Hallo Lief Dagboekje van me,
Ik ga niet eens meer kijken wanneer ik je voor het laatst geschreven heb, weet wel dat het weer vreselijk lang geleden is. Er is zoveel weer gebeurd lief dagboekje van me, dat ik gewoonweg niet meer weet waar ik nu precies ga beginnen... Heb me ondertussen dus weer eens op mijn bankje geploft. Muziek opgezet (mijn enigste echte schrijf-muziek, die ik ondertussen zo beu ben als kou pap en gek genoeg op iets anders lukt het echt niet... Luister ik teveel ook dan vermoed ik), kaarsjes volop aan, kacheltje op. Dus zit er gezellig en knus bij. Klaar voor een avondje schrijven al vrees ik beetje dat het nachtwerk zou kunnen worden. So be it. Slaap ik morgen maar wat langer uit. Eh jups als Kerst en Pasen op dezelfde dag vallen, das iets dat ik dus echt niet kan. Of schrijf morgen verder. Woeps lap lig ik wel heel de nacht wakker in gedachten toch verder schrijvend.
Best bij het begin beginnen zeker, maar wordt beetje lastig als je eigenlijk niet meer precies meer weet waar het begin is. Jawel hoor, dik 2,5 jaar geleden maar als ik daar begin zijn we over vijf jaar nog niet klaar met schrijven. Ben ik ook hopelijk niet maar das dan wel om andere redenen.
Weet je dagboekje, 1 september vierden Mr. Rik en ik O/onze eerste verjaardag samen als D/s. Je weet wel dat wel elkaar heel wat langer kennen (zie paragraaf hierboven) maar op 1 september vorig jaar is ons contract officieel in gegaan en heb ik Mr. Rik ook echt aanvaard als mijn Meester.
Denk dat het wel duidelijk is, dat ik daar ook nog geen spijt van gehad heb als je je al die andere stukjes herinnert die ik je geschreven heb...
Maar het was voor mij toch een hele mijlpaal. Ik denk dat ik eerlijk kan zeggen, en ik weet het, het klinkt verschrikkelijk cliché maar meen het wel uit de bodem van mijn peperkoeken hartje, dat afgelopen jaar het gelukkigste jaar van mijn leven is geweest. Heel veel daarvan had inderdaad te maken met Mr. Rik. Hij heeft me zoveel gegeven, meer dan Hij vermoed ik ooit beseffen zal. Na al mijn perikelen met de mannelijke bevolking had ik ze allemaal opgegeven ook. Mijn zelfbeeld, kan ik je verzekeren dagboekje, had de laatste jaren ook een hele knauw gekregen. Niet alleen door het altijd ziek zijn, de veranderingen, maar de teleurstellingen, het verdriet... Zoveel eigenlijk. En bij elke aai, fluistering, zucht in mijn nek, flogging, klap op de billen, klem, touw die Mr. op me gebruikte, me gaf, me vertelde... is dat allemaal klein beetje op gekrikt weer.
Ja heb van het jaar gehad dat ik plots midden op straat werd geknuffeld door een schattige afrikaan die me zag stralen na een bezoekje van Mr. Rik. In de Delhaize ben ik gestalkt geweest door een Joodse medemens die me helemaal zag zitten. Hoe vaak heb ik van het jaar niet gehoord : “meis wat straal je en zie je er goed uit...” En dat krijg je als je je van binnen en van buiten als maar beterder voelt worden. Dingen die trouwens heel erg aan elkaar hangen vermoed ik. Mijn gezondheid is ook 1000x verbeterd en kan weer van alles. Val niet meer constant ziek. Kan genieten terug van de gewone leuke dingen die voor I/iedereen zo normaal zijn. Ook dat komt grotendeels doordat ik eindelijk rust gevonden heb in me. En zonder Mr. Rik, daar ben ik rotsvast van overtuigd had ik die nog lang niet gevonden. Zeker als ik denk aan het botsen en knotsen dat ik deed voor ik ‘ja’ had gezegd... Wees blij dat je toen niet in de buurt was hoor lief dagboekje.
