Dagboekje: 24 november 2012_5: Op kamers

Hoi hoi dagboekje klein,

Het voorlopig laatste verslagje, tot volgende week of de week daarop of …. Maar ik weet nu wel waarom ik het schrijven zo lang had uitgesteld. We zijn ondertussen half vijf ’s avonds en ben nog aan het pennen. Vergis je niet, ik ben gek op schrijven of zou het gewoon niet doen en zou je nooit mijn avonturen weten he dagboekje maar jammer genoeg gaat lezen nog altijd een pak sneller dan schrijven. En hoewel ik het zelf op dit moment niet echt merk, vliegt de tijd dus voor bij. Ken mezelf ook wel een beetje, alles of niets he. Met dit dus ook en wist dat als ik aan het schrijven zou slaan het er ook allemaal als een grote vloedgolf zou uitkomen. Maar zal ik je eens wat zeggen, dagboekje. Doet enorm deugd ook want alles wat ik nu al heb opgeschreven heeft dus twee maanden in me zitten sudderen en draaien en bakken en koken… en merk pas altijd achteraf hoe fijn het is om alles op het spreekwoordelijke papier gezet te hebben. Waarom weet ik niet eigenlijk, maar mensen die tekenen, of beeldhouwen of wat dan ook snappen me vermoed ik wel. Is gewoon iets in je he.

Ok, maar nu echt het laatste verslagje voor de dag.

Is wel gek want is allemaal nog heel vers en das toch anders dan als er wat tijd is overgegaan… nee ik spreek mezelf niet tegen. Lol sudderen mag en is goed en is vaak ook expres maar deze keer schrijf ik dus ook meteen over iets dat maar net vers gekookt is (oei begin hier wel in zeer veel etenswaren te spreken, zou ik honger hebben… is nog wat vroeg daar voor).

Dagboekje: 14 november 2012: Werkbanken en wasrekken

Hoi hoi lief dagboekje,

Ik weet het, het is een grote schande… zolang niets van me laten horen. Ik schaam me kapot, euh niet echt trouwens maar toch. Eerlijk is eerlijk, ben op vakantie geweest en heb daar nog een poging gewaagd op mijn eenpersoonsbedje met papieren muren waar je alles doorheen hoorde en je amper durfde adem halen, poging is dus jammerlijk gefaald. Met als gevolg dat ik eigenlijk geen idee heb waar nu eigenlijk te beginnen.

Kan meteen met de deur in huis vallen en beginnen te vertellen over afgelopen maandag maar moet zeggen, heb zelf zo’n evolutie meegemaakt in de afgelopen twee maanden dat dat niet klopt.

Ga dus beginnen bij twee maanden terug. Of ik me alles nog kan herinneren betwijfel ik en zal heel wat dingen door elkaar gooien maar daarom, is het niet dat ik je schrijf he dagboekje. Wel om je te laten weten hoe ik dingen ervaar, voel, wat voor emoties ze opwekken of juist niet, of ik iets eng vind of juist leuk en om te zien of het wel klopt wat ik denk te voelen en te ervaren. Een van de grappige dingen die ik altijd merk bij mijn schrijverijen is dat dingen er vaak heel anders uitkomen dan ze eigenlijk oppervlakkig in mijn hoofdje zitten. Mijn vingers typen wat ik denk en onbewust denk… groot verschil. En soms vreselijk lastig grrrrrrr.

Maar hoe ga ik dit beginnen ???

Dagboekje: 25 september 2012: Beentjes de lucht in

Hoi hoi lief dagboekje,

Soms gaat die tijd zo vlug he, en andere keren kan het zo lang aanslepen. Dit was een week van beiden. Langs de ene kant is de tijd hier weer voorbij gevlogen met van alles en nog wat maar aan de andere kant leek het maar alsof het maar bleef duren.

Zal echter eerst maar eens bij het begin beginnen, das misschien wat handiger.

Vorige maandag zou Mr. Rik weer komen. Hij had me al laten weten dat we op verplaatsing zouden gaan en dat ik heel veel moed nodig zou hebben. Je kunt het je dus al wel voorstellen dat ik al weer heerlijk zenuwachtig was. Wat zou er deze keer weer allemaal gebeuren?

