Even ventileren...
Hoop dat ik niemand tegen de borst ga stuiten nu maar zit me nu al zo'n tijd dwars en tja dan komen mijn eigen roots (Nederlandse roots) boven en moet het er even uit dus hier ga ik.
Las vandaag in het nieuw, een stuk over een van de lockdown-feestvierders die nu heel veel spijt had. Ter verduidelijking, 13 maart gingen hier in België de maatregelen in om alles van café's en zo te sluiten ... Maar was dag er voor of zo aangekondigd.
Hierdoor zijn heel veel mensen nog zo stom zijn geweest om met zijn allen op café te gaan, zijn vlug vlug uit eten geweest of hebben feestjes zitten organiseren. De jongeman die nu spijt heeft was er zo één en was die dag op het nieuws geweest en trots aan het vertellen geweest hoe hij aan het feesten was.
Twee weken later liggen heel wat van deze mensen thuis ziek op hun bed of erger in het ziekenhuis en nog erger zitten heel wat jongeren bij.
En dan lees ik hoe zo'n jongen van 23 nu spijt heeft. Eerlijk, ben blij dat hij het nu wel snapt, maar waarom kon die pipo dat niet eerder beseft hebben !
En dat is waar ik het zo moeilijk mee heb momenteel.
Kan best dat ik ondertussen hopeloos achter sta, zoveel nieuws krijgen we hier nu ook niet meer uit Nederland of de andere landen, maar heb nog altijd het idee dat vooral in Nederland heel wat mensen dit niet serieus nemen, dat nog altijd heel veel mensen het idee hebben dat dit niets is. Dat we hier met zijn allen vlug door heen vliegen en daarna alles weer doodnormaal gaat zijn, alsof er niets is gebeurd. En sorry maar daar geloof ik zelf geen jota meer van.
Hoe je het ook draait en keert, denk dat er na dit alles toch dingen gaan veranderen. Ik zelf kan niet inschatten wat allemaal, ben maar gewoon simpel blondje met bruin haar-kleurtje er op.
Maar hoop oprecht dat het ten goede is. En sommige dingen zullen ook echt wel ten goede draaien daar ben ik van overtuigd maar denk dat we ook heel wat gaan opgeven, dingen die we tot nu toe dood normaal vonden...
Het is hart verwarmend om de solidariteit hier in Vlaanderen te voelen onder de mensen met de mondmaskers die gemaakt worden, de beren die je overal voor de ramen ziet (hoorde helaas wel dat schrijver van het beren-verhaal zelf ondertussen in het ziekenhuis ligt met het virus in Engeland), als je staat aan te schuiven in de rij bij de winkel praten mensen ineens weer met je... Dat zal niet zo blijven, dat weet ik wel, als alles weer open gaat gaan, maar toch hoop ik dat we hier een klein deeltje van gaan mee dragen naar de toekomst toe. Maar ik dwaal af.
En dan lees ik plots via een kennis van me uit Nederland, een verhaal over hoe zij elke dag x mensen in auto's ziet rijden: oude van dagen, jonge dames, van alles en nog wat... dat het er even druk is op de baan als voor alles.. en hoe ze dat niet snapt, dat ze ook niet gelooft dat al die mensen in de zorg zitten zoals zij en aan het werken gaan.
En dan word ik boos.
Jeps we hebben rechten en zijn heel individualistisch, zo zijn de westerse maatschappijen en daar is op zich ook echt niets mis mee maar dit is een verhaal dat niet gaat over wat jij wil en jij persé nog moet gaan halen bij Jantje of dat je je vriendje in Ikweetikveeltjesstad zo mist dus je persé bij hem wilt zijn...
Het gaat er om dat we voor 1 keer in ons leven eens aan anderen moeten denken aan mensen die zwakker zijn dan jij zelf en dan nog ... In Belgie is er een meisje gestorven van 12 jaar, in Engeland een jongen van 13...
Het kan ons allemaal overkomen.
En het is niet meer de ver van ons bed show al denken velen dat nog wel. Zelf, is het hier al dicht genoeg gekomen. Twee vriendinnen van me hebben de ziekte doorstaan, zijn beiden echt enorm ziek geweest. Gelukkig nu weer aan de betere hand of al genezen. De vader van een vriend van me ligt momenteel op intensieve met het zelfde rotvirus en hoorde daarstraks dat het virus nu waarschijnlijk/misschien ook in mijn eigen familie rondwaard...
En eerlijk ik mag dit misschien niet zeggen maar hou mijn hart vast voor mijn familie die bijna allemaal in Nederland wonen...
Hier is het al erg maar weten we dat er genoeg bedden zijn, genoeg machines, ... voorlopig toch. Nederland is zoveel groter en wat ik hoorde ... hebben ze zoveel minder. Iemand die al naar Duitsland is verhuisd met bed en al ... Het doet me huiveren.
Sorry ... het moest er even uit.
Kan nog zoveel zeggen en doen en iedereen weet dit eigenlijk allemaal al, maar hoop gewoon echt dat iedereen er even bij stilstaat dat dit een situatie is waar het niet om jezelf gaat maar om anderen: je vrienden, je familie, je collega's ... je wil echt niet verantwoordelijk zijn voor het feit dat jij iemand ziek maakt omdat je gewoon alleen aan ikke ikke ikke dacht... Het is al erg genoeg als je er niets aan kan doen, wel als je het wist en alles aan je laars lapte omdat je dacht dat het allemaal niets voorstelde... en jezelf voorop stelde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten