Dagboekje 28 oktober 2015_3 Zwepensessie om U tegen te zeggen

Goedemorgen Dagboekje lief,

Zei ik terwijl ik beetje ongemakkelijk me aan het draaien en keren ben op de bank momenteel…

Weet je Dagboekje, zo af en toe en het gebeurt gelukkig niet zo vaak maar krijg ik ineens last van ‘muizenissen’ zoals ik dat dan zelf noem.

Ik zit dan plots niet meer goed in mijn velletje, ga piekeren over van alles en nog wat, maak van muggen niet eens meer een olifant maar ga naar de nog grotere versie de mammoet. Nu op die momenten weet ik dan ook echt geen blijf meer met mezelf.

Vaak is dat ook een opbouwen van van alles en nog wat. Kleine dingetjes die bij elkaar blijven optellen en dan ineens ‘boem’ doen in me.

Heb ik om eerlijk te zijn al heel mijn leven gehad. Ik ben, en dat weet iedereen wel zo’n beetje, in het algemeen een heel optimistisch, vrolijk persoontje. En dat zal ik altijd ook wel blijven. Echt neigen naar zware depressies… dat heb ik  nooit gedaan, zelfs niet  in mijn aller moeilijkste periodes. Maar hoe vrolijk ik ook kan zijn, heb dus ook wel dat ander kantje dat soms even boven komt. Ik voel dan zoveel, mijn hoofdje is dan ook een grote warboel en ik vind nergens meer rust. Vroeger haalde  ik dan vaak ook hele domme dingen uit om die rust te vinden. Dat ging van echt ondoordacht met mensen mee en omgaan totaal impulsief, tot pillen, tot expres met dingen in de problemen geraken, tot alle winkels proberen leeg te kopen… nu noem maar op…. Maar niets dat me dus echt terug tot rust kon laten komen. Hmm niet helemaal waar. Eén ding hielp altijd wel voor een groot deel maar dan moest ik al aan mezelf toegeven dat ik ‘het weer had’ en dat was niet altijd zo evident en nog meer moest ik ook al zo ver zijn dat ik de dwarrelingen in mijn koppeke tot woorden kreeg. Maar heb dus al wel vrij jong gemerkt dat schrijven hielp in dat geval.

Wat ik schreef deed er eigenlijk niet toe. Nee zeg het verkeerd. Dat deed/doet er wel toe maar is dan puur en bijna altijd midden in de nacht of laat op de avond dat ik aan het typen ga en wat er uit komt kan me eigenlijk niet schelen. Door juist niet echt na te denken dan vliegen al die muizenissen uit mijn hoofd zomaar op het computerscherm. Vaak ook heel onlogisch, door de war maar met het schrijven krijg ik dan wel ergens een draadje te pakken en in mijn hoofd klikt het dan meestal ook wel en wordt ik vanzelf weer kalmer dus. Nog niet helemaal tot rust maar het is er uit dus dat helpt.

In elk geval toen ik Mr Rik leerde kennen en W/wij dus echt een D/s begonnen 3 jaar geleden heb ik Hem ook beloofd die verslagjes naar Hem door te sturen. Tja op die manier leerde/leert Hij me ook echt kennen. Zijn dan alle verborgen gedachten die er uit komen bij mij, vaak ook dingen die ik zelf niet eens echt door heb. Is dus heel anders dan zoals nu ik jou schrijf. Principe is het zelfde maar nu weet ik ongeveer wel wat ik wil schrijven al heb ik vaak geen idee hoe of wat. Nu ben ik me ook iets meer bewust dat ik echt naar iemand schrijf al ben jij een fictief figuur Dagboekje (grin in gedachten zie ik  je nu wel steigeren). Maar is dus anders, meer gecensureerd en met veel meer structuur….

Dit dus allemaal als achtergrond informatie. Altijd handig he als je weet waar iets vandaan komt.

In elk geval Dagboekje, aangezien ik dit hier zit te typen, hoef je geen genie te zijn om te weten waar ik naar toe wil.

