Al jaar en dag weet ik eigenlijk dat internet voor mij iets heel dubbel is. Door ervaringen in het verleden ben ik heel wantrouwig geworden tegenover veel aspecten die met het internet en seksualiteit en internet en intimiteit en internet te maken hebben. Jammer op bepaalde manier want ik klap absoluut dicht en naar het frigide toe, zodra iemand begint te geilen in mails of chat, boos zodra iemand eist dat ze me op cam zien en laaiend als ze dan nog eisen om je kleren uit te doen of opdachtjes gaan geven online... Maw ik raak helemaal totaal maar echt totaal in paniek.
Nu ja ik weet waar het vandaan komt, weet ook dat ik in het echie gelukkig niet zo wantrouwend en preuts en daar wel meestal als heel normale lekkere leuke geile vrouw reageer, dus heel anders ben als op dat net op dat gebied maar aan de andere kant wat blijkbaar verwarrend is voor velen ben ik ook heel open over seksualiteit, over wie en wat ik ben. Wat ik allemaal doe en dan komt mijn schrijverijen er nog bij en weten de mannen blijkbaar helemaal niet meer wat met me aan te vangen. Geef tegenstrijdige signalen af.
Nu dit als inleiding. Zoals de meesten ondertussen wel weten ben ik ondertussen weer happy Meesterloze single die openstaat voor haar prins op het witte paard maar wel met dien verstande dat de prins liever maar een echt mensje is en dat dat paard ergens op stal blijft want heb ik geen plaats voor in mijn appartementje.
Met als gevolg dat ik nu al een tijdje mensen probeer te leren kennen en eigenlijk telkens weer op bepaalde feiten bots die ik heel lang heb zitten negeren. Kort gezegd, dat internet gedoe is een ramp voor mij.
Dat gezegd, als bdsmster mensen ontmoeten waar ik tot aangetrokken ben is niet zo simpel. Hoe graag ik ook in het ‘speelwereldje’ kom en hoe sympathiek ik de meesten ook vind, het is misschien schandalig van mij te zeggen maar het is dat maar een heel specifiek deel van de bdsmers dat daar komt. En tot nu toe ben ik nog niemand tegen gekomen waar ik knikkende knietjes van kreeg.. En heel eelijk het soort mensen waar ik dan weer op val, vermijden de speelmeetings als de pest want die gaan hun eigen gang en hebben geen behoefte hun kunnen te laten zien aan anderen. Wil niet zeggen dat ze beter of slechter zijn, maar anders ;). En even voor de duidelijkheid ik ben een tussenin hahaha. Ik ga best graag naar een meeting of speelfeestje maar niet te vaak. Dan is het niet meer speciaal voor me.
Jep jep geef het bij deze ook toe hoor, ben een snob eerste klas lol weet precies wat voor iemand ik eigenlijk wil maar ik kan ze zo moeilijk van de straat gaan plukken he.
De reacties die ik dan zou krijgen zouden me of in het cachot doen belanden vrees ik of nog erger in de psychiatrie. En hoewel ik ten sterkste betwijfel of ik onder de categorie normaal val, zie ik dat soort woonovereenkomsten toch niet zo zitten.
Dus tja wat blijft er dan over. Het internet ! En is toch ruim zou je zeggen, jeps is ook maar oei wat loop ik mezelf telkens tegen het lijf.
Heb mezelf ondertussen op een datingsite gezet met een hint in mijn profieltje naar fetlife toe en ‘mijn levenstijl’ maar de mensen die tot nu toe gereageerd hebben weten niet of amper wat bdsm is. Of, omdat ze de foto van me wel leuk vonden besloten dan vaak om dat dan voor mij toch maar even te doen die bdsm: "Zo moeilijk is dat toch niet ???" Letterlijk te horen gekregen en niet van slechts één iemand maar van meerderen. Ook veel reacties van de wannabee’s of eh, en heb ik niets aan, de slaven. Ik ben sub. En hoe leuk ook allemaal, ik wil iemand gerust op weg helpen maar voel me gewoon veel beter, geborgener, veiliger bij iemand met ervaring maar daar heb ik het al over gehad he ;).
Wat me vooral heeft doen schrikken trouwens, is hoeveel getrouwde mannen me contacteren voor een los mep en neukfeestje (niet eens allemaal getrouwd of gebonden) om dan weer vrolijk met de noorderzon te willen vertrekken. Nu ik ben jaren samen geweest met iemand die getrouwd is, lieverds ik herken ondertussen echt wel de tekenen van een gebonden iemand. Ben niet achterlijk.
Dus ondertussen was ik aan het chatten geslagen. Iets dat ik altijd graag gedaan heb trouwens en nog. Maar ben er achter aan het komen dat het voor mij vergif is op het gebied van chatdaten of hoe je dat ook wil noemen.
