Hey hey, lief dagboekje van me,
Daar ben ik weer, we zijn trouwens al weer heel wat uurtje
later dan toen ik begonnen ben, met dit verzoekje van Mr. Rik. Niet slecht
bedoeld trouwens, maar vergeet altijd dat ik dit niet zomaar op een kwartiertje
doe. En hier ook altijd mijn hart en ziel in gooi op een bepaalde manier. En dan
vliegen die minuten en uren voorbij voor je het weet. Een groot voordeel, ik
sta momenteel op dieet (jups mag je zeker weten hoor ;) gaat vrij goed, ben al
8kg kwijt) en is de eerste avond thuis dat ik totaal niet aan eten denk dus zal
aan het schrijven moeten blijven, dan ga ik ook niet snoepen. Nu snoep momenteel
alleen gezonde dingen (radijsje, tomaten, champignons, maar groeien onderhand
mijn lieftallige oortjes uit).
Maar hier ben ik dus weer met het vervolg van de
paasopdrachtjes. Als ik zo terug denk, mag wel hebben lopen vloeken, heb ook
enorm genoten van alle opdrachtjes. En moet zeggen, het had ook nog een paar
bijkomende effecten. Mr. Rik zat dag en nacht in mijn hoofdje. Zit Hij nu altijd
wel al hoor sinds Hij echt mijn Meester is. Nu was het allemaal nog iets
prominenter en alles stond ook in teken van Hem voor me. En op zich is/was dat
een heerlijk gevoel. Had ik Hem ook op bepaalde manier wat dichter bij me ipv
op die verre eilanden in de zon. Want heb voor het eerst van mijn leven ontdekt
dat ik net zo bevattelijk ben voor heimwee als de rest van de bevolking. Heb ik
dus nooit eerder ervaren dat je iemand echt kunt missen. Tuurlijk heb ik het
wel al eerder ervaren maar niet op deze manier en kan het echt het beste
vergelijken met een gevoel van heimwee.
Nu ondertussen is Mr. Rik weer terug in België en gek genoeg
was het idee dat hij terug in ons apenlandje was voldoende om die heimwee te
doen stoppen.
Oké maar ik ging je opdracht vier vertellen he dagboekje.
Maak een sexy foto van jezelf in het openbaar.
Ooooooooooooooooh help. Zodra ik het las wist ik dat ik dit niet alleen voor elkaar ging krijgen. Dus als een gek mensen gaan ronselen en doen. Omdat ik ook wel wist dat het niet zo makkelijk zou worden iemand te vinden die dat zomaar even wilde doen.
Uiteindelijk had ik het een en ander voor elkaar gekregen.
Een vriendin van me zou komen op vrijdag, tja zondag was echt onmogelijk, en
zouden dan samen wat foto’s gaan nemen. Had mezelf al voorgesteld om naar het
park te gaan. Wel mega veel volk maar moet zeggen over dat deel van de opdracht
heb ik mijn hersens op slot gedaan. Zou wel iets sexy moeten aandoen daar
ging ik niet onderuit komen en tussen het volk moeten lopen maar toch zo
dat ik ze niet allemaal zou choqueren… pfff niet zo makkelijk.
Nu helaas is die vrijdag niet door gegaan door
omstandigheden.
Maar gelukkig had ik dag er voor een aanbod gekregen van een
andere vriendin om naar haar en haar Mr. te komen en zouden ze daar foto’s van
me gaan nemen. Nu ik had haar en haar Mr. nog nooit in het echt gezien en was
dus toch wel wat huiverachtig. A drong me zomaar op aan mensen die me helemaal
nog niet echt kenden en B wat voor mensen zouden ze zijn. Moet zeggen was
altijd heel fijn om met haar te praten (haar Mr. zag ik minder op de chat) maar
echt is toch altijd anders.
Nu hoe weet ik eigenlijk niet meer, maar die avond zijn we
toen met zijn allen afgesproken om naar een munch te gaan in Leuven (heel tof
en gezellig trouwens) en mijn schrik was dus ook helemaal verdwenen.
Met als gevolg, de volgende dag stond ik bij hun paraat voor
de openbare sexy foto’s.
Nu of ze sexy zijn bepaal je zelf maar hoor dagboekje, daar hou ik me buiten maar moet zeggen, hij was wel een hele goede fotograaf en heb me rotgeamuseerd die middag. Het was lachen, spannend, koud ook maar vooral gewoon leuk en ontspannen.
Ik denk dat ik deze foto wel ga verwerken in het blogje want
hij zegt het al eigenlijk he. Heel erg bedankt trouwens J voor deze foto.
Vooral
de kat deed het hem he…
Dit was dus werkelijk buiten, meer bepaald bevond ik me op
dat moment in een paardenwei. Wat een subje toch allemaal doet voor haar
Meester.
Moet hier uitleg bij ?
