Hoi hoi Dagboekje,
Dit gebeurt niet zo vaak, ben nu al vier maal opnieuw begonnen met je te schrijven.
Stom hè, weet eigenlijk wel wat ik je zo ongeveer wil schrijven maar het wil er op een of andere manier niet goed uitkomen. Ben ik trouwens wel blij, met het feit dat er laptoppies, klavieren en 'typen' bestaan. Als ik vroeger last had van writersblock, om het zo maar even te noemen, had ik een lamme arm van het proberen te schrijven. 15 bomen opgebruikt aan papier, 20 stylo’s klaar voor de vuilbak… Das dan toch echt wel het voordeel van dit lieve lappie. Ik zet hem op mijn schoot en enige wat ik vermoei zijn 10 (eh 9 eigenlijk lol duim linkerhand gebruik ik eigenlijk nooit om te typen grin) vingertjes en verbruik wat meer processoren in het lappie maar das ook al. Heb nadien meestal niet het gevoel dat je bij schrijven met pen en papier wel hebt, je arm er gaat afdonderen en je hand blijft voor vijf eeuwen in de kramp zitten…
Maar ondertussen weet ik nog niet precies hoe ik er uit ga gooien, wat ik er uit wil gooien. Ik zit in een wat mijmerende stemming. Met als gevolg, allerlei gedachten dwarrelen door mijn hoofd. Het is buiten ook weer van dat vieze miezerige koude winterweer. Dus heb het hier gezellig gemaakt met de lampjes, kaarsje … En tja die mijmerende gedachten hier op het scherm gooien is niet zo simpel. Wij vrouwen, eh correctie, deze vrouw is al zo warrig op haar best… in een stemming als deze, kan maar beter niemand wijs uit me worden. Word ik zelfs amper.
Weet je Dagboekje, ik heb gisteren zo’n zalige intense en voor mij verrijkende sessie gehad met Mr Rik. Die ga ik je zo ook vertellen hoor. Maar kan hier heel droog zeggen we deden dit, dat, zo… maar hoewel dat ook allemaal leuk is, wil ik kunnen overbrengen waarom deze ervaring voor mij weer zo intens, speciaal, uniek was. Waarom dat zo is, de laatste sessies die W/we al gehad hebben. Want elke keer, wat we ook doen is er dat moment dat die klik er is bij mij. Dat ene punt wat het zo mooi en intens maakt. Meer dan gewoon een sessie en weet dus niet hoe ik dat kan weergeven. Nu ja, hihi laat ik eerst maar de sessie even beschrijven.
Het ging ook beetje mis gisteren. Mr Rik heeft het de laatste tijd lastig met een precies uur te kunnen zeggen door Zijn werk. Dingen lopen momenteel makkelijk wat uit, en het einde van vergadering, dag voorspellen als je zelf de ‘big boss’ bent (nu ja hihi … zo zie ik het toch :p, laat maar in het midden of dat zo is :D) is niet altijd even handig.
Ik hou er dus momenteel ook terdege rekening mee dat het Hem niet gaat lukken om tot bij mij te geraken. Jammer natuurlijk maar werk gaat voor en niet alleen dat, maar ik weet ook gewoon hoe Hij om Zijn werk geeft. Er van houdt. Daar kom ik niet tussen (doe ik toch al genoeg grin, al die stiekeme uurtje dat Hij aan het vergaderen is en dan bij mij is, maar weet ook dat Hij die nadien weer ergens moet inhalen gewoon om alles af te krijgen). In elk geval lang verhaal dus om effe wat duidelijk te maken.
Meester had al geschreven dat Hij ging proberen om om 18.00 te komen maar dat het dus inderdaad wel later kon zijn.