Ben ik jammer genoeg Mr. Rik wel nog zaterdag misgelopen. Haha soms ben ik echt niet zo slim en een echt blondje. Hij had van te voren wel gezegd dat Hij misschien nog even ging langskomen maar die zaterdagochtend vond ik een mailtje van Hem dat me deed geloven dat het die dag niet meer zou lukken. Dus had ik me de hele dag achter het pctje verstopt. De deur op slot gedraaid hier boven en met de muziek me lekker in mijn boekenproject verstopt. Bleek dat Mr. Rik dus nog wel langs was geweest maar ik het gewoon niet gehoord had… snif wel jammer. Maar tja, kan gebeuren natuurlijk. Heb Mr. Rik wel verteld dat (en das heel toevallig, woon hier alleen in het gebouw dus wie had ooit gedacht dat ie dan alsnog van pas zou komen) de week ervoor mijn vader een bel had gehangen aan de deur hierboven. Ik verklaarde op dat moment, in gedachten, wel even mijn lieve vader voor gek… maar zo zie je maar dat die man blijkbaar beetje helderziend is (gelukkig niet te, want hij hoeft niet alles te weten) want had nu goed van pas gekomen. 

Maar in elk geval maandag stond ik dus braaf klaar in rokje, shirtje, kousjes en hakjes, make-up op de snoet en haar in een vrolijke draai op mijn hoofd. Waar we naar toe zouden gaan wist ik toen nog niet maar Mr. Rik vertelde me dat Hij had afgesproken met een koppel in Leuven.

Dagboekje: 08 september 2012 - Foto opdrachtje - Deel 1

Hoi hoi Dagboekje,

Daar ben ik weer, nog niet helemaal in de stemming om aan het schrijven te slaan maar ik ga mijn best doen. Blijf er toch bij, schrijven als het regent dat het giet buiten. En dat je binnen zit met de kachel lekker hoog, kaarsje aan, kop thee erbij (euh drink ik wel nooit) en lekker weg geduffeld onder een fleece dekentje, nodigt veel meer tot schrijven uit dan zoals nu. Zit met de ramen wagenwijd open, nog wat na te gloeien van de warmte van vandaag, mezelf een beetje te dwingen in de stemming te geraken via de muziek maar hoor ettelijke stemmen en kinderen buiten praten en schreeuwen… Maar zoals ik zei, als ik eenmaal begonnen ben, sluit ik dat allemaal toch weer buiten en ben ik weer helemaal terug bij Mr. Rik.

Vorige zaterdag waren we 1 september 2012. Voor mij een heel belangrijke dag, want het was de dag dat officieel ons contract in ging. Ik had het al getekend maar alle regeltjes, onze officiële D/s begonnen toen effectief.

Ik had net voor het 00.00 was Mr. Rik nog een neutraal mailtje geschreven met ditjes en datjes, heel goed beseffend dat het over een paar minuten helemaal anders zou zijn en tegelijkertijd ook niet. Het is zoals je jarig bent. Heel ongemerkt ben je plots een jaartje ouder, voel je niet op dat moment maar je ben het wel he.

Maar effectief half uurtje later kreeg ik een heerlijke mail terug van Mr. Rik die me toch wel diep geraakt heeft. Ik was nu inderdaad echt van hem. De toon, zijn woorden, de manier van schrijven… het was gewoon heel duidelijk en voelde zalig aan. Zat hier dan ook met een hele grote smile op mijn gezicht geplakt zo midden in de nacht. Maar wat me vooral heeft geraakt was het gedichtje dat hij in de mail heeft bijgevoegd.  En ja lief dagboekje, mag jij ook lezen.  Stel dat ik alle mails kwijt raak die Mr. Rik me heeft geschreven (en ik hem), dan kan ik het altijd hier nog terug vinden. Nu moet zeggen, dat eer ik die mails kwijt raak… Kan het me bijna niet voorstellen, of WOIII moet zijn uitgebroken en al het digitale gedoe plots verdwenen. Heb de mails online bewaard. Staan nu ook allemaal nog apart op de pc op schijf. Zal een straffe moeten zijn om alles kwijt te raken maar euh in mijn geval weet je natuurlijk nooit.

Dagboekje: 08 september 2012 - Op restaurant - Deel 2

Hallo lief dagboekje, 

Daar ben ik alweer. Heb even een pauze genomen om Mr. Rik mailtje te sturen met wat er nog gebeurd is sinds donderdag. Dat waren geen wereldschokkende dingen meer, maar maar goed ook. Mens kan dat niet elk moment mee maken ook he, of ze schokken niet meer ook. Echter met flesje water naast me en paar vlug gepikte druiven uit de koelkast ben ik weer klaar voor het volgende verslagje.  Ben dus ondertussen echt wel helemaal in de schrijfstemming geraakt. Eigenlijk wist ik dat ook wel daarstraks want het zit al dagen en dagen te broeien in dat koppeke van mij. Dan mag het de grootste hittegolf zijn die ze op me af gooien, sneeuwstormen, orkanen…  moet er toch allemaal uit en daar ben jij voor he dagboekje.

Afgelopen maandag, was het de eerste keer dat ik Mr. Rik zou zien nadat ons contract effectief was ingegaan. En moet zeggen was toch wel heel spannend voor me. De tijd van proefdraaien is voorbij nu. Vanaf nu geen foutjes meer zonder gevolgen. Dus stond maandag avond heel braaf op Hem te wachten in zijn kledingvoorschriften. Euh dus geen kleding eigenlijk. Enkel de enkel- en polsboeien, collar, hold-upkousen, hakjes en haar in staart of vlecht. Mondje toe en in houding: handen tegen muur of tafel of bank, beentjes uit elkaar. Dat alles, tot Hij  me degelijk gekeurd heeft en laat merken dat ik gewoon gedag kan zeggen. Had per mail trouwens te horen gekregen dat ik een paar items moest klaar leggen als Hij  kwam. En daarna dat we ergens naar toe zouden gaan. Nu dagboekje, jij bent wel wat onzijdig maar als je wist hoe wij vrouwen kunnen zijn… elke vrouw ter wereld, groot-klein, dik-dun, pimpelpaars blauw of gewoon blank slaat dan meteen in paniek: Wat moeten we aandoen !!!!! Zo ook ikke natuurlijk. 

En tja dus ik maar proberen te vissen via de mail-wisseling… niets natuurlijk. Had Mr. Rik me nog klem gezet ook door aan me te vragen wat ik zou voorstellen als tegenprestatie voor een hint. Ik heb even getwijfeld maar toen kwam het gezonde verstand toch maar weer boven. Zal nog vaak genoeg, vrees ik, het onderspit moeten delven en met een tegenprestatie, voorstel of idee tevoorschijn moeten komen. Ben ook wel iemand die het zichzelf nooit zo makkelijk maakt. Mezelf kennende zullen dat dan ook echt wel dingen zijn die ik moeilijk, lastig, een uitdaging vind…  Maar ik zie dat ik afdwaal. Heb het gezond verstand dus laten zegevieren en ben maar even niet op de uitdaging in gegaan. Godzijdank, kreeg ik die zondag avond te horen dat we uit eten zouden gaan. Heerlijk !!!!

Dagboekje: 08 septemeber 2012 - Giebertrientje - Deel 3

Hallo Lief Dagboekje,

Kan blijkbaar niet zonder je, want zie daar ben ik alweer. Al zijn we ondertussen officieel een nieuwe dag. Het is ondertussen half één ’s nachts of zo. Maar ben dus zelf ook al verhuisd van mijn gezellig bankje in de woonkamer naar mijn ook gezellig bedje. Alleen moet me nog wat gaan positioneren, zit nog niet goed. Heb nog maar eens een paar druifjes gepikt voor ik aan het voorlopig laatste verslagje begin.

Maandag was heerlijk geweest en was er nog heerlijk van aan het nagenieten. Het was toch wel een zeer speciaal uitje en het vervolg nadien was ook nog zalig. Ik kan je verzekeren dat ik die nacht geslapen heb als een roos.  Of als een blok… het is maar hoe je het beziet he.