Maar verdorie het was helemaal niet de bedoeling zo ver uit te wijden. Ging vertellen over 2 september. De eerste viel op een zondag en das beetje lastig afspreken dan voor ons.
Het zou een avond afspraakje worden. Heerlijk! Had de week ervoor Mr. ook paar x gezien hoor en vreesde beetje dat Mr. heel O/onze eerste verjaardag stilletjes voorbij zou laten glijden. Haha, had niet meer mis kunnen zijn. En had ook wel beter moeten weten. Maar Mr. Rik zou dus maandag avond komen. Nu we hebben al eens voorgehad dat Hij hier stond en me uit eten wilde nemen en ik op dat moment natuurlijk heerlijk mijn zelf gemaakte avond maaltijd aan het verorberen was hier op de bank. Dus toen ik hoorde dat Hij tegen 18.00 hier zou zijn had ik me al voorgenomen om maar niet te eten. Of eventueel een appeltje of zo, zodat ik de avond wel door zou komen zonder grollende protesterende maag... Tja ben niet voor niets rond en bol. Mijn lichaam kan heel duidelijk laten merken ‘ik heb honger, grol grol...’. Ik was blijkbaar echter niet de enige die zich die vorige uitstap herinnerde want kreeg ergens in de loop van de dag nog een mailtje dat ik beter kon rekenen op wat te eten ook. Had me dus ook maar gewoon netjes aangekleed. Het is beetje vreemd als je poedeltje naakt met collar om, leiband, pols- en enkelboeien, hold-ups en hakjes een restaurant zou in wandelen. Op zijn minst krijg je dan hele vreemde blikken. Maar denk eerder dat ik met mijn klikken en klakken ergens een gevangenis in zou verdwijnen vanwege zedenschennende feiten... Hmmm gevangenis ... Brengt wel leuke beelden teweeg. Foei molly, bij de les blijven meis.
Inderdaad om een uur of zes was Mr. Rik er. Het is maf dat telkens mijn hartje als een gek begint te kloppen dan. En hoe ik me ook voel, of waar ik op dat moment aan denk mijn lichaam weet meteen wat er dan hele grote kans is op hete momentjes, zalige vergeet momenten en gaat meteen in de geile overdrive. Ongelooflijk hoor hoe je lichaam dingen weet, vaak voor je ze zelf door hebt.
Toen Hij kwam zat ik netjes gekleed op mijn kussentje (verdorie toen heb ik er wel aan gedacht, keer daarna niet grrrrrrr... Was even een tussendoortje aan mezelf, word later... vijf verslagen later vermoed ik, of zo, wel duidelijk). Maar wel helemaal gekleed dus. Had Mr. niet helemaal verwacht maar is ook zo heerlijk van Mr. Rik die past meteen alle plannen aan en is dan heerlijk flexibel.
Mr. Rik had echter nog een hele grote verrassing voor me bij. En kan je verzekeren groter had hij echt niet kunnen zijn die verrassing. Gebeurt me niet zo vlug maar wist even totaal niet meer hoe ik het had en waar ik was en wat me overkwam. Mr. Was natuurlijk O/ons eerste jaar helemaal niet vergeten en had dit subbedingetje verwend met een prachtige ketting. Je kunt hem zien op de foto he dagboekje... Maar ooooooooooh mens wat voelde ik me gelukkig, blij, overdonderd, gekoesterd, trots, zo overweldigd... Had het helemaal niet verwacht en om dan zoiets te krijgen.... Heb nog altijd geen woorden om het echt goed uit te drukken. Maar kan je wel zeggen ben dol dol gelukkig.
Je weet ook niet hoe trots ik me voelde. Deed hem om en had het idee dat I/iedereen kon zien dat ik van Mr. Rik was, of ze nu in bdsm zaten of niet, dat kon me niet schelen. Maar ik was van Mr. Rik.
Eh moet ook stiekem toegeven dat ik heel de avond heb zitten voelen aan het steentje, de band zelf... Heerlijk.