Men lere iemand kennen en beginne te tetteren. Oké fase twee we gaan over naar skype en dan gaat het al mis. Ik spreek zelf zelden mensen zomaar aan omdat ik ze niet wil storen, heb het zelfde met bellen, maf weet het en zeg dat ook eerlijk aan mensen ;) is een stomme gène en is lastig je overheen te zetten. Wil echt niet storen. Gevolg pas na 2 weken, als je geluk hebt, hoor je nog eens iemand die dan vergeten is dat jij diegene was die niet camt en nog erger die dichtklapt zodra iets neigt naar gegeil toe. Afknapper en gedaan met skype en chat. Tot nooit meer weer. Weet ik wel weer waar ik aan toe was.
Ok lol dan hou ik er uiteindelijk nog een paar over waarvan ik al stiekem zit te denken ergens onbewust van jeps die gaan toch proberen te geilen. Stom van me maar tja zo ben ik ... En hoewel ik heel open over kom, gaan per gesprek mijn muurtjes hoger en hoger omhoog en groeit het wantrouwen. “Waarom wil die pipo nu niet afspreken”, draait het plaatje in mijn hoofd. “Wat is er mis dat hij alleen maar online blijft kletsen”, “waarom krijg ik geen echte gewone hele foto van iemand te zien”. In plaats van daar dan zelf om te vragen nee dat doe ik dan ook weer niet. Lol nooit gezegd dat ik makkelijk was he. Mannen moeten dat maar raden dat ik dat wil. Langs de andere kant vragen ze mij wel altijd foto’s... “Klopt alles wel wat hij zegt”, “Oei dat klinkt mega eng maar ik heb beloofd aan mezelf open te blijven”... Maar ondertussen blijft dat molentje in mijn hoofd draaien en keren, vlieg ik paar x uit naar mensen terwijl ik in het echt eigenlijk zo helemaal niet ben, stel ik verschrikkelijk harde grenzen op die in het echt veel genuanceerder zijn en dan komt het. Na vaak veel gehint van mijzelf wordt er dan toch een afspraak gemaakt.
Ondertussen ben je al uren, dagen, weken, maanden aan het praten met elkaar... Nu heel mijn litanie van wat ik net schrijf geeft eigenlijk al aan wat voor kans iemand dan nog heeft: 0,000001... Geef ik niet aan mezelf toe hoor maar is wel zo.
Maar dan komt het pas echt, en is het omdat ik te opdringerig ben online, is het omdat ik het te vaak heb mee gemaakt, is het omdat ze niet willen, is het omdat .... ik weet het niet maar om een of andere reden gaat dan altijd op het laatste moment de afspraak niet door of nog erger ... En ohjee dan ontploft bij mij echt de boel. Al die angsten, het wantrouwen, mijn onzekerheden knallen dan heel Belgie en aangezien ik met veel nederlanders praat ook, Nederland door... Boem !!!!!! En op dat moment doet het er absoluut niet meer toe voor mij of de reden dat iemand niet komt klopt of niet. Ik weet dan alleen nog: “Niet weer”, “Zie je wel ik wist het !!!! “
Dus tja ben nu eigenlijk tot de conclusie gekomen dat ik een flink probleem heb met het internet en bij deze mijn strategie enorm ga aanpassen. Heb ook al spontaan afgesproken gehad in de stad in een cafeetje last minute, dag er voor om dan weer voor piet snot te staan wachten of er achter te komen dat ik geen plaats of tijd heb ;) noch telefoonnummer of andere gegevens om te checken (ben en blijf blondje he en een chaoot, sub dus)
Maar eerlijk, liever dat, die korte pijn dan al die emoties en verwachtingen en feit dat ik mezelf helemaal saboteer en dus de ander ook met dat gepraat en geleuter eeuwen lang, hoe fijn en intiem het ook kan zijn. En eelijk, chatten is leuk maar klopt langs geen kanten met de realiteit. Is niet voor niets dat woorden maar 10% duidelijk maakt van wat we zeggen en 75% is lichaamstaal.waar de overige 15% naar toe ging weet ik niet meer hahaha is te lang geleden in mijn opleiding. Maar dat is blijven spoken. Woorden betekenen bijna niets, lichaamstaal, gedrag, uiterlijk, houding, stemhoogte, trillen, kraaiepootjes zeggen alles...
Dus vanaf nu paar mailtjes oké, paar chats oké en dan afspreken en willen ze niet ;) boom in dan maar. Zelfde als ze niet meer willen omdat ze geen geneuk, gemep of geopdracht geven mogen gaan doen bij de eerste date... dan mogen ze zelfs naar de maan lopen ipv die boom.