 Ik had eigenlijk begrepen van Mr. Rik dat ik hem die week niet meer zou zien. En ach had genoeg om van na te genieten dus zo erg  vond ik dat niet. Hij heeft een drukke baan en bezigheden, het zal echt niet altijd even makkelijk zijn om tijd vrij te maken, lijkt mij toch. En eerlijk is eerlijk, volgens mij word ik al veel meer verwend dan de meeste subs die ik ken. De meesten zien met veel moeite hun Meester 1 maal in de week, als ze al geluk hebben. De meerderheid ziet hun Meesters zelfs nog veel minder dan dat.

Maar Mr. Rik heeft me toch weer kunnen verrassen want Hij kon als ik wilde donderdag ook nog wel even langskomen. Als ik wilde ??? Natuurlijk wilde ik dat. Vind het heerlijk als Hij er is. Op wat voor manier dan ook.  Al is het maar voor een babbeltje.

En inderdaad tegen drie uur was Mr. Rik, bij me aangekomen. Ik was geloof ik in een vrij vrolijke stemming. Weet ook niet wat het was maar was echt wel in een gieberbui. Nu iedereen die me kent, weet wel dat ik een lachebekje ben. Had het alleen donderdag toch wel goed zitten al was Mr. Rik ook in een heel luchtige bui. Nu dat ik begon te giechelen was niet zo gek. Ik had de dag ervoor een heel leuk pakketje ontvangen bij de post. Namelijk onze nieuwe vibrator. Ik had een magic wand vibrator besteld, maar door kleine vergissing heb ik een echte fairy onvangen. En had gevraagd of ik hem de avond er voor mocht uittesten, maar dat was een nee geworden. 

Dagboekje: 29 augustus 2012 - Drijvend subje - Deel 1

Hoi hoi Dagboekje,

Soms kun je dat zo hebben… heb al een hele tijd de schrijfkriebels maar het wil er gewoon niet uitkomen, wat je ook doet en hoe het in het hoofdje dan ook maalt. Zit je ineens muurvast.

En daar sta je dan … nu ja zie wel wat er uit die typ-vingers van mij komt rollen. Weet wel dat ik vorige week weer heerlijk genoten heb van Mr. Rik. Ook zoiets, het lijkt plots heel erg ver en tegelijkertijd ook helemaal niet. Komt een beetje ook door ons apenlandje. De eerste keer dat Mr. Rik is geweest vorige week was het nog ‘puf-je-dood’ weer. En ondertussen beginnen de weermannen en vrouwen op tv ineens helemaal in herfststemming te geraken terwijl ik nog ergens lig te drijven in mijn bed met herinneringen aan een hete zwoele middag.

Maar zelfs drijvend was het weer een hele ervaring voor me.

Vrij vlug zijn we de slaapkamer in beland en kwamen de speeltjes en voor mij vooral het maskertje (nu ja lol hoe omschrijf ik dat voor je: een leren blinddoekje) tevoorschijn. Het maakt en blijft de ervaringen dan helemaal anders maken zodra mijn ogen zijn afgedekt. Het scheelt al als ik mijn bril niet op heb maar met dat blinddoekje voor, zal het blijven zeggen: Langs de ene kant voel je je zoveel kwetsbaarder, ikke toch en tegelijkertijd aan de andere kant ervaar ik zoveel meer. Mijn huid wordt gevoeliger, hoor beter, ruik beter, alles wordt gewoon 20 x intenser en als ik heel eerlijk ben, juist door verblind te worden, valt er een masker van me af. Weet niet eens of ik het helemaal juist verwoord, maar voelt aan als een bevrijding. Ik ben zo getraind door mijn opleiding indertijd en mijn vroegere werksituaties dat ik constant mensen aan het lezen ben, en daar op probeer te anticiperen. In te schatten wat ze willen, wat ze verwachten van me, aan het nagaan of ik het goed lees… het is zo’n tweede natuur dat ik me daar niet eens meer van bewust ben maar als dan plots je ogen worden weggenomen (figuurlijk lol wil ze niet echt weg ) dan daalt er meteen een rust over me heen. Arme Mr. Rik, ik kijk ook echt wel graag naar hem maar had het hem al verteld en maakt dit het ineens weer duidelijk: ben iemand die altijd maar haar radertjes laat draaien in het koppeke… Lastig hoor, zo soms zou je echt de off-switch moeten kunnen vinden en ooit kom ik die nog wel tegen ook, wel kans dat ik hem heel lang uit laat, die knop.