Nu met mijn prachtig klein-nood om ben ik uiteindelijk toch de auto in beland en waren we op weg naar Mechelen. Is nog zoiets, sinds ik Mr. Rik ken, begin ik eindelijk mijn Belgen-landje een beetje te kennen. We zijn al naar zoveel leuke plekken geweest en moet zeggen Mechelen deed zeker niet onder. Is echt wel mooie stad, wat ik er van gezien heb toch. En denk dat het zeker de moeite waard is om nog eens terug te komen. Alleen steden en hakken.... Ze moeten toch eens hakken maken met een foefje in zodat je niet telkens je benen breekt op die kinderkopjes overal... Uitschuifbare verbredende hakken of zo of inklapbare hakken dat als je op van die ongelijke straten loopt, het in één stuk overleeft (grin ik zou stinkend rijk worden als ik zoiets kan uitvinden, helaas ben ik niet zo mode-gericht dus vrees dat het toch maar flop zou zijn. Blijf wel dromen van super aanpassende hakken en goed naar de grond kijken).
Maar na paar halsbrekende toeren zijn W/we uiteindelijk beland in een heel gezellig heerlijk Marokaans restaurantje. Waar W/we ook zalig hebben gegeten.
Veel te vlug was het alweer voorbij en reden we terug richting Antwerpen. Tot mijn grote verrassing was de avond nog niet eens voorbij. W/we zijn uiteindelijk nog hier beland in mijn eigen appartement waar Mr. me nog heerlijk heeft gebruikt. Grin het is dat over laatst mijn beddeke al is gemaakt nadat we er door waren gezakt, grinnnnnnnnnn maar eigenlijk ziet dat bedje toch wel af. Of is het het meisje in dat beddeke. Das natuurlijk ook maar de vraag. En als ik dan toch bezig ben, vermoed dat die Mr. nog veel meer afziet. Maar kan zo’n grote sterke man toch wel tegen.... Toch ?
Zit te denken of ik toen nog de zweepjes gevoeld heb of we lekker ongeremd eh van de bil zijn gegaan. Doet er ook niet echt toe uiteindelijk. Weet wel dat het weer een avond was met een gouden glans. Heb die nacht ook heerlijk geslapen want Mr. had me echt ook wel weer flink uitgeput ook. Mij niet alleen trouwens, moet zeggen mijn kutje ook... Jeetje toch...
Hoeveel van die gouden dagen heb ik al mogen beleven, eigenlijk? Kan ze niet eens meer tellen en hoop gewoon dat er nog miljoenen van die dagen mogen komen.
Ik kan je wel zeggen Dagboekje Klein, lag ‘s avonds lekker in mijn bedje te bekomen en kon alleen maar bedenken dat ik zo verschrikkelijk blij en gelukkig ben.
Wil ook nog even met je delen dagboekje wat ik de dag ervoor zelf naar Mr. Rik had gestuurd.
Ik ga niet eens meer kijken wanneer ik je voor het laatst geschreven heb, weet wel dat het weer vreselijk lang geleden is. Er is zoveel weer gebeurd lief dagboekje van me, dat ik gewoonweg niet meer weet waar ik nu precies ga beginnen... Heb me ondertussen dus weer eens op mijn bankje geploft. Muziek opgezet (mijn enigste echte schrijf-muziek, die ik ondertussen zo beu ben als kou pap en gek genoeg op iets anders lukt het echt niet... Luister ik teveel ook dan vermoed ik), kaarsjes volop aan, kacheltje op. Dus zit er gezellig en knus bij. Klaar voor een avondje schrijven al vrees ik beetje dat het nachtwerk zou kunnen worden. So be it. Slaap ik morgen maar wat langer uit. Eh jups als Kerst en Pasen op dezelfde dag vallen, das iets dat ik dus echt niet kan. Of schrijf morgen verder. Woeps lap lig ik wel heel de nacht wakker in gedachten toch verder schrijvend.
Best bij het begin beginnen zeker, maar wordt beetje lastig als je eigenlijk niet meer precies meer weet waar het begin is. Jawel hoor, dik 2,5 jaar geleden maar als ik daar begin zijn we over vijf jaar nog niet klaar met schrijven. Ben ik ook hopelijk niet maar das dan wel om andere redenen.