En in het ergste geval kan ik nog altijd mensen van de straat gaan plukken als mijn limiet van 20 jaar wachten op mijn kikkerprins voorbij is ;). Dus heb nog wel even ;).
Xxx mieneke
Nu ja ik weet waar het vandaan komt, weet ook dat ik in het echie gelukkig niet zo wantrouwend en preuts en daar wel meestal als heel normale lekkere leuke geile vrouw reageer, dus heel anders ben als op dat net op dat gebied maar aan de andere kant wat blijkbaar verwarrend is voor velen ben ik ook heel open over seksualiteit, over wie en wat ik ben. Wat ik allemaal doe en dan komt mijn schrijverijen er nog bij en weten de mannen blijkbaar helemaal niet meer wat met me aan te vangen. Geef tegenstrijdige signalen af.
Nu dit als inleiding. Zoals de meesten ondertussen wel weten ben ik ondertussen weer happy Meesterloze single die openstaat voor haar prins op het witte paard maar wel met dien verstande dat de prins liever maar een echt mensje is en dat dat paard ergens op stal blijft want heb ik geen plaats voor in mijn appartementje.
Met als gevolg dat ik nu al een tijdje mensen probeer te leren kennen en eigenlijk telkens weer op bepaalde feiten bots die ik heel lang heb zitten negeren. Kort gezegd, dat internet gedoe is een ramp voor mij.
Dat gezegd, als bdsmster mensen ontmoeten waar ik tot aangetrokken ben is niet zo simpel. Hoe graag ik ook in het ‘speelwereldje’ kom en hoe sympathiek ik de meesten ook vind, het is misschien schandalig van mij te zeggen maar het is dat maar een heel specifiek deel van de bdsmers dat daar komt. En tot nu toe ben ik nog niemand tegen gekomen waar ik knikkende knietjes van kreeg.. En heel eelijk het soort mensen waar ik dan weer op val, vermijden de speelmeetings als de pest want die gaan hun eigen gang en hebben geen behoefte hun kunnen te laten zien aan anderen. Wil niet zeggen dat ze beter of slechter zijn, maar anders ;). En even voor de duidelijkheid ik ben een tussenin hahaha. Ik ga best graag naar een meeting of speelfeestje maar niet te vaak. Dan is het niet meer speciaal voor me.
Jep jep geef het bij deze ook toe hoor, ben een snob eerste klas lol weet precies wat voor iemand ik eigenlijk wil maar ik kan ze zo moeilijk van de straat gaan plukken he.
De reacties die ik dan zou krijgen zouden me of in het cachot doen belanden vrees ik of nog erger in de psychiatrie. En hoewel ik ten sterkste betwijfel of ik onder de categorie normaal val, zie ik dat soort woonovereenkomsten toch niet zo zitten.
Dus tja wat blijft er dan over. Het internet ! En is toch ruim zou je zeggen, jeps is ook maar oei wat loop ik mezelf telkens tegen het lijf.
Heb mezelf ondertussen op een datingsite gezet met een hint in mijn profieltje naar fetlife toe en ‘mijn levenstijl’ maar de mensen die tot nu toe gereageerd hebben weten niet of amper wat bdsm is. Of, omdat ze de foto van me wel leuk vonden besloten dan vaak om dat dan voor mij toch maar even te doen die bdsm: "Zo moeilijk is dat toch niet ???" Letterlijk te horen gekregen en niet van slechts één iemand maar van meerderen. Ook veel reacties van de wannabee’s of eh, en heb ik niets aan, de slaven. Ik ben sub. En hoe leuk ook allemaal, ik wil iemand gerust op weg helpen maar voel me gewoon veel beter, geborgener, veiliger bij iemand met ervaring maar daar heb ik het al over gehad he ;).
Wat me vooral heeft doen schrikken trouwens, is hoeveel getrouwde mannen me contacteren voor een los mep en neukfeestje (niet eens allemaal getrouwd of gebonden) om dan weer vrolijk met de noorderzon te willen vertrekken. Nu ik ben jaren samen geweest met iemand die getrouwd is, lieverds ik herken ondertussen echt wel de tekenen van een gebonden iemand. Ben niet achterlijk.
Dus ondertussen was ik aan het chatten geslagen. Iets dat ik altijd graag gedaan heb trouwens en nog. Maar ben er achter aan het komen dat het voor mij vergif is op het gebied van chatdaten of hoe je dat ook wil noemen.
