Dagboekje : 24 september 2017 Afgebroken muurtjes in het Boshuisje

Hoi hoi Dagboekje, mijn…

Hmmm vrees dat ik nog wel even bezig ga zijn. Het is zo lang geleden dat ik je nog eens echt geschreven heb. Had net al een poging gewaagd maar was zo afgedwaald van alles dat ik dus maar een nieuwe poging waag. Het voordeel van typen en schrijfselrijen… je kunt zo vaak op nieuw beginnen als je maar wilt.

Het laatste jaar, nu paar jaren zijn weer een heel groeiproces geweest en heel wat dingen zijn veranderd bij mij. Ik heb nieuwe beslissingen genomen, ben nieuwe weg op gewandeld maar ben nog altijd aan het groeien en bloeien en dat ik afgelopen tijden niet gek geworden ben, heb ik voor heel heel groot deel te danken aan mijn beste vrienden. Niet alleen dat ik niet gek geworden ben trouwens maar met hun steun ben ik ook gewoon kunnen blijven groeien en bloeien. Als mens en ook in de bdsm…

Ik heb dat al  vaker gezegd maar voor mij is bdsm geen spel. Levenstijl vind ik zo’n zwaar woord maar het is iets dat in me zit, iets dat ik nodig heb … net als ik moet ademhalen… Is een essentieel deel van me.

Als kind had ik al hele episodes waar ik geen blijf wist met mezelf en ongedurig was en wat ik dan noem aan het miezemuizen was, impulsief dingen deed en noem maar op. Toen wist ik totaal nog niet wat en hoe en vooral wat er aan te doen… en heb veel geprobeerd om mezelf dan weer met pootjes op de grond te krijgen, of juist helemaal van de grond het is maar hoe je het bekijkt. Mijn moeder kon me vroeger wel deeltje doen aarden maar toch die ongedurigheid, dat stuiteren… heb dat altijd gehad.

Pas nu realiseer ik me, na 43 bijna 44  jaar hier rond te hopsen en toe doen op deze wereld dat ik iemand ben die af en toe haar emoties moet kunnen loslaten net als in een snelkoker… De druk moet er even af of ik ontplof en doe de meest gekke dingen. En heb pas sinds ik de bdsm in gestapt ben heb ik gemerkt dat voor mij die uitlaatklep juist dat is, de bdsm… niet alleen de sessie maar alles wat daar rond heen zit trouwens. Maar zoals nu, nu ik mezelf in niemandlands voel vertoeven op dat vlak, heb ik het grote geluk dus een paar mensen rond me te hebben die me begrijpen en ook dat kunnen geven.

Mensen die mijn steun en toeverlaat zijn … En angel en No zijn er daar twee van. Sowieso is angel mijn beste vriendin en denk dat zonder haar ik behoorlijk verloren gelopen zou zijn hmmm niet alleen figuurlijk trouwens hahahahha letterlijk ook.

In elk geval voor ik hier helemaal lyrisch wordt, gisteren avond ben ik met hun mee geweest naar het Boshuisje in Lommel. Heerlijk…. En niet alleen om wat er later kwam maar kom daar ook gewoon graag. Gooi mij midden in de bossen (en dat zegt een echte stadsmeid) en ik voel me thuis en eerlijk Silence en Marco en olleke en spookje doen daar ook heel wat aan hoor. Die ontvangst … heerlijk. Dank jullie daarvoor.

Nu afgelopen jaar ben ik dus vaker mee geweest naar het Boshuisje met angel en No. En elke keer weer is het heerlijk genieten, maar elke keer ook ontdek ik gek genoeg dingen over mezelf die ik me totaal niet gerealiseerd had of hoe dingen ineen zitten …. Klinkt wat vaag maar wordt hopelijk straks wel duidelijker.

Weet je ik ben niet iemand die zomaar los kan spelen met mensen. Of er moet iemand bij zijn die ik door en door vertrouw of ik moet zelf de personen echt vertrouwen en respecteren en vertrouwen. En eerlijk in al die jaren dat ik nu in dit wereld zit zijn er dat maar een handvol mensen geweest. Mr Rik en dat zal ook altijd zo blijven en daarnaast nog twee mannen waar No er dus een van is. Zoveel zijn dat er dus niet. Het is niet eens dat ik schrik heb dat ze iets verkeerds gaan doen met me, dat een spel uit de hand gaat lopen, of iemand te ver gaat gaan. Hoewel ook dat zeker een rol speelt zeker privé maar minder in publiek want dan weet je ook dat er als het echt uit de hand loopt wel iemand in springt als er een Dungeon Master is die, of als het gewoon in groep is, iemand uit de groep. Privé heb je dat natuurlijk niet en voor mij speelt dat dus wel degelijk een rol maar daarnaast de belangrijkste reden dat ik niet kan spelen met mensen die ik niet goed ken is dat ik ze niet genoeg vertrouwen zal om mijn emoties te laten gaan. En heel eerlijk voor mij is bdsm emoties… Weet niet hoe ik dat anders kan zeggen. Maar ik ga me niet bont en blauw laten meppen om die meppen, om te laten zien hoe goed ik pijn kan verdragen, omdat het hype is of omdat het hoort binnen de bdsm of  omdat het stoer is of omdat ik weet ik veel wat… iedereen zal een andere reden hebben vermoed ik… maar voor mij is het omdat dat de enige manier is dat ik echt mijn diepste emoties kan loslaten, ze niet meer angstvallig in mezelf vasthou waar alles woekert en groeit. Waardoor ik daarna eindelijk rust heb, waardoor ik even leeg ben terug en klaar om heel de wereld op mijn schoudertjes te nemen terug of ik dat nu moet of niet … doe ik toch wel … Ben niet voor niets een schorpioentje. Laat het niet altijd merken maar weet wel dat ik iemand ben van hoogtes en laagtes, zwart wit, alles of niets en zo ook met mijn emoties.  En dat kan ik alleen maar bij mensen waar ik me echt goed voel. Mensen die me kennen, die weten hoe ik ben, waar ik gewoon mezelf bij kan zijn… mensen die ik respecteer en volledig vertrouw. Niet alleen fysiek maar ook emotioneel.

En jeps met No en angel heb ik dat gevoel.

Zoals ik zei ik verbaas me elke keer weer. Iedereen die mij kent weet trouwens wel dat ik aan de lustkant begonnen ben he. Jeps klemmen heb ik altijd leuk gevonden maar de rest … mijn eerste ervaringen met zwepen waren ook om het netjes te zeggen, zeer negatief. En ik weet eigenlijk niet eens of No dit weet maar ik heb heel lang niets van sadisten willen weten. Meer nog was daar bang van. Dat waren voor mij boogiemannen, monsters die soort van misbruikers waren want die vonden het leuk om iemand zeer te doen, die te meppen. En in mijn ogen te misbruiken op een negatieve manier… Oei oei Dagboekje je wilt niet weten wat ik allemaal dacht. Maar door No heb ik geleerd dat dat dus een totaal maar echt totaal verkeerd beeld is van een sadist. En in de boekjes zullen er wel andere definities staan maar weet nu ondertussen dat een sadist inderdaad plezier heeft in het veroorzaken van pijn maar dat het ook niet is omdat ze daar een hoopjes bont en blauw geslagen ellende willen zien maar omdat het ook een manier is om zoals bij mij emoties tot uiting te kunnen laten brengen bij die ander, het is niet alleen om macht te hebben en of controle tegendeel … Ik kan het weer niet zo goed verwoorden (ben ook geen sadist natuurlijk) maar heb geleerd van No dat juist een goede sadist iemand is die iemand verschrikkelijk goed mensen kan lezen, reacties, het lichaam van iemand. Dat het iemand is die enorm goed mensen observeert en weet tot waar hij of zij kan gaan… Iemand die dus ook een enorme zelf controle heeft.  Die weet of dat de grens bij iemand nog verlegt moet worden om die pijn om te vormen in dat gevoel van loslaten, van rust, van emoties of dat het genoeg is geweest. Jeps de zwepen zijn leuk en de soorten zweep en de effecten ervan maar heb ook geleerd dat het dus inderdaad helemaal niet gaat over dat show effect van zie wat ik allemaal kan doen met die dingen maar dat het juist gaat om het effect bij die sub… hoe zij of hij reageert op dat ding en juist niet op dat ding. En die interacties tussen de mensen het speelse ook, de lach de zwans, het serieus zijn ook maar ook het hopsen en botsen, het vloeken en tieren… Op die momenten vallen filters weg, reageer je instinctief…

Nu hahaha krijg het weer niet uitgelegd maar bij deze dank je wel No ;).

Heb trouwens geen idee hoe laat we ons terug getrokken hebben om te gaan spelen, tijd vliegt ook altijd in het Boshuisje. Je zit gezellig met iedereen te babbelen, te zwanzen en te lachen, lekker gek te doen en te snoepen en voor je het weet vliegen de uren daar altijd om… Heb er ook nog nooit gehad dat ik op de klok zat te kijken stiekem dacht van mag ik nog niet naar huis… Enne voor mij is dat uitzonderlijk…

Het was in elk geval al later dat we naar ons vaste stekje in de carpoort zijn getrokken. Hahah dat klinkt heel open en koud zo laat op de avond maar is een soort schuurtje met heerlijk warme kachel … dus niets koud (hoewel gisteren was angel het niet met me eens vermoed ik.

Vorige keer hadden angel en ik om de beurt een sessie gehad, deze keer zou het terug samen zijn. Ik werd ergens vastgeklonken lekker in de buurt van de kachel en angel stond ergens schuin naast en voor me geloof ik tegen een muur aan hahaha ben helemaal vergeten te kijken achteraf waar ze nu zou gestaan hebben. We hadden dus blinddoekjes op he. Weet wel dat ik haar op bepaald moment kwijt was en ze ineens vanuit andere hoek klonk. Niet beseffend dat dat aan mezelf lag want ik kon alle kanten opdraaien en eh heb ik ook gedaan en was dus zelf anders gaan staan. Lol ik vlieg tijdens zo’n sessie geloof ik op bepaald moment echt alle kanten op, heb nog geprobeerd op hurken te zitten, helemaal achteruit geschoten om die zweep te vermijden, staan jumpen noem maar op.

Elke keer weer vraag ik me als ik aan zo’n sessie begin af, waarom ik dit in hemelsnaam doe. Waarom ik zo gek ben om iemand met zwepen op me te laten meppen want eerlijk, in het begin vind ik er helemaal niets aan en heb ik echt zo iets, stomme trien, waarom doe je dit nu… Meestal speelt dan ook nog ergens in mijn hoofd de gedachte mee ik ben een watje want kan helemaal niets hebben en godverdomme dit doet zeer… Stop er maar al weer mee… En eerlijk als je een vaste Meester hebt, doe je het ook gedeeltelijk nog om hem te plezieren maar dat is ook maar drogreden want weet ondertussen dondersgoed dat ik dit echt nodig heb met momenten. Dat ik niet meer zonder kan, junkie maar niet alleen verslaafd ook iets dat van binnen zit zie het stuiteren.

Geen idee of anderen dat ook hebben maar hoe ik ook uitzie naar een pijn sessie, die eerste periode is er altijd een van zelfvertwijfeling en van mezelf verrot uitschelden. Nu ik ben dus ook iemand die echt even een aanpassingsperiode nodig heeft. En voordeel als je dan met twee bent, twee subbies dat je sowieso die aanpassingstijd krijgt. Is niet altijd voordeel later in het spel maar voor mij in het begin zeker wel. Aan de andere kant, als ik dan hoor hoe angel gemept wordt en zij roept wel niet zo hard als ik maar ken haar ondertussen ook dondersgoed en kan dus ook horen wanneer iets echt verdomde zeer doet, dan krimp ik zelf ook nog helemaal in een.

Gisteren had No op een bepaald moment ook een mepding vast, geen idee wat het was maar jeetje wat een lawaai. Nu verstandelijk weet ik wel dat die dingen die het meeste lawaai maken meestal (niet altijd) maar meestal minder pijnlijk zijn dan een cane of single tale of zo maar toch …. Op een bepaald moment was ik geloof ik au aan het roepen in plaats van angel lol.

Over au gesproken hahaha tja ik en klemmen he … Neem er ook altijd mee en de gemeenste die ik eigenlijk heb zijn hele stomme groene plastieke klemmen in de vorm van scharen die zo in elkaar haken en dan echt vast gezet worden. En de ene keer kan ik ze goed hebben en andere keer zou ik al gaan lopen als ik ze nog maar zie, lol hebben aan die dingen ook schoenen gehangen en gewichten terwijl ze heerlijk op mijn tepels geklemd zaten…  Jeps zit dus een ketting tussen die ze met elkaar verbinden maar gisteren zat ik bijna door het plafond gewoon door de scharen alleen. Was ook heel blij dat hij er verder niets aan het gehangen. Maar ohw wat mijn tepels wel kunnen verdragen lol de rest van mijn boobies zijn dus watjes… Wat was ik mijn borsten gisteren aan het vervloeken. No maar met de zweep er op meppen en ik proberen weg te rennen wat niet ging natuurlijk haahah voel vandaag nog mijn schouders van zover mogelijk achteruit te hangen… En als zo’ n zweepje dan je tepel raakt met klem op… eh auwie is daar niets tegen… Geloof dat ik ook hardop mijn borsten heb lopen vervloeken maar eerlijk daar weet ik zelf niet meer zoveel van. Hoorde angel zoiets zeggen later tegen me.

Het duurde gisteren trouwens heel lang voor ik me niet meer liet afleiden, je kunt dat soms zo hebben… Iets dat hardnekkig je aandacht afleid waardoor je je niet gefocussed bent op wat wel belangrijk is. Soms kan dat er ook voor zorgen dat heel de boel in het honderd loopt en je gewoon stop moet zeggen of de boel stilleggen maar gelukkig is dat moment gisteren dus voorbij gegaan. En ook het moment dat dat gebeurt is achteraf gezien altijd ongelooflijk. Het is dat moment dat je de pijn ook anders gaat ervaren, dat je je terug trekt in jezelf en hoewel ik nog altijd wel probeer weg te vluchten in mijn mantra’s van eh bloos het liedje moemamiemee wat ik gisteren in mijn hoofd heel lang heb zitten zingen of het liedje van het alfabet (en ik kom verdorie nooit verder dan q lol dan begin ik weer opnieuw). En waarom juist die twee dingen, joost mag het weten, waarschijnlijk omdat je je zo jong hebt geleerd. Maar laat No dus niet zo heel lang toe want dan breng je je zelf ook in een soort hypnose toestand he. Het helpt trouwens wel altijd  om pijn op te vangen maar het is dat punt daarna … ik voel dan heel mijn lichaam veranderen. En op dat gebied is No heel gemeen. Hij wisselt dan het meppen af met een knuffel, streling, zacht aai en ohjeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee dan weet ik het dus niet meer. Die meppen, hoe gemeen en pijnlijk ook daar kan ik wel mee om. Maar dat moment dat je een zacht aanraking voelt, dat je voelt dat iemand lief is dan staat heel mijn wereld op zijn kop. Al die muren en die zijn er dan letterlijk fysiek voor mij, de muren die de pijn opvangen, de muren die de meppen omvormen tot een dof iets, de muren die de emoties tegen houden die brokkelen dan letterlijk voor mij ogen af en dat is ook het moment dat ik mezelf zo voel vechten. Ik tegen heel de wereld en heb ik zo die pijn nog nodig om me net verder te krijgen dat ik die muren zelf kan wegduwen in gedachten. Die boosheid, het verdriet, de schaamte alles wat er dan is, zit dan in zo’n precair evenwicht … En bij mij gaat dat dus echt met horten en stoten. Eerst is er een eerste muur die in elkaar dondert en geef ik toe aan de tranen om ze daarna zo vlug mogelijk weer in te houden en dat muurtje weer op te bouwen. Maar juist dan gaat No verder, krijg ik de gemeenste zweepdinges over me heen om dan weer zijn lieve vriendelijke kant te voelen tja dan Dagboekje ben ik dus wel een en al tranen en snikken en emoties en gedoe hihi… Die vrijheid echter dat dat geeft… Dat kan ik gewoon niet omschrijven.

Tegendeel ik haat huilen meestal zeker bij intense situaties als ruzies maar zelfs bij films kan ik het soms hebben dat ik dan aan het huilen ga en nadien met verschrikkelijke hoofdpijn zit. Niet de opluchting dus die veel mensen hebben na een goede huilbui dus maar dat heb ik nooit na een sessie waar ik soms echt letterlijk alles er uit gooi… Dan heb ik dus wel die opluchting en rust.

Een mens zit echt maf in een ook he ;).

Maar dit alles om dus te zeggen dat we gisteren een heerlijke sessie hebben gehad.  Moet zeggen was ook helemaal van de wereld gisterenavond en dat is eigenlijk een zalig gevoel. En merk dat ik vandaag ook gewoon heerlijk relaxed ben oké ook een zombie haha want heb veel te weinig geslapen.

Maar eerlijk, zou ik dit niet af en toe hebben met hun of sowieso niets meer bdsm dan zou ik echt letterlijk gek worden ook. Dan ga ik weer stuiteren en doen en domme dingen doen.

Vrienden, denk vaak dat mensen ook vergeten hoe belangrijk die zijn en ik mag blij zijn want ik heb de beste vrienden van de wereld ;) :p…

Xxx mieneke