Dagboekje 14 september 2019: Loslaten...

Goedemorgen Dagboekje,

Jeps ik leef nog hoor al zou je denken van niet, zo lang is het geleden weer dat ik je nog eens aangesproken heb.

Maar eerlijk is eerlijk, er is ondertussen ook weer zoveel veranderd in mijn leventje dat ik dan eerst tijd nodig had om zelf alles zijn plekje te geven.

Eerste is dat ik een heel leuke nieuwe vrienden kring heb opgebouwd afgelopen jaar en daar heeft de munch veel mee van doen maar ook in mijn vanilla leven heb ik heel wat nieuwe vrienden er bij gekregen en jeps dat vraagt ook tijd he. De grootste verandering is echter dat er een hele fijne leuke speelpartner mijn leven is binnengewandeld afgelopen jaar.

Nee mijn Meester of Dom is hij niet maar wel een enorme goede vriend ondertussen en de persoon waar ik regelmatig mee naar meetings, feestjes, clubs ga en dan heerlijke zwepensessies krijg.

Weet het, wie had dat nog gedacht van mij. Zo pertinent aan het rondkijken naar een Meester/partner voor mezelf maar dan merk je op bepaald moment toch dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Heb niet alles momenteel en dat hoef ook nog niet maar heb wel de uitlaatklep terug die ik gewoon af en toe nodig heb. De pijn, de zwepen, de knepen.... het loslaten... Hoewel dat laatste is de reden dat ik vandaag schrijf.

In een van mijn laatste stukjes aan je, heb ik het er over gehad hoe moeilijk het is voor mij om terug te gaan communiceren met iemand en dat is nog hoor, helaas helaas... hoe veel ik ook tetter en babbel en praat... niet altijd mijn sterkste kant. Maar tweede stuk wat ik toen veel minder heb aangekaart is hoe dat vertrouwen ook weer moet groeien.

Ik had een paar intense weken gehad hier thuis. Stom hahaha maar ben begonnen met de „grote opruim“ in mijn appartementje (je wilt niet weten wat een rommel een mens verzamelt in 9 jaar tijd), ben sinds twee weken ook echt weer aan diëten. Helaas was ik terug op een punt gekomen met mijn gewicht dat ik niets meer kon, dat mijn energie totaal weg was, hielspoor, allemaal pijntjes, zelfs sexdrive was weggevallen ... en tja was het eindelijk zat dus voor het eerst in drie jaar vermoed ik echt weer er in gevlogen. En even stoeffen terwijl ik nu toch bezig ben lol, eerste week dat ik op de weegschaal ging staan hops 4,1kg er af. Zal deze week niet zo veel zijn maar de motivatie zit nog goed. Dat terzijde dus. Intense weken dus. Tja van de week heel lastig en explosief gesprek gehad helaas. En dat kruipt toch in mijn kleren allemaal. Ik voel dan altijd hoe de spanning zich in me opbouwt en geen manier heeft om weg te vloeien wat ik ook doe. Soms vraag ik me ook echt oprecht af hoe andere mensen dat doen. Praten ja helpt beetje, tranen laten lopen ook beetje maar doe ik niet zomaar, ergens op slaan is nu niet mijn ding dus geen idee hoe anderen dat dus doen om al die emoties te laten wegvloeien en terug rustig te worden. In mijn hoofdje wordt het op den duur gewoon een soort bijenkorf met heleboel gezoem van alle indrukken en ervaringen en jeps emoties dus.

In elk geval eh heb geloof ik J zijn dag gisteren op zijn kop gezet en hem min of meer mee gesleurd naar PDN (wel straf voor iemand die dus geen auto rijdt en lol mee rijdt met hem). Meteen is dan ook die spanning daar van „hoe ben ik vandaag, kan ik wel wat hebben of is het niets en ben ik een watje“ maar ook „wil ik dit wel“ ... Dus nadat J me al had zitten plagen met de cane in de zetel en me rooie kaakjes had bezorgd door plots me te wijzen op mijn eigen gedrag ben ik toen vlug naar de speeltent gevlucht om alles klaar te leggen.

Ongelooflijk ook altijd hoeveel er mee gesleurd wordt trouwens hahahaha. Ik heb ondertussen natuurlijk ook zelf een heel arsenaal aan spullen en J heeft nog veel meer dan ik heb dus als je dat dan bij elkaar ziet... jawaddes.

Er was trouwens niemand in de ruimte wat voor mij eerlijk gezegd om te beginnen ook gewoon fijn is (na de sessie bleek er heel wat volk te zitten grijns en waren er ook anderen aan het spelen maar eerlijk heb ik amper iets van gemerkt). De rust maakt dat ik makkelijker tot mezelf kan komen. Hoewel J het heel fijn vind om mijn ogen te zien tijdens het spel mocht ik gisteren ook blinddoekje op wat dat tot mezelf komen versterkt. Heel eerlijk zie geen barst zonder mijn bril maar zelfs de schaduwen en lichtinval kunnen afleidend zijn soms.