Men lere iemand kennen en beginne te tetteren. Oké fase twee we gaan over naar skype en dan gaat het al mis. Ik spreek zelf zelden mensen zomaar aan omdat ik ze niet wil storen, heb het zelfde met bellen, maf weet het en zeg dat ook eerlijk aan mensen ;) is een stomme gène en is lastig je overheen te zetten. Wil echt niet storen. Gevolg pas na 2 weken, als je geluk hebt, hoor je nog eens iemand die dan vergeten is dat jij diegene was die niet camt en nog erger die dichtklapt zodra iets neigt naar gegeil toe. Afknapper en gedaan met skype en chat. Tot nooit meer weer. Weet ik wel weer waar ik aan toe was.
Ok lol dan hou ik er uiteindelijk nog een paar over waarvan ik al stiekem zit te denken ergens onbewust van jeps die gaan toch proberen te geilen. Stom van me maar tja zo ben ik ... En hoewel ik heel open over kom, gaan per gesprek mijn muurtjes hoger en hoger omhoog en groeit het wantrouwen. “Waarom wil die pipo nu niet afspreken”, draait het plaatje in mijn hoofd. “Wat is er mis dat hij alleen maar online blijft kletsen”, “waarom krijg ik geen echte gewone hele foto van iemand te zien”. In plaats van daar dan zelf om te vragen nee dat doe ik dan ook weer niet. Lol nooit gezegd dat ik makkelijk was he. Mannen moeten dat maar raden dat ik dat wil. Langs de andere kant vragen ze mij wel altijd foto’s... “Klopt alles wel wat hij zegt”, “Oei dat klinkt mega eng maar ik heb beloofd aan mezelf open te blijven”... Maar ondertussen blijft dat molentje in mijn hoofd draaien en keren, vlieg ik paar x uit naar mensen terwijl ik in het echt eigenlijk zo helemaal niet ben, stel ik verschrikkelijk harde grenzen op die in het echt veel genuanceerder zijn en dan komt het. Na vaak veel gehint van mijzelf wordt er dan toch een afspraak gemaakt.
Ondertussen ben je al uren, dagen, weken, maanden aan het praten met elkaar... Nu heel mijn litanie van wat ik net schrijf geeft eigenlijk al aan wat voor kans iemand dan nog heeft: 0,000001... Geef ik niet aan mezelf toe hoor maar is wel zo.
Maar dan komt het pas echt, en is het omdat ik te opdringerig ben online, is het omdat ik het te vaak heb mee gemaakt, is het omdat ze niet willen, is het omdat .... ik weet het niet maar om een of andere reden gaat dan altijd op het laatste moment de afspraak niet door of nog erger ... En ohjee dan ontploft bij mij echt de boel. Al die angsten, het wantrouwen, mijn onzekerheden knallen dan heel Belgie en aangezien ik met veel nederlanders praat ook, Nederland door... Boem !!!!!! En op dat moment doet het er absoluut niet meer toe voor mij of de reden dat iemand niet komt klopt of niet. Ik weet dan alleen nog: “Niet weer”, “Zie je wel ik wist het !!!! “
Dus tja ben nu eigenlijk tot de conclusie gekomen dat ik een flink probleem heb met het internet en bij deze mijn strategie enorm ga aanpassen. Heb ook al spontaan afgesproken gehad in de stad in een cafeetje last minute, dag er voor om dan weer voor piet snot te staan wachten of er achter te komen dat ik geen plaats of tijd heb ;) noch telefoonnummer of andere gegevens om te checken (ben en blijf blondje he en een chaoot, sub dus)
Maar eerlijk, liever dat, die korte pijn dan al die emoties en verwachtingen en feit dat ik mezelf helemaal saboteer en dus de ander ook met dat gepraat en geleuter eeuwen lang, hoe fijn en intiem het ook kan zijn. En eelijk, chatten is leuk maar klopt langs geen kanten met de realiteit. Is niet voor niets dat woorden maar 10% duidelijk maakt van wat we zeggen en 75% is lichaamstaal.waar de overige 15% naar toe ging weet ik niet meer hahaha is te lang geleden in mijn opleiding. Maar dat is blijven spoken. Woorden betekenen bijna niets, lichaamstaal, gedrag, uiterlijk, houding, stemhoogte, trillen, kraaiepootjes zeggen alles...
Dus vanaf nu paar mailtjes oké, paar chats oké en dan afspreken en willen ze niet ;) boom in dan maar. Zelfde als ze niet meer willen omdat ze geen geneuk, gemep of geopdracht geven mogen gaan doen bij de eerste date... dan mogen ze zelfs naar de maan lopen ipv die boom.
En in het ergste geval kan ik nog altijd mensen van de straat gaan plukken als mijn limiet van 20 jaar wachten op mijn kikkerprins voorbij is ;). Dus heb nog wel even ;).
Xxx mieneke
Geen opmerkingen:
Een reactie posten