Dus om vijf uur was ik de slaapkamer ingedoken om kacheltje daar op te zetten, oliebrandertje te laten branden voor lekker geurtje. Mijn items van boeien, collar enzo… te pakken en vlug terug naar de warme woonkamer gerend om me daar braaf om te kleden. Tja ik woon heel graag waar ik woon maar een oud herenhuis heeft zo zijn nadelen he… ik heb geen centrale verwarming en wel kacheltjes maar ben dan weer zo’n gierige pin dat ik niet constant heel dat appartement ga zitten heet stoken in ruimtes waar ik nu toch niet kom. En lol badkamer en keuken hebben helaas geen gaskacheltjes… heb ik ondertussen opgelost, in de kou douchen of koken is niet mijn idee van leuk. Lang leve de zibro kacheltjes! Zelfs al stinken ze als de pest als je ze uit zet.
Dus om kwart voor zes, ja ik weet het ben een prutsemie, wie doet er nu zo lang over omkleden …. Ikke dus. Maar om kwart voor zes zat ik dus klaar. In gedachten had ik eigenlijk gezegd dat Hij er niet zou zijn voor zeven uur. Maar toen werd het zeven uur en Meester was er nog niet. Snif…
Ik had het ondertussen eigenlijk ook wel behoorlijk koud gekregen in mijn blote lijfje ondanks het vest dat ik had aangeschoten, teentjes deden zeer in mijn hakken en lol maagje was aan grommen geslagen (had om vijf uur nog wel boke gegeten maar kreeg toch terug trek). Was ondertussen een spelletje gaan spelen maar toen Meester er nog niet was om half acht toch maar tegen mezelf gezegd: “spijtig maar Hij komt niet meer. Het lukt Hem niet”. Dus ik mailtje gestuurd om te zeggen dat ik me ging omkleden en eten. En zo geschreven ook zo gedaan.
Dus wat denk je Dagboekje. Ja … natuurlijk, ik had net braaf mijn ene (reuze) patat geschild en in de pan gegooid staat Mr Rik plots achter me. Ik helemaal aangekleed, aan de kook, van de kook, maar dolgelukkig want Mr was toch nog gekomen. Maar hoe genant…
Meteen alles weer afgezet, diene aardappel, zelfs als is het een reuze patat, kan dan wel wachten. En de champignonnetjes en chipolata ook .
En Mr dus ook maar meteen de slaapkamer in getrokken. Oeps ik was het slavinnetje toch ??? Hihi.
Dus hoewel het aparte start was van O/onze sessie zat ik toch meteen in de stemming. Vroeger zou dat voor mij toch niet het geval zijn geweest, had ik echt wat tijd nodig om me even om te schakelen. Deed ik via de kleding, mijn ritueeltje van wassen, opfrissen, make-up maar nu merk ik ook dat ik dat allemaal niet meer nodig heb. Net zo min als het blinddoekje trouwens. Jawel hoor, zal altijd mijn favoriet blijven maar, waar ik me daar vroeger in verschuilde om mezelf te kunnen zijn, dat hoeft ook niet meer. Meester mag me zien hoe ik ben. Niet alleen die goede kanten, maar ook gewoon de echte ik. De echte molly en zelfs meer dan dat de hele echte ik, met mijn echte geboorte naam, mijn andere alter-ego’s (lol dit klinkt shizofreen maar is het niet hoor, nu ja... valt dus best wel mee)… Hij kent ze, aanvaardt ze, velt geen oordelen. Maakt niet uit welke stommiteiten ze begaan hebben, hoe onzeker ze soms zijn, hoe hyper of hoe mellow maar ook hoe de lieve kanten, de boze kanten… denk dat Mr Rik ze ondertussen echt wel allemaal kent. Dat Hij 'mij' kent, door en door…
Ik zat gisteren met een vriendin te babbelen over het verleden. En ja heb echt paar hele grote fouten gemaakt ook. Dingen die je zo nooit meer zou doen, waar je spijt van hebt. Maar wat gebeurd is, is gebeurd he. Je kunt de klok niet terug draaien.
Doen we trouwens denk ik allemaal wel, stommiteiten begaan. Maar heb er wel van geleerd ook.