En daar ga ik weer, ging je vertellen over al de dingen die we nu weer hadden uitgespookt en voor ik het weet ben ik een heel filosofisch gesprek met mezelf aan het aangaan. 

Weet je, het is trouwens wel fijn (en nu dwaal ik lekker weer af) om terug een dagboekje bij te houden. Als kind deed ik niet anders en heb ze trouwens nog allemaal van toen, maar je begint dan automatisch je eigen daden en gedachten in vraag te stellen, je kijkt terug op dingen en vaak even van een afstandje en wordt alles plots veel duidelijker en soms ook omgekeerd. Merk je dat je iets dat je als vanzelfsprekend aannam, dat plots helemaal niet is. Heb je dus gemist dagboekje ;).

Dagboekje: 29 augustus 2012 - Plagen, plagen, plagen - Deel 2

Hoi hoi Dagboekje,

Daar ben ik al weer, nog altijd dezelfde dag dat ik aan het pennen heb. Eigenlijk zo’n ouderwetse uitdrukking want het getyp is echt niet meer het pennen van vroeger (en oei wat had ik dan na mijn epistels altijd kramp in mijn linkerhand van al dat geschrijf… is trouwens nog altijd wel zo dat als ik echt in tekstmode/schrijfmode ben (en dan zit me iets vreselijk dwars meestal), ik meestal wel naar pen en ouderwets papier grijp). Maar om het voor mezelf wat makkelijker te houden gooi ik afgelopen donderdag maar even in een nieuw dagboekverslagje.

Donderdag zat even in de soep voor me. Mr. Rik had me dinsdag laten weten dat hij zou proberen om woensdag avond nog langs te komen. Maar had me al meteen gezegd dat het een grote maar was nog… En dat snap ik ook echt wel. Nu had ik me woensdagavond toch nog omgekleed in een vrij braaf outfitje. Er stond niet echt iets op de planning buiten gewoon even lekker bij elkaar zijn en wat praten  en eigenlijk gewoon dus even genieten. Dus had een t-shirtje aan met minirokje, mijn trouwe band en een open-kruis legging :D. Maar helaas Mr. Rik heeft het woensdag avond niet gehaald. Wist dat ie het geprobeerd had. En eerlijk had hem alleen maar dinsdag verwacht dus zat er ook totaal niet mee  in. Heb eigenlijk wel een fijne avond gehad want die kleding laat je je toch ook beetje anders voelen he. Wat sexyer, vrouwelijker, heter, geiler….  Dus had eigenlijk een rustige maar toch fijne avond gehad.  En weet je dagboekje. Mensen zeggen vaak : ik probeer te komen of dit of dat . Bij de meesten weet ik dan ook: laat maar zitten, die zie ik niet. Van Mr. Rik weet ik gewoon dat hij geen loze woorden zegt en dat het ook niet voor niets was dat hij voorzichtig was en als dingen dan niet lukken zit ik er niets mee in. Krijg het wel op mijn heupen als iemand zegt zal dit doen, ik kom dan en dan gewoon niet opdaagt en das dus iets heel anders.

Kreeg ik echter een mailtje van Mr. Rik dat hij toch nog ging langskomen of donderdag of vrijdag. En toen ben ik de mist in gegaan. Had geen idee wanneer hij precies ging langskomen en moest donderdag toch nog even uit de deur maar helemaal in gewone kleding gaan zitten dat voelde ook niet juist aan. Dus zelfde shirtje en rokje aangeschoten alleen en dat was een big mistake, wel gewoon een bhtje, slip en een dichte legging. En wat denk je is Mr. Rik toch opgedoken donderdag ochtend. Ik was dus echt wel wat over-dressed en is een foutje dat ik niet meer zal maken. Zeker niet gezien wat er daarna volgde maar loop nu op de zaken vooruit. 