Het was zich al een hele tijd aan het opbouwen maar kon er zelf nog geen wijs uit en wist ook niet wie wat of hoe (heel lastig) maar merkte zelf ook wel dat ik al paar weken heel onrustig was. En jeps, van de week is het toen uiteindelijk tot een uitbarsting gekomen.

Ineens zat ik midden in de nacht mijn gal te spuwen over van alles en nog wat op de computer. Tranen met tuiten natuurlijk, wat altijd wel is als ik zo aan het schrijven ga. Maar alles kwam er uit. Wat, dat doet er eigenlijk niet eens toe. Is dan gewoon gevecht met mezelf he en op de computer vecht ik het meeste wel uit. Terug lezen doe ik dat nooit dat soort dingen. Deed ik niet als kind en niet als volwassenen. Jawel heel af en toe,  jaren later als die emotionele poespas die ik op dat moment voelde helemaal verwerkt was of plaats had gekregen of wat dan ook. Maar niet eerder.

Je weet ook ondertussen Dagboekje dat W/we met  3 afgelopen maanden een ongelofelijke tijd hebben gehad (zie de verslagjes :p). Ook van het weekend, afgelopen maandag… waren weer ongelooflijk en O/ons hoogtepunt komt er ook aan. Dit weekend ga ik voor de eerste keer ooit met Mr en raccoontje een weekendje weg. Door de omstandigheden is zoiets eigenlijk nooit mogelijk en ook nog nooit voorgekomen in al die jaren dat ik Mr ken. Dus hoe het weekendje ook gaat zijn, hihi nu al is het beste cadeau dat ik ooit kon krijgen. Maar, hoe erg ook om te zeggen, ook dat geeft me onrust. Ik vind het heerlijk en zie er zo naar uit net als een kind van 7 jaar dat niet kan wachten om te zien wat er onder de kerstboom ligt…

Maar vorige week deed ik dus boem… Grote boem. En ik wist al toen ik aan het schrijven was dat ik het Mr moest opsturen. Weet je, een echt dagboek is iets dat ik nooit aan iemand heb laten lezen en goddank heb ik ouders gehad die dat respecteerden ook, gingen niet stiekem zitten snollen enzo. Dus de dag dat ik gezegd heb tegen Mr dat ik deze dingen zou doorsturen, was ook niet een van de makkelijkste. Juist omdat het zo intiem is voor me. Beloofd is beloofd echter he…

Dus na het schrijven van alles had ik eindelijk wel weer wat rust in mijn koppeke maar toen moest ik het opsturen. En daar ging mijn rust weer. Nu, had de rust nog tot de volgende avond. Maar tegen 18.00 begon ik al weer op hete kolen te zitten. Ik had nog altijd niets van Mr Rik gehoord en dat is meestal geen goed teken. Had ondertussen ook heleboel verslagjes op gestuurd maar ook daar geen reactie. Oh Dagboekje, vreselijk is dat. Ik sla dan helemaal terug in paniek. Heb ik er zo iets onvergefelijks in geschreven dat ik nu echt alles om zeep heb geholpen ??? Dacht van niet maar je weet nooit he… Dat is typisch voor dagboeken. Daar schreef ik als kind al in: Ik haat je, ik ga je vermoorden… je meent dat dan gelukkig wel niet en is het gewoon kwestie van frustraties uiten maar toch. Voor iemand anders kunnen die dingen heel anders overkomen. Dus jeps …. Ik zat terug verschrikkelijk op hete kolen. 

En tegen half twaalf was ik op. Had hele mail klaar staan voor Mr Rik met uitleg waar dagboekjes voor dienen, dat ik alles niet zo meende en … had mezelf zo opgefokt dat ik zelfs een soort boos was omdat het effect van het schrijven weg was en ik dus tot de conclusie was gekomen dat ik dan maar beter die verslagjes niet meer zou doorsturen. Nu het feit dat ik het niet heb verstuurd zegt het al wel al hoor Dagboekje. Het feit dat Mr nu wel mijn zielenroerselen weet, helpt ook gewoon heel veel en voel me veilig bij Hem. Weet dat Hij niets zal misbruiken en vaak door te praten worden dingen nog veel helderder, na eerst tonnen tranen te laten stromen en heel veel angstige momenten.

