Hoi hoi Dagboekje,
Ik ben toch erg, heb me een uur geleden al achter mijn
lappie gegooid om je te gaan schrijven en ben nog niet begonnen.
Ik ben toch zo’n prutsemie geval en bedenk ik van ‘ohja dit
eerst nog even doen, en dat nog en zou ik toch niet…. Met als gevolg een dik
uur (anderhalf uur) verder en nog geen letter op papier (ok, dat laatste zal
ook niet gebeuren grin, lappie heeft geen papier). Maar hier ben ik dan
eindelijk weer eens.
Ben eigenlijk ook geen goede vriendin he, laat je elke keer
op je honger zitten voor die verslagjes van mij… nu ja … uiteindelijk komen ze
toch wel hoor.
Een paar weken geleden heb ik weer een mega avontuur
meegemaakt. Klinkt beetje oneerbiedig zo maar wow … Eh meestal als er dan zo’n
tijd over heen gaat voor ik je schrijf gooi ik alles door elkaar, vergeet ik de
helft (al komt er altijd veel terug tijdens het schrijven hoor) en is alles ook
wat warrig van de emoties. Nu ook maar ik ben deze keer slim geweest. Toen ik
thuiskwam van die gedenkwaardige dag heb ik, op aanraden van Mr Rik trouwens,
vlug wat notities gemaakt van wat er allemaal was gebeurd… Dus heb nu lekker
een spiekbriefje.
Na O/onze heerlijk
dag in Utrecht, al die zalige tusen door momenten, had Mr nog een heel
speciale verrassing voor me verzonnen op een woensdag. Hij zou me die ochtend
komen halen. Had gewoon mee gekregen wat ik ongeveer aan moest doen en mee
moest brengen. Niet veel, eh van beiden niet. Kleding was simpel, onderborst
korsetje met daar een doorschijnende blouse overheen, rokje, hakjes, mijn
hold-ups en verder alleen mijn pols en enkel boeien, collar en blinddoekje. Wel
nog het handdoekje, doekje voor het geval dat, mijn levensreddende haarborstel
en mezelf.