Weet je dagboekje, 1 september vierden Mr. Rik en ik O/onze eerste verjaardag samen als D/s. Je weet wel dat wel elkaar heel wat langer kennen (zie paragraaf hierboven) maar op 1 september vorig jaar is ons contract officieel in gegaan en heb ik Mr. Rik ook echt aanvaard als mijn Meester.
Denk dat het wel duidelijk is, dat ik daar ook nog geen spijt van gehad heb als je je al die andere stukjes herinnert die ik je geschreven heb...
Maar het was voor mij toch een hele mijlpaal. Ik denk dat ik eerlijk kan zeggen, en ik weet het, het klinkt verschrikkelijk cliché maar meen het wel uit de bodem van mijn peperkoeken hartje, dat afgelopen jaar het gelukkigste jaar van mijn leven is geweest. Heel veel daarvan had inderdaad te maken met Mr. Rik. Hij heeft me zoveel gegeven, meer dan Hij vermoed ik ooit beseffen zal. Na al mijn perikelen met de mannelijke bevolking had ik ze allemaal opgegeven ook. Mijn zelfbeeld, kan ik je verzekeren dagboekje, had de laatste jaren ook een hele knauw gekregen. Niet alleen door het altijd ziek zijn, de veranderingen, maar de teleurstellingen, het verdriet... Zoveel eigenlijk. En bij elke aai, fluistering, zucht in mijn nek, flogging, klap op de billen, klem, touw die Mr. op me gebruikte, me gaf, me vertelde... is dat allemaal klein beetje op gekrikt weer.
Ja heb van het jaar gehad dat ik plots midden op straat werd geknuffeld door een schattige afrikaan die me zag stralen na een bezoekje van Mr. Rik. In de Delhaize ben ik gestalkt geweest door een Joodse medemens die me helemaal zag zitten. Hoe vaak heb ik van het jaar niet gehoord : “meis wat straal je en zie je er goed uit...” En dat krijg je als je je van binnen en van buiten als maar beterder voelt worden. Dingen die trouwens heel erg aan elkaar hangen vermoed ik. Mijn gezondheid is ook 1000x verbeterd en kan weer van alles. Val niet meer constant ziek. Kan genieten terug van de gewone leuke dingen die voor I/iedereen zo normaal zijn. Ook dat komt grotendeels doordat ik eindelijk rust gevonden heb in me. En zonder Mr. Rik, daar ben ik rotsvast van overtuigd had ik die nog lang niet gevonden. Zeker als ik denk aan het botsen en knotsen dat ik deed voor ik ‘ja’ had gezegd... Wees blij dat je toen niet in de buurt was hoor lief dagboekje.
Maar verdorie het was helemaal niet de bedoeling zo ver uit te wijden. Ging vertellen over 2 september. De eerste viel op een zondag en das beetje lastig afspreken dan voor ons.
Het zou een avond afspraakje worden. Heerlijk! Had de week ervoor Mr. ook paar x gezien hoor en vreesde beetje dat Mr. heel O/onze eerste verjaardag stilletjes voorbij zou laten glijden. Haha, had niet meer mis kunnen zijn. En had ook wel beter moeten weten. Maar Mr. Rik zou dus maandag avond komen. Nu we hebben al eens voorgehad dat Hij hier stond en me uit eten wilde nemen en ik op dat moment natuurlijk heerlijk mijn zelf gemaakte avond maaltijd aan het verorberen was hier op de bank. Dus toen ik hoorde dat Hij tegen 18.00 hier zou zijn had ik me al voorgenomen om maar niet te eten. Of eventueel een appeltje of zo, zodat ik de avond wel door zou komen zonder grollende protesterende maag... Tja ben niet voor niets rond en bol. Mijn lichaam kan heel duidelijk laten merken ‘ik heb honger, grol grol...’. Ik was blijkbaar echter niet de enige die zich die vorige uitstap herinnerde want kreeg ergens in de loop van de dag nog een mailtje dat ik beter kon rekenen op wat te eten ook. Had me dus ook maar gewoon netjes aangekleed. Het is beetje vreemd als je poedeltje naakt met collar om, leiband, pols- en enkelboeien, hold-ups en hakjes een restaurant zou in wandelen. Op zijn minst krijg je dan hele vreemde blikken. Maar denk eerder dat ik met mijn klikken en klakken ergens een gevangenis in zou verdwijnen vanwege zedenschennende feiten... Hmmm gevangenis ... Brengt wel leuke beelden teweeg. Foei molly, bij de les blijven meis.