Nu moet eerlijk zeggen zonder J en j was deze opdracht me
echt nooit gelukt. Dus dank je wel. En achteraf bleek dat Mr ook echt wel de
foto’s leuk heeft gevonden, wat het voor mij dus helemaal geslaagd heeft
gemaakt.
Tja en nog was het niet gedaan met opdrachtjes, zo zie je dat twee weken echt wel lang zijn ook.
Voor de volgende opdracht moest ik een gedichtje schrijven aan mijn Mr. Nu hier heb ik ook wel tijdje over gepiekerd en ben ook nog even flink in paniek geslagen. Maar uiteindelijk zijn er twee gevallen uit mijn vingers gerold.
Het eerst dat ik hier zet heb ik midden in de nacht zitten
schrijven (klinkt bekend he dagboekje, rust van de nacht als de radartjes gaan
draaien en je tenminste er alles uit kunt gooien).
Aan Uw voeten zit ik nu
Letterlijk en figuurlijk
Maar vreemd genoeg
Innerlijk groeiend en bloeiend
Nooit had ik gedacht
Dat overgave
Zoveel rijkdom zou kunnen geven
Dat onderdanigheid me de vrijheid zou geven te
voelen en te ervaren wat ik nu bij U allemaal ervaar
En nog merk ik dat ik nog een hele weg te gaan heb,
Zoekend, vindend, ontdekkend
Aan Uw hand
Het knielen aan Uw voeten
Het gevoel van geborgenheid onder Uw hand
Het gevoel van veiligheid als ik mijn lichaam aan U
aanbied
De verwondering dat de wereld niet uit elkaar spat
Omdat ik heb losgelaten
Woorden zijn vaak zo ontoereikend
Maar hoe het is gekomen weet ik niet eens
Weet dat U altijd bij me bent in gedachten
U heeft me zo doen groeien in mijn hele doen en
laten
En vaak vergeet ik het zelf
Tot ik merk
Dat zou ik nooit gedurven hebben…
Nee, dit is niet iets waar Mr Rik zou achter staan…
Laat maar zien meis, je bent wel mooi en waardevol…
Mijn zelfvertrouwen is zo gegroeid
De onzekerheid langzaamaan aan het krimpen
En toch kan ik nog zo klein zijn ook
Het is soms beangstigend te merken, de invloed die
U heeft op me
Wil U zo graag plezieren, trots maken, behagen dat
soms letterlijk mijn wereld even instort als ik dat niet doe of kan
En tegelijkertijd heb ik wel het vertrouwen dat U
me daarvoor niet zou wegsturen, verlaten
U bent ondertussen mijn ankerpunt geworden
Durfde vroeger alleen op mezelf te vertrouwen
En doe ik nog vaak
Maar juist door me echt over te geven
Te aanvaarden hoe en wat ik ben
Te omarmen dat ik niet de hele wereld op mijn
schouders hoef te hebben
Dat ik mag knielen
Volgen
Laten gaan
Met U als mijn Meester die me leidt en stuurt
Gewoon in mijn eigen tempo
U bent mijn ankerpunt geworden
En daardoor kan en mag ik eindelijk groeien
In Uw armen
Knielend aan Uw voeten
Gebonden in lichaam vaak
In hart altijd
Nu het volgend gedichtje was als grap bedoeld en heb ik
eerst opgestuurd en is letterlijk geschreven tussen de soep en de patatten maar
zo soms vloeit het er dan ook letterlijk even uit.
Er was eens heel lang geleden
Een meester, die een sub wou, zomaar zonder
reden
Hij bleef maar zoeken
In alle gaten en hoeken
Tot hij mij tegen kwam
En het was niet eens van bing boem bam
Want ze liet hem steeds maar weer lopen
En toch stiekem blijven hopen
Hij was haar vertrouwen, het echter wel waard
want op 1 september 2012 heeft ze hem toen
echt aanvaard
Ze zijn samen op weg gegaan
Met heel veel gelach en af en toe een traan
Knielend aan zijn voetjes
Is het soms van zijn moetjes
Af en toe een mepje hier en daar
Zijn heerlijke euh…. In haar
Handjes gebonden aan het bed
Beentjes hoog in de lucht gezet
Met een keuze af en toe, wat ik nu eigenlijk
wil
Die heerlijke pijn verminderen of lekker van
de bil
De zweepjes klappen in het rond
Terwijl met een gag in de mond
Ik over die zetel of hemelstergende werkbank
hang
Of heel hulpeloos aan het bdsmmeubel vasthang
U verwendt mij altijd heerlijk goed
En merkt mij als Uw sletje, voorgoed
Ik ben van U mijn Meester lief
En ben er voor Uw gerief
U kan en mag alles met me doen
En geef U er bovenop nadien waarschijnlijk
nog een zoen
Of het pijn deed of niet
Of er traantjes waren of een orgasme als een
lied
Ik ben van U mijn Meester lief
Uw kleine hartendief
Xxx molly
Geen opmerkingen:
Een reactie posten