Ik was gewoon weer in paniek… Tot ik een prachtig gedichtje kreeg van Mr dat me meteen helemaal terug tot rust bracht. En waardoor ik wist Hij heeft inderdaad begrepen dat dit ventilatie was, warboel in het koppeke…

Heb al vaker meegemaakt ook dat na zo’n mail van mij, Hij hier dan de volgende staat me effe flink op mijn donder gevend en me stevig vastpakkend. Maar dit was inderdaad gewoon niet nodig nu. Had na het schrijven echt wel terug rust gevonden. Nu was anders ;). Sommige dingen krijg ik ook niet uitgelegd.

Nu haha hier eindigde het natuurlijk niet. En dat wist ik ook wel.

Ik wist ook wel dat als Mr maandag (gisteren dus) zou komen, ik inderdaad die zwepen zou voelen waar ik zo om gesmeekt had. Maar pffff het was toch heel anders dan ik ooit had verwacht maar precies wat ik zo nodig had , wat Mr me gisteren heeft gegeven. En ook dat vind ik ongelooflijk, hoe Hij kan anticiperen wat ik echt nodig heb op een bepaald moment.

Je weet ondertussen ook wel Dagboekje, dat Mr Rik niet is als veel Dominanten. Ik krijg zelden echt straf en als ik het krijg, is het ook wel echt verdiend. Hij gaat niet roepen, schelden of commanderen. Zijn manier is meer belonen en blijf er bij Hij heeft iets over zich waardoor je automatisch en met echt plezier doet wat Hij vraagt. Niets afgedwongen dus. Nu zelden….

Gisteren echter… Ik hoorde Hem binnenkomen en het was anders. Je hoort het soms aan de voetstappen van iemand, de ademhaling. Alles in je zegt dan, nu is het menens. Ik zat braaf op mijn kussentje en heb als normaal zijn voeten gekust en denk half bibberend en fluisterend mijn zinnetje op gezegd. Meestal ben ik tegen dan al breed aan het glimlachen en begin ik van alles te kletsen over wat dan ook. Nu niet. Durfde zelfs niet opkijken. Niet dat ik bang was hoor dat was het niet. Maar voelde me plots gewoon heel klein.  2 cm groot nog. Mr was nu echt Meester met superhoofdletter. En ook nu weer niet dat Hij iets zei of dreigde… Nee gewoon Zijn uitstraling.

Hij nam me vast aan mijn collar en voor Hem uit werd ik naar de slaapkamer gestuurd. Ook daar zou ik normaal meteen aan het fussen gegaan zijn door de lichtjes aan te doen (er brandde alleen een kaarsje), te gaan hopsen op mijn voeten enzo. Niet deze keer. Heel bedeesd heb ik wel op bepaald moment gevraagd of ik Mr kon helpen toen ik merkte dat Hij iets niet kon vinden. Bleek de gag te zijn. Brrrrr niet mijn lievelingsding en natuurlijk ook meteen kwijt in welke doos die zat. De laatste natuurlijk.

Zo gek Dagboekje, ik heb zo’n hekel aan het staan op hakken maar gisteren was ik die totaal vergeten dat ik ze aan had en heb ze aangehouden zelfs nadat ik snikkend in Zijn armen lag. Mr had me dus geblinddoekt en gegagd (zeg je dat zo ? ). En ik stond braaf en stil voor het bed terwijl Hij paar kussens voor me had neergelegd op een hoopje op het bed zodat ik wat hoger kwam met mijn eh kontje . Moest dus zo vooroverbuigen, mijn benen tegen bedframe, ik voorovergebogen steunend op de kussens en even later werden mijn handen goed verzekerd aan de andere kant van het bed en kon ik al geen kant meer uit. Het kwijl van de gag, jeps deze keer zat ie zo strak dat ik er niets tegen kon doen, liep gelukkig langs de kussens op het bed en als ik mijn hoofd iets omhoog hield had ik er ook geen last van. Nu later ben ik ook al die dingen vergeten hoor. 