Het spel begon heerlijk trouwens floggers, meer floggers, dan wat scherps en ga zo maar door. Voor mij heerlijk genieten. Merkte wel trouwens dat alles vast zat in me. De boosheid wilde niet echt komen, het verdriet lol laat maar zitten daar was ik nog lang niet maar de pijn was fijn meestal toch. Niemand houdt echt van pijn, ik ook niet maar het heeft wel een verdovend iets ook he. Zeker als je op een regelmatig tempo gezweept wordt en dan plots paar keiharde uithalen krijgt. Heel eerlijk ik kan ook echt nooit zeggen wat er op me gebruikt wordt van items, dat besef is meestal na de eerste zweep de deur uit gevlogen. Keerpunt gisteren voor mij kwam op het moment dat J de cane bovenhaalde en 100 slagen daar mee ging geven. Ik hou ergens van de cane. Is een scherpe pijn, gemeen ja maar liever dan die hele doffe indreunen die je met een plaque of zo kunt hebben maar ohw wat is dat moeilijk altijd.

Wat mensen trouwens volgens mij nooit weten als ze ons zien spelen (en zie je zelf ook niet bij andere koppels, tenminste niet vaak) is de communicatie die er dan tussen J en mij gaande is. Hij check sowieso hoe ik er aan toe ben maar ik krijg ook echt de keuze vaak. Als hij zijn tanden of nagels in mijn tepels zet en dan vraagt of ik harder wil... Eh lol ja dus (sssssssst heb ik niet toegegeven) of met die cane slagen, krijg ik de kans om iets anders voor te stellen of te minderen of wat ook maar zal ik niet doen. Ook verder in het spel hoor ik hem dan in mijn oren fluisteren, „wil je nog meer.“ „Is het nog niet genoeg geweest ???“ Of juist „Je bent er nog niet he, je wil nog“ en op bepaald moment zal ik dan ook echt niet meer kunnen zeggen stop maar tot dat moment moedig ik zelf aan om verder te gaan, omdat ik het nodig heb, omdat ik over die grenzen in mezelf wil, omdat ik het gevecht wil aangaan, omdat ik die release knop wil vinden. Soms is het voor mij beetje als met een orgasme krijgen grijns. Ook daar hou ik mezelf heel vaak tegen, niet expres maar vind gewoon de loslaat knop niet en is met het zwepen net zo. En moet over bepaald punt heen voor ik verder geraak.

Eerste moment was dus toen ik die 100 cane meppen op me voelde neerregenen en ik ze mee aan het tellen was. Tweede moment en geen idee of J dat zelf weet was het moment dat hij me wilde laten vloeken. Eh heb het al vaak genoeg verteld dat ik een hupser ben en alle kanten op vlieg tijdens het spel en wat er uit mijn mond komt hoort niet uit brave katholieke dames mondjes te komen maar hahaha sinds J heb ik op dat vlak veel bijgeleerd en nu is het vooral „fukkie duck“ dat ik zit te roepen of „crêpe“ eh „God“ passeert ook heel veel de revue en zo nog een paar dingen geloof ik. Dan heb ik nog mijn eigen alfeiddingetjes... Handen die ik gebruik om de pijn af te leiden, stampen, springen maar ook mijn mantra’s eh bloos : het abc liedje en haha het liedje moemamiemee... Maar al dat helpt meestal op bepaald moment niet meer en dan vloek ik als een ketter en dat was dus waar J op zat te wachten. Ik wist dat hij zijn stalen ketting flogger bij had en ik haat dat ding en als ik zo vloek gebruikt hij die maar ik kan ook eh ‚verdomd‘ koppig zijn en wilde het gisteren echt niet en lol mag je me verrot slaan, denk ik, dan komt het niet. Maar het uitlokken van dat gevecht en tegelijkertijd die hulpeloosheid dat je voelt omdat je niet weg kunt, niet weg wilt van die pijn, zijn adem, zijn woorden, zijn geur... Dat alles. Mijn krak moment kwam op het moment dat de zwepen de deur uitvlogen en ik zijn eigen handen op mijn billen voelde neerkomen. Doet dat zeerder dan een zweep? Nee maar het gevoel dat hij zijn eigen lichaam gebruikt, het is zoveel intiemer, persoonlijker ... dan breek ik. Heb het zelfde als in het verleden No ineens heel lief begon te doen en me tussendoor zachtjes streelde... dan breek ik. Met de pijn, het onpersoonlijke gevoel van een voorwerp kan ik om maar dan die mensenlijk interactie ineens... Weet niet eens hoe ik het moet omschrijven, als een dam die doorbreekt en alle emoties komen er dan uit. Soms heel zachtjes druppel voor druppel, soms ineens als een vloedstorm, soms met horten en stoten dat het lijkt alsof de dam even verstopt geraakt maar dat loslaten ervaar ik nooit met een gewone huilbui. Het is letterlijk het wegstromen voor mij van alles. Het maakt me leeg, letterlijk en figuurlijk. Mijn hoofd wordt terug stil, mijn gedachten vallen stil, mijn woorden vallen stil en op bepaald moment vallen de emoties ook stil.

Dat punt bereiken is nooit makkelijk maar gisteren na zo lang was ik er eindelijk weer. Het was lang geleden maar en dan kom ik terug op het begin van mijn schrijven, daar heb je dus dat vertrouwen voor nodig en dat heeft ook tijd nodig. Gisteren vertrouwde ik J gewoon zo onvoorwaardelijk dat ik echt alles los kon laten en voor een gesloten oestertje (hahaha iedereen denkt nu, wat schrijft ze nu... ze is toch een open boek) als ik, is dat echt niet makkelijk. Maar de eerste stapjes waren al afgelegd afgelopen maanden en de eerste echte stap is gisteren genomen. Dus J. dank je wel, dank je wel voor een heerlijk avond maar dank je ook voor je vriendschap, voor de tijd die we hebben genomen elkaar te leren kennen en voor het feit dat je me leert je te vertouwen.

xxx mieneke

x