Maar zat toen te bedenken mijn ex Meester, mijn ex vriendjes, mijn vrienden, mijn ouders… Eigenlijk heeft nooit iemand me echt gekend. Altijd liet ik alleen die kanten zien waarvan ik wist dat ze die wilden zien, of om mensen geen pijn te doen, of, en dat vooral, uit schrik niet aanvaard te worden. En dan ga je liegen en konkelfoezen, jezelf verstoppen en wegsteken… Maar nu, en dat is effectief sinds ik Mr Rik ken, en eerlijk is eerlijk, ook die vriendin, nu kom ik eindelijk voor mezelf uit. Durf ik eindelijk aan hen te laten zien wie ik werkelijk ben. Soms een heel verknipt iemand, soms juist een heel stabiel iemand, soms heel sterk, soms juist helemaal niet, soms gevoelig, soms dom en impulsief… maar ik verstop mezelf niet meer. En Dagboekje, dat is zo’n bevrijding… Is een proces dat al een tijdje aan de gang is trouwens dat ik eindelijk in evenwicht aan het komen ben. Niet alleen naar me zelf toe, maar naar mijn gezondheid en ja ook daar gaat het af en toe nog mis en val ik effe boem weer ziek, naar financieën toe en vooral naar administratie toe. Eigenlijk gewoon naar mijn leven toe, naar mijn vrienden toe, familie… Ik ben niet alleen gelukkig maar ook stuk rustiger geworden, volwassen ??? Al is dat een woord dat ik zelf niet zo graag hoor, doet me denken aan oude, zeer verantwoorde snijbonen, zonder lach. Grin en je kunt veel van me zeggen maar in die categorie val ik dus echt niet hihi.
Maar ohjee, wat ben ik afgedwaald… dit heeft niets met de sessie te maken. Eh eigenlijk wel alles maar was niet het topic.
Waar was ik, graaf graaf in mijn geheugen (en effe gluren waar ik was gebleven)… Ohja, lol ik had ondertussen dus die hopen kleren die ik aan had, weer verloren en alleen nog bandje om. Nu bleek al vlug dat het praktischer zou zijn als ik toch ook mijn enkel en polsboeien zou om doen. Dus hops: een steun, kreun en een wip en ik had die ook weer om. Mens wordt handig in bepaalde dingen. En lag ik even later braaf op mijn bedje te wachten op wat komen zou. Blijf er over versteld staan hoe inventief Mr Rik kan zijn. Zag Hem de schuif opentrekken waar de touwen in zitten en voor ik het wist lagen er allerhanden touwen eerst op bed en toen op mij. Notitie trouwens: grin borsten opbinden als het lijdend voorwerp op haar rug op bed ligt, lukt niet. Gisteren uitgetest.
Meester had ook en oei was dat lang geleden een van de spreidstangen tevoorschijn getoverd. En daar lag ik plots. Spreidstang rond mijn dijen vast gemaakt (eh foei, heb ik later zelf laten afzakken tot in mijn knieholtes hihi), mijn voeten ergens boven mijn hoofd vast gemaakt aan de stang van het bed.
Ik heb mijn bed van marktplaats, hahaha beste aankoop van 20€ ooit en als ik ooit nog een bed koop is het het zelfde model. Yzeren stangen van voor en vanachter waar je heel heel veel aan kunt vastbinden. Maar dat effe terzijde.
Oh wat lag ik daar open en bloot met mijn beentjes in de lucht, kutje helemaal kwetsbaar en open, mijn billen zelfs bereikbaar. En daar kwam Mr Rik al met de zweepjes… Laat ze dan maar andersom op mijn billen kletsen die zijn dat al wat gewend. Maar weet je Dagboekje dan voel ik me toch iets sterker in mijn schoenen staan, bij wijze van spreke dan toch. Als je met je billen in de lucht ligt, das ook kwetsbaar maar kan ik mijn hoofdje wegsteken in de kussens, heb ik houvast voor mijn handen die dan iets wanhopig vast houden als een soort reddingslijn voor de drenkeling. Maar als je op je rug ligt, zo vastgebonden, open en kwetsbaar… mijn handen waren ook vastgeklonken boven mijn hoofd trouwens maar op zo’n manier dat ik niets echt stevig kon vast grabbelen behalve de musketons waar ze aanhingen… En toen begon Meester mijn kutje en dijen te teisteren met de zweepjes, plaks… weet niet eens welke het waren. Haha Hij had me blijkbaar alleen niet echt stevig genoeg vast gemaakt want voor ik het wist was ik me aan het weg kronkelen en kroop ik bijna de muur in. En eerlijk is eerlijk, zo hard sloeg Meester niet eens… maar het zijn zulke gevoelige lichaamsdelen, mijn borsten en kutje. Heb ergens altijd schrik dat Mr mis slaat , doet Hij niet hoor, maar toch …. Dus lag te kronkelen als een gek Dagboekje tot …. Tja ik kwam er ook echt veel te gemakkelijk vanaf.
Ineens zie ik Meester afkomen met de nieuwe groene schaarklemmen. Ohjee, Hij had al gezegd, toen ik ze gegeven had met de Kerst, dat ze straffer waren dan de vorige. En heb het mogen ervaren. Meester had ondertussen de constructie ook wat aangepast. En ik lag nu als een menselijk hapje (zoals bij de kannibalen van vroeger) opgebonden op het bed. Enige wat er nog moest bij komen was een stok om onder de touwen door te steken en twee van die kanibaaltjes, hadden me zo naar het vuur kunnen brengen om me lekker te gaan roosteren. Beetje peper en zout en gebakken molly stond op het menu.
Maar Meester kwam er dus aan met de schaarklemmen, je had mijn hartje moeten voelen te keer gaan Dagboekje. Het idee alleen al, van de meeste klemmen heb ik geen schrik maar die scharen. Is ook, als je het systeem bekijkt, kun je zien hoe die dingen in elkaar geklemd worden en is zoveel straffer en vaster dan met een veer.
Eerst een klem op de linkerborst. De iets minder gevoelige van de twee. Kan verkeren bij mij, de ene keer is rechts heel gevoelig, de volgende keer links, soms allebei… verandert. En al adem happend zag ik Hem het kettinkje over touwen gooien waar ik aan hing. “Neeeeeeeeeeeeeeeeeee… Dat kettinkje is veel te kort” zat ik al bij mezelf te denken, eh heb ik geloof ik nog gezegd ook. En zag al zo op tegen de klem op borst twee, alhoewel de eerst ongelooflijk genoeg op dat moment best mee viel. Maar nee hoor, geen medelijden… en voor ik het wist voelde ik mijn tepels uitrekken, vastgeklemd en wist dat ik mezelf zou folteren met elke beweging die ik ging maken. Had mezelf wel al zo gemanouvreerd dat ik heel klein beetje steun had aan mijn rechterzijde maar nu moest ik echt oppassen dat ik niet doorschoot of ik zou mijn eigen tepels van mijn borsten lostrekken … ieps.
Maar eerlijk, toen Meester me begon te neuken…..
Oooooooooooooooooooooh zo zalig. Ik voelde me meteen al helemaal wegg glijden in het genot. Zijn gezicht boven het mijne, wetende dat ik helemaal van Hem ben. En zo diep dat Hij me nam. Maar dat was het begin nog maar. Even later terwijl ik al kreunde van protest, was Meester de schuiven weer aan het induiken en had hij een paar van O/onze dildo’s te voorschijn getoverd. Ohw en toen begon de hemelse hel pas echt. Vroeger schaamde ik me hier ook echt wel wat over, maar vind het zo heerlijk om echt gevuld te zijn. Een dildo en dan Meester er bij die me dan helemaal suf neukt. En na een tijdje nog een dildo in je zodat je eigenlijk gewoon door drie pikken uitgescheurd wordt. En uitscheuren is denk ik ook echt wel het goede woord. Je bent dan zo vol, het is pijnlijk ergens maar zo, zo verschrikkelijk heerlijk ook. Gewoon zo 'oer' gebruikt wordt je dan. En alleen dat maakt dat ik al ergens op een ander planeet beland. Hoe lang we zo bezig geweest zijn weet ik trouwens niet. Verlies dan ook echt wel alle besef van tijd.
Maar na een tijdje haalde Meester zichzelf even uit de vergelijking en begon met de dildo’s spelen in mij.
Kan soms heel pijnlijk zijn trouwens als je geneukt wordt met zo’n dildo, zeker als ie tegen je baarmoederwand aan stoot. Terwijl het gevoel van zo’n dildo, ik toch ook heerlijk vind. Het voelt heel anders aan dan een penis. Echter ook wel heel lekker. Beetje alsof je aangerand wordt maar op een fijne manier. Haha hoe verwoord ik dat nu weer.
Weet niet wat Meester precies deed trouwens, echt neuken was het niet. Maar een soort heerlijke draaien, klotsen. Rrrrrr wat stond ik geil en nat… En wat was het lekker!!!
En plots was dat moment er… Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven. Maar is een moment dat ik alles loslaat en alleen nog maar ervaar. Tranen schieten dan in mijn ogen en is zo’n bevrijding. Ik omschrijf het zelf als mijn ‘overgave’ moment. Zonder die traantjes lukt dat blijkbaar niet en heb er ook geen controle meer over dan maar ik laat dan echt alles los. Stop met denken, en alleen nog genieten, ervaren, voelen, ondergaan… ik ben van Mr Rik dat staat buiten kijf. Maar op die momenten… dan ben ik gewoon 'onvoorwaardelijk, volledig, compleet' van Hem, van mijn Meester Rik… Hij zou dan ook gewoon alles met me kunnen doen. Kan me niet meer schelen dan. Mijn schaamte is weg. Dat hele laagje beschaving valt van me af en is dan puur rauw ongenuanceerd voelen. Heb toen geloof ik ook gesmeekt half of Hij me ook clitoriaal wilde laten klaarkomen. Iets dat ik anders nooit zo open en bloot zal durven vragen.
En ik was al gekomen maar anders. Als ik klaar kom via g-spot is heel intiem maar zonder grote externe explosies, aardschokkende ontploffingen in mijn hoofd. Terwijl tegelijkertijd als ik op die manier klaar kom het lijkt alsof de hele wereld één seconde verspringt. Meer aardschokkender kun je het eigenlijk niet hebben ook.
Ik leg het wat krakkemikkerig uit maar is heel subtiel dus. Vandaar dat ik het ook niet herken tot het zover is. En als dan, zo als gisteren, dat samen valt met het moment dat ik me echt overgeef… Zelfs nu Dagboekje schiet ik vol als ik aan dat moment denk. Dat is zo mooi, juist… en ooooh wat zou ik die momenten willen vasthouden voor eeuwig. Maar Meester was nog niet klaar met me.
Ik had om een clitoriaal orgasme gevraagd en jeetje haha … Meester had voor ik het wist mijn lieve fairy op mijn clitje gezet om daar zacht te mogen grommen. Ondertussen was Meester me nog altijd aan het plagen met de dildo’s, dildo. Geloof dat het er nu nog maar 1 was. En ondanks dat de fairy maar heel zachtjes stond voelde ik me gewoon door die combinatie al bijna de lucht inschieten. Was bijna voor ik het wist randje over. Het gevuld zijn en dan die clitoriale stimulatie… hoe zacht ook… wauuuuuuuuuuw. Maar hihi bleef zelfs toen net op het randje hangen, was nog te vroeg. En wilde nog iets meer genot vermoed ik, al is dat niet echt bewust. En dan voel je dat ook weer wegtrekken.