Deed er allemaal niet meer toe.

Ook mijn voetjes werden professioneel vast gemaakt zodat ik echt geen kant meer op kon. Niet dat ik dat wilde maar juist door net beetje ongemakkelijk en zo kwetsbaar te staan… Het helpt gek genoeg al deed ook dat er deze keer niet echt toe, niet voor mij toch.

Enige dat ik nog weet dat door me heen schoot… Ik verdien dit, heb dit zo nodig. Tegen dan waren alle angsten van kan ik het wel aan, wil ik dit wel…. allang uit mijn hoofd verdwenen. Mr begon met me gewoon flink te neuken, zonder boe of bah. Gewoon hops zomaar… En meteen stond ik al weer zo geil als wat natuurlijk. Geloof dat Hij me toen ook begon te fisten maar de volgorde van de dingen weet ik echt niet meer.

Ik heb een zwepen sessie gekregen, Dagboekje als nooit te voren. Geloof dat ik bij de eerste slag nog dacht van ‘verdomme dit red ik niet’ maar meteen daarna waren alle gedachten weg. De pijn van buiten was enorm maar de pijn van binnen was weg. De tranen, die er zo nodig uit moesten kwamen er ook gewoon meteen uit onder mijn blinddoekje. Maar nog niet zo van dat ik het niet meer aankon. Nee juist door die tranen, die emoties voelde ik alles uit me stromen. De muizenissen, de twijfels, de onzekerheden, de angsten… alles waar ik zo mee struggle soms. Voelde me heel klein maar vooral voelde dat ik het verdiende. Dat hierdoor ik eindelijk daarna weer groeien kon. Nu op die moment dacht ik niet veel maar je snapt me hoop ik wel. Ook toen Mr op bepaald moment inderdaad dingen begon te zeggen die me confronteerde. 

Ik was het niet eens met Hem maar tegelijkertijd ook wel… Heel vreemd, was niet boos wat ik anders wel geweest was maar de schaamte en daarop de verlossing… Nu kan hier blijven schrijven. Mijn medesubs weten vermoedelijk meteen wat ik bedoel en nog beter zelfs… Dominanten snappen het ook of ze zouden ons dit niet geven he… En de gewone vanilla mensen… Vrees dat zij het nooit zullen begrijpen hoe intens fijn, nodig, verslavend, bevrijdend dit is. Niet alleen de zweepsessies zoals gisteren maar heel de bdsm.

Weet je Dagboekje ik heb geen flauw idee welke zwepen Mr allemaal gebruikte. Merkte dat het zeer deed en een wat zeerder dan de andere maar ook dat, het kon me niet schelen, nog nog nog… Zelfs de hatelijke cane, de zwieper ergens voelde ze gewoon lieflijk aan.

Hoe lang alles heeft geduurd, ook geen flauw idee. Weet wel dat mijn billen daarna zeer gevoelig waren. Zeker toen Mr me omdraaide om me terug te gebruiken. Grin, toen stikte ik wel bijna in de gag. Huilen, verstopte neus daardoor en dan gag en op je rug… geen goede combo. Nieuwe versie van breathplay.

Toen het later echt voorbij was en ik in Mr zijn armen lag heb ik nog een flinke huilbui gehad en hebben daarna nog flink gepraat met elkaar.

Maar ohw Dagboekje, wat had ik dit nodig en wat heeft het me deugd gedaan. De muizenissen zijn weer gewoon echt weg nu, lol mijn billen … wel ga zo nog fotootje maken. Gisteren was het rood, nu beetje gekleurd geloof ik en eh zitten is een hele nieuwe ervaring geworden. Zal wat worden op de fiets zo meteen. Maar ook dat voelt zo juist en fijn omdat ik weet waar het vandaan komt en wat het voor me gedaan heeft.

Dus Mr, dank U en dank U dat U ook mijn gekke capriolen als tutholaatje er bij neemt….

Xxx molly