Verhaal: Dagje Kust... (24 mei 2018)

Het is onvoorstelbaar hoe snel de tijd gegaan is. Voor haar gevoel zaten ze gisteren nog heel de tijd mailtjes met elkaar uit te wisselen. Mailtjes waar ze met momenten grijze haren van kreeg, waar ze van is weggelopen, waar ze boos van is geworden, verdrietig maar de mailtjes bleven komen. De communicatie bleef open tot de dag ze elkaar eindelijk echt ontmoette en zij merkte dat al haar angsten niet klopte. Haar wantrouwen in het internet was eindelijk eens ongegrond ondanks al die keren dat het haar daarvoor had verraden. 

Hij was geen fake, hij bleef niet alleen online zoals zoveel andere fantasten die ze had gesproken, hij had geen vriendin of vrienden daar was hij echt eerlijk in geweest, hij was zowaar nog echt een natuurlijke Dominant ook, zo iemand die altijd een autoriteit heeft en niet alleen als hij zijn D maskertje op zet, iemand die zich aan zijn woord houdt, iemand die tijd maakt om inderdaad samen iets op te bouwen, iemand die haar laat voelen dat hij om haar geeft niet alleen als sub of het lekkere geile ding dat ze is maar ook gewoon als mens net als zij om hem geeft als mens, als Dom, als haar Meester en grijns het lekkere ding dat hij is. Iemand die haar stuurt en vormt en uitdaagt maar ook thuis laat komen en zich bij hem geborgen doet voelen maar vooral hij begint haar vertrouwen te winnen. Beetje per beetje, stukje voor stukje… Langzaam aan maar wel gestaag. Wat echt geen sinecure is want hoe open en vrolijk en mondvaardig en lachebekje ze ook schijnt te zijn, vertrouwen is iets wat ze zelden doet. Niet omdat ze niet wil maar omdat ze dat gewoon niet makkelijk kan. 

Ik mis je 23 mei 2018

Na al die jaren zou je denken dat het verdriet minder wordt

Dat de pijn jou kwijt te zijn vermindert

Maar dat is niet

Ja, je leert er mee om gaan

Je draagt het beter

Het krijgt zijn eigen hoekje waar het gewoon altijd aanwezig is

Maar vandaag staat dat hoekje weer even in de spotlight

En voel je het gewicht van alles weer op je neer drukken

Vandaag besef ik weer wat ik toen ben kwijt geraakt

Hoe ik jou ben kwijt geraakt

Omonkeerbaar

Je wilde niet

Je had geen keuze

En het was veel te vroeg

Maar je ging

Ik mis je en zal je altijd blijven missen

Je was zo belangrijk voor me

Meer dan je ooit hebt geweten

En of het nu gisteren was of  over over honderd jaar

Dit gevoel blijft

Die herinneringen blijven

Nooit zal ik ze vergeten

Nooit zal ik jou vergeten

Ik mis je, meer kan ik niet zeggen

Gewoon

Ik mis je.