Mr. Rik is het geloof ik niet met me eens maar hihi hij is begonnen… Jeps had een vrij uitdagend shirtje aan maar hij begon de bovenkant van mijn borsten te strelen… Echt ik heb nooit geweten dat iemand je zo gek kan maken en echtig waar, plagen is een vorm van bdsm. Echt wel. 

Oh wat zat ik mezelf te vervloeken dat ik zoveel kleding aan had, en ook dat Mr. Rik nog zoveel aan had. Hij bleef me maar plagen. Door mijn kleren heen. Mijn borsten, mijn benen, naar mijn kutje, en allemaal met al die lagen stof er tussen, vreselijk !!!!!! Ik probeerde hem ook maar aan te raken maar moet zeggen, Mr. Rik kan heel afleidend zijn hoor. Wilde ik dichterbij komen voel ik plots zijn heerlijke mond in mijn nek, zijn handen die mijn borsten en tepels aan het kneden zijn. Wil ik hem kussen, trekt hij zich net zo ver terug dat ik er niet bij kan.

Dagboekje: 17 augustus 2012 - Contracten en verwennerijen - Deel 1

Ik en boeken, soms valt je ineens iets in en maak je een klik waar je niet bij stil staat.

Maar zit nu plots midden in het verhaal. Even bij het begin beginnen.

Ik heb het idee in een paar weken tijd zulke grote sprongen te hebben gemaakt dat ik nu gewoon verbaasd achterom aan het kijken ben. Het is wat lastig uit te leggen maar het is alsof er een wereld is opengegaan die ik altijd heb geweten dat ie er is en die ik altijd in mijn ooghoeken heb kunnen zien maar pas nu ben ik klaar om die wereld ook echt te ervaren. Ik heb mezelf altijd geprofileerd als een lust-sub en vergis je niet, dat ben ik ook . Zonder het lust gedeelte zegt de bdsm me niet veel maar sinds kort begin ik dus ook te beseffen dat het zoveel meer is in lust en bdsm, dan alleen seks of seks met dwang, begin te beseffen dat lust niet eens perse seks hoeft te zijn maar het een verlangen naar is:  kan zijn naar seks, kan zijn naar het vervullen van die andere behoefte die ik nu pas aan mezelf durf toe te geven: het verlangen naar die echte onderdanigheid, niet gespeeld, gewoon natuurlijk en zo doodeng voor die in het dagelijkse leven zo zelfstandige vrouw die alles zelf wel redt en doet … het verlangen naar die echte dominantie door iemand die dat niet nodig heeft om zijn onzekerheden te verbergen maar dat gewoon diep in zich heeft net als ik die onderdanigheid bezit, het verlangen naar tegelijk die tedere en straffe hand die je letterlijk en figuurlijk op zijn plaats kan houden en je je grenzen aangeeft en ook je eigen grenzen laat overgaan… het verlangen naar pijn die op dat moment geen pijn meer is maar een genot die je innerlijk vervult en kalmeert en opwindt en soms ook boos maakt… Ben eindelijk beginnen te beseffen dat er gewoon zoveel meer is… en degene die me dat kan geven en geeft, is MrRik.

Afgelopen weekend vond ik plots een mailtje in mijn mailbox van hem en eerlijk, zodra ik die vind vlieg ik altijd al half metertje de lucht in van verlangen, verwachting, nieuwsgierigheid … en las dat er een vooropzet contract was bijgevoegd. Wat ik op dat moment allemaal voelde. Het is lastig te omschrijven. Toen ik hem paar weken geleden voor mezelf echt aanvaard had als mijn Meester, voelde ik een rust over me heen komen en dit versterkte dat aan de ene kant maar aan de andere kant… nu begint het echt, he. Het vrijblijvende is weg, het vluchtige is vervlogen en ik zou weten waar ik aan toe was. Als ik dit tekende kon ik niet meer terug, wat zou er instaan??? Hihi het is ongelooflijk eigenlijk hoeveel gevoelens en gedachten je in een paar seconden door je heen kunt voelen schieten.  Stond wel in het mailtje dat ik niet moest schrikken maar net de enige reactie die ik niet had was geschrokken zijn. Tot voor kort had ik nooit gedacht aan de combinatie van MrRik, een contract en vaste sub/slavin zijn maar een anderhalf jaar laat toch wel sporen na want zag de bijlage en had meteen zoiets van: het is inderdaad nu het goede moment hiervoor. Een bezegeling, start, duidelijkheid al ineen. 

