom ik het schrijven zo lang had uitgesteld. We zijn ondertussen half vijf ’s avonds en ben nog aan het pennen. Vergis je niet, ik ben gek op schrijven of zou het gewoon niet doen en zou je nooit mijn avonturen weten he dagboekje maar jammer genoeg gaat lezen nog altijd een pak sneller dan schrijven. En hoewel ik het zelf op dit moment niet echt merk, vliegt de tijd dus voor bij. Ken mezelf ook wel een beetje, alles of niets he. Met dit dus ook en wist dat als ik aan het schrijven zou slaan het er ook allemaal als een grote vloedgolf zou uitkomen. Maar zal ik je eens wat zeggen, dagboekje. Doet enorm deugd ook want alles wat ik nu al heb opgeschreven heeft dus twee maanden in me zitten sudderen en draaien en bakken en koken… en merk pas altijd achteraf hoe fijn het is om alles op het spreekwoordelijke papier gezet te hebben. Waarom weet ik niet eigenlijk, maar mensen die tekenen, of beeldhouwen of wat dan ook snappen me vermoed ik wel. Is gewoon iets in je he.

Ok, maar nu echt het laatste verslagje voor de dag.

Is wel gek want is allemaal nog heel vers en das toch anders dan als er wat tijd is overgegaan… nee ik spreek mezelf niet tegen. Lol sudderen mag en is goed en is vaak ook expres maar deze keer schrijf ik dus ook meteen over iets dat maar net vers gekookt is (oei begin hier wel in zeer veel etenswaren te spreken, zou ik honger hebben… is nog wat vroeg daar voor).

Dagboekje: 14 november 2012: Werkbanken en wasrekken

Hoi hoi lief dagboekje,

Ik weet het, het is een grote schande… zolang niets van me laten horen. Ik schaam me kapot, euh niet echt trouwens maar toch. Eerlijk is eerlijk, ben op vakantie geweest en heb daar nog een poging gewaagd op mijn eenpersoonsbedje met papieren muren waar je alles doorheen hoorde en je amper durfde adem halen, poging is dus jammerlijk gefaald. Met als gevolg dat ik eigenlijk geen idee heb waar nu eigenlijk te beginnen.

Kan meteen met de deur in huis vallen en beginnen te vertellen over afgelopen maandag maar moet zeggen, heb zelf zo’n evolutie meegemaakt in de afgelopen twee maanden dat dat niet klopt.

Ga dus beginnen bij twee maanden terug. Of ik me alles nog kan herinneren betwijfel ik en zal heel wat dingen door elkaar gooien maar daarom, is het niet dat ik je schrijf he dagboekje. Wel om je te laten weten hoe ik dingen ervaar, voel, wat voor emoties ze opwekken of juist niet, of ik iets eng vind of juist leuk en om te zien of het wel klopt wat ik denk te voelen en te ervaren. Een van de grappige dingen die ik altijd merk bij mijn schrijverijen is dat dingen er vaak heel anders uitkomen dan ze eigenlijk oppervlakkig in mijn hoofdje zitten. Mijn vingers typen wat ik denk en onbewust denk… groot verschil. En soms vreselijk lastig grrrrrrr.

Maar hoe ga ik dit beginnen ???