Inderdaad om een uur of zes was Mr. Rik er. Het is maf dat telkens mijn hartje als een gek begint te kloppen dan. En hoe ik me ook voel, of waar ik op dat moment aan denk mijn lichaam weet meteen wat er dan hele grote kans is op hete momentjes, zalige vergeet momenten en gaat meteen in de geile overdrive. Ongelooflijk hoor hoe je lichaam dingen weet, vaak voor je ze zelf door hebt.
Toen Hij kwam zat ik netjes gekleed op mijn kussentje (verdorie toen heb ik er wel aan gedacht, keer daarna niet grrrrrrr... Was even een tussendoortje aan mezelf, word later... vijf verslagen later vermoed ik, of zo, wel duidelijk). Maar wel helemaal gekleed dus. Had Mr. niet helemaal verwacht maar is ook zo heerlijk van Mr. Rik die past meteen alle plannen aan en is dan heerlijk flexibel.
Mr. Rik had echter nog een hele grote verrassing voor me bij. En kan je verzekeren groter had hij echt niet kunnen zijn die verrassing. Gebeurt me niet zo vlug maar wist even totaal niet meer hoe ik het had en waar ik was en wat me overkwam. Mr. Was natuurlijk O/ons eerste jaar helemaal niet vergeten en had dit subbedingetje verwend met een prachtige ketting. Je kunt hem zien op de foto he dagboekje... Maar ooooooooooh mens wat voelde ik me gelukkig, blij, overdonderd, gekoesterd, trots, zo overweldigd... Had het helemaal niet verwacht en om dan zoiets te krijgen.... Heb nog altijd geen woorden om het echt goed uit te drukken. Maar kan je wel zeggen ben dol dol gelukkig.
Je weet ook niet hoe trots ik me voelde. Deed hem om en had het idee dat I/iedereen kon zien dat ik van Mr. Rik was, of ze nu in bdsm zaten of niet, dat kon me niet schelen. Maar ik was van Mr. Rik.
Eh moet ook stiekem toegeven dat ik heel de avond heb zitten voelen aan het steentje, de band zelf... Heerlijk.
Nu met mijn prachtig klein-nood om ben ik uiteindelijk toch de auto in beland en waren we op weg naar Mechelen. Is nog zoiets, sinds ik Mr. Rik ken, begin ik eindelijk mijn Belgen-landje een beetje te kennen. We zijn al naar zoveel leuke plekken geweest en moet zeggen Mechelen deed zeker niet onder. Is echt wel mooie stad, wat ik er van gezien heb toch. En denk dat het zeker de moeite waard is om nog eens terug te komen. Alleen steden en hakken.... Ze moeten toch eens hakken maken met een foefje in zodat je niet telkens je benen breekt op die kinderkopjes overal... Uitschuifbare verbredende hakken of zo of inklapbare hakken dat als je op van die ongelijke straten loopt, het in één stuk overleeft (grin ik zou stinkend rijk worden als ik zoiets kan uitvinden, helaas ben ik niet zo mode-gericht dus vrees dat het toch maar flop zou zijn. Blijf wel dromen van super aanpassende hakken en goed naar de grond kijken).
Maar na paar halsbrekende toeren zijn W/we uiteindelijk beland in een heel gezellig heerlijk Marokaans restaurantje. Waar W/we ook zalig hebben gegeten.
Veel te vlug was het alweer voorbij en reden we terug richting Antwerpen. Tot mijn grote verrassing was de avond nog niet eens voorbij. W/we zijn uiteindelijk nog hier beland in mijn eigen appartement waar Mr. me nog heerlijk heeft gebruikt. Grin het is dat over laatst mijn beddeke al is gemaakt nadat we er door waren gezakt, grinnnnnnnnnn maar eigenlijk ziet dat bedje toch wel af. Of is het het meisje in dat beddeke. Das natuurlijk ook maar de vraag. En als ik dan toch bezig ben, vermoed dat die Mr. nog veel meer afziet. Maar kan zo’n grote sterke man toch wel tegen.... Toch ?