Dagboekje : 17 augustus 2012 - op bezoek bij een Mrs - Deel 2

Nu ben deze week helemaal verwend geweest want de volgende dag zou MrRik weer komen. Hij had me een kleine hint gegeven dat ik een nieuwe ervaring rijker zou worden… Heel gemeen natuurlijk, weet je iets maar eigenlijk weet je helemaal niets… dus was echt stik nieuwsgierig ook. Achteraf gezien heel goed dat ik het niet wist of mijn fantasie hier was overuren gaan draaien en was ik vermoed ik heel hard weggelopen.

Eerst zat ik zelf al in de knoei. Ging nu vandaag al ons nieuwe contract in of nog niet… dus toen ik voor mijn kleerkast stond was ik helemaal de kluts kwijt. Stond in het contract dat ik hem zou opwachten zonder kleding behalve bij… maar  een paar hold-ups kon toch al niet onder kleding vallen of wel soms? En ik weet hoe gek MrRik is op hakjes dus tja die kon ik dan toch ook niet uitlaten, maar verder …  Voelde toch beetje vreemd om zo verder zonder iets aan op hem te wachten. Dan merk je pas dat kleding je toch een zelfzekerheid en veiligheid geeft die je niet hebt zonder kleding. Tenmiste zo is het voor mij toch. Niet dat ik nu zo preuts ben  maar zonder iets aan loop ik eigenlijk nooit (in mijn geval ook beetje praktisch: heb dikke beentjes en dat schuurt dan allemaal zo en tja ook stomaatje he, hoort nu eenmaal bij me maar die zit altijd ingepakt en alles plakt dan zo makkelijk maar dat zal wel aan mij liggen)…

En zo lag ik op hem op mijn zeteltje te wachten op hem, net als altijd met die positieve aangename verwachtingen, een nat kutje… erg hoor zodra ik weet dat MrRik kan komen gaan de sluizen open lol. Jups echt wel een geil loops teefje dus vrees ik. 

Natuurlijk ben ik toen hij aankwam meteen de mist ingegaan hahaha, ben met alles vergeten in houding te gaan staan. Al wist ik ook niet zeker of dat toen al verwacht werd, waar ik zou gaan staan (ben ik nog niet uit dus … woonkamer, eetkamer. Maar voor volgende keer zit het in mijn hoofdje. Als ik hem hoor rechtspringen houding gaan staan en pas daarna begroeten… Leer het wel.

Eigenlijk wilde ik meteen MrRik overstelpen met vragen wat gaat er gebeuren, is het hier, komt er volk hier, is het op verplaatsing … die nieuwe ervaring, mijn hoofdje zat er vol mee.  Maar in plaats daarvan ben ik letterlijk door hem van mijn sokken gegooid want hij bleek een cadeautje bij te hebben. En ik was zo onderste boven dat ik denk ik nogal deuzig heb gereageerd… Het eerste wat hij me gaf was mijn nieuwe collar. En het gevoel daarvan, kan het niet beschrijven. De collar is zwart leer, met allemaal kleine steentjes op, niet zo breed gelukkig dus kan gewoon mijn nek bewegen (een cm, anderhalve cm breed) en in het midden de ring waaraan je vastgehaakt kunt worden. Heb hem meteen omgedaan en hij zit heerlijk en voelde me zo trots en gelukkig dat ik hem om mocht.

Maar dat was nog niet eens alles want toen toverde MrRik plots nog een heel mooi zwart jurkje te voorschijn… wist ik even helemaal niet meer hoe ik het had. Het is een prachtig jurkje, zwart, zonder mouwtjes, komt tot aan de knieen en natuurlijk zijn mijn borsten makkelijk beschikbaar voor hem want het werkt met soort omslag van voor… Het is een jurkje dat ik ook zal koesteren. Heb geloof ik nog nooit zoiets vrouwelijks gehad. Durf ik zelf ook niet te kopen trouwens.