Zit te denken of ik toen nog de zweepjes gevoeld heb of we lekker ongeremd eh van de bil zijn gegaan. Doet er ook niet echt toe uiteindelijk. Weet wel dat het weer een avond was met een gouden glans. Heb die nacht ook heerlijk geslapen want Mr. had me echt ook wel weer flink uitgeput ook. Mij niet alleen trouwens, moet zeggen mijn kutje ook... Jeetje toch...
Hoeveel van die gouden dagen heb ik al mogen beleven, eigenlijk? Kan ze niet eens meer tellen en hoop gewoon dat er nog miljoenen van die dagen mogen komen.
Ik kan je wel zeggen Dagboekje Klein, lag ‘s avonds lekker in mijn bedje te bekomen en kon alleen maar bedenken dat ik zo verschrikkelijk blij en gelukkig ben.
Wil ook nog even met je delen dagboekje wat ik de dag ervoor zelf naar Mr. Rik had gestuurd.
Het is soms zo moeilijk onder woorden te brengen,
Wat je denkt of voelt,
Soms gaan emoties dieper dan je denkt,
En merk je plots dat je hartje de woorden niet naar de vingers kunnen brengen,
Hoe graag je dat eigenlijk ook wilt.
Als ik aan afgelopen jaar denk,
Mijn eerste jaar als Uw sub...
Een jaar met een gouden glans,
Een jaar waar ik gelukkiger ben geweest dan ooit te voren.
Het is zo vreemd nu, als ik denk dat ik zo getwijfeld heb om ooit Ja te zeggen tegen U,
U bent voor mij gewoon de juiste Meester,
U heeft me een jaar gegeven dat ik altijd zal koesteren,
Een jaar waar in zoveel is gebeurd, zoveel meegemaakt,
Zoveel ontdekt.
Als ik denk waar ik vandaan kom,
Hoe onzeker ik was (en ben ik nog wel soms).
Hoe weinig vertrouwen ik nog had in anderen,
De angst nog iemand te verliezen.
Maar, net zoals U me heel voorzichtig hebt overhaalt Uw sub te worden,
Zo heeft U me overhaalt, mezelf eindelijk open te stellen,
Te leren te vertrouwen terug,
Mezelf te mogen zijn.
En das kostbaarder dan wat dan ook.
U heeft me geleerd dat ik me niet hoef te schamen voor mezelf,
Voor mijn verlangens,
Voor mijn dromen,
Ze uiten doe ik misschien nog altijd niet even duidelijk,
Maar durf ze nu al wel aan mezelf toe te geven,
Zonder meteen vijf werelddelen verder op te willen rennen,
En me te verstoppen vol schaamte en weerzin
Om wat ik denk en voel.
U heeft me geleerd, hoe mooi het is om jezelf te mogen zijn,
Dat het mogelijk is een traan met een lach te hebben,
En een lach met een traan.
Dat emoties wel kunnen en mogen,
Dat vertrouwen niet meteen ten grabbel wordt gegooid.
Het is moeilijk om onder woorden te brengen wat afgelopen jaar heeft betekend want het is zoveel.
Als ik denk aan 1september vorig jaar,
Wie ik toen was,
En wie ik nu ben,
Wat er allemaal is gebeurd,
Niet alleen het Spel, het spel tussen O/ons,
Het spel van bdsm,
Het spel van D/s.
Het is zoveel, dat ik het niet meer verwoord krijg.
En nu hakkel en stammel ik,
En het enige wat ik blijf denken is:
Dank U.
Dank U, dat U in mijn leven bent gekomen.
Dank U, voor wat U me gegeven hebt.
Dank U, voor wat U me hebt geleerd al.
Dank U, voor mijn Meester te zijn.
Dank U.
Uw subje/slaafje/geil sletje molly
Geen opmerkingen:
Een reactie posten