Uiteindelijk werd fairy wat harder gezet en lol kreeg ik onverwacht kramp in mijn been. Maar dat zijn dingen die je dan toch echt wel effe flink negeert hoor Dagboekje. Meester was gestopt met de dildo’s maar zette wel de fairy harder en bewoog er mee dus voelde me weer zo heel de tijd op dat randje hangen aaargh. En hoewel het bij die eerste keer een tegenhouden was. Om me er nu terug over heen te krijgen, zelfs in die staat dat ik niet meer echt denk maar onderga… is lastig. Maar toen, denk ook beetje door juist die kramp in mijn been en nog een pijnprikkel, voelde ik me zo de 7e hemel in schieten. Wauuuuuw wat een ontploffing. Ooooooooooooooh mensen, ik wil dat moment terug hihi. Was al zover heen van dat ander orgasme, mijn overgave en dit er nog bij… Je zou bijna zeggen dat het te veel is maar toch maar niet hoor. Alleen waar ik normaal begin te smeken om fairy van clitje af te halen, was het nu plots de kramp die effe de boel in de war gooide. Gek hoor, je krijgt heerlijk orgasme en ineens kon ik de kramp niet meer negeren. Mensen zitten vreemd ineen, zie je ook wat belangrijker is he. Dat orgasme !!!!
Heb daarna nog heerlijk uitgeblazen in Mr Rik Zijn armen. En zeg wel 'Dank U' en meen ik ook als ik het zeg. Maar ohw wat zou ik graag dat gevoel aan Hem ook eens geven. Wat ik ervaar: die vrijheid, bevrijding, rust, kalmte… Dat is het enige wat ik altijd zo jammer vind. Ik kan Hem dat niet laten ervaren. Hij kan wel zien aan me, vermoed ik, hoe fijn ik het vind. Zou het Hem zelf echter ook wel eens willen laten voelen.
Tja Dagboekje, het is dus uiteindelijk toch een heel epistel geworden he. Maar denk dat ik toch wel heb kunnen overbrengen naar je wat ik wilde. Weet je als W/we op verplaatsing gaan, of er komen mensen, is het vaak makkelijker om je te vertellen hoe het was dan zoals nu. Ergens is het zo intiem dat ik het vaak lastig vind om dat te delen maar ook om je te laten merken dat ik hier zo zo intens van geniet. Dus sla ik deze hele intieme momenten vaak over maar in gedachten koester ik ze zo ;).
Xxxx molly
Dit gebeurt niet zo vaak, ben nu al vier maal opnieuw begonnen met je te schrijven.
Stom hè, weet eigenlijk wel wat ik je zo ongeveer wil schrijven maar het wil er op een of andere manier niet goed uitkomen. Ben ik trouwens wel blij, met het feit dat er laptoppies, klavieren en 'typen' bestaan. Als ik vroeger last had van writersblock, om het zo maar even te noemen, had ik een lamme arm van het proberen te schrijven. 15 bomen opgebruikt aan papier, 20 stylo’s klaar voor de vuilbak… Das dan toch echt wel het voordeel van dit lieve lappie. Ik zet hem op mijn schoot en enige wat ik vermoei zijn 10 (eh 9 eigenlijk lol duim linkerhand gebruik ik eigenlijk nooit om te typen grin) vingertjes en verbruik wat meer processoren in het lappie maar das ook al. Heb nadien meestal niet het gevoel dat je bij schrijven met pen en papier wel hebt, je arm er gaat afdonderen en je hand blijft voor vijf eeuwen in de kramp zitten…
Maar ondertussen weet ik nog niet precies hoe ik er uit ga gooien, wat ik er uit wil gooien. Ik zit in een wat mijmerende stemming. Met als gevolg, allerlei gedachten dwarrelen door mijn hoofd. Het is buiten ook weer van dat vieze miezerige koude winterweer. Dus heb het hier gezellig gemaakt met de lampjes, kaarsje … En tja die mijmerende gedachten hier op het scherm gooien is niet zo simpel. Wij vrouwen, eh correctie, deze vrouw is al zo warrig op haar best… in een stemming als deze, kan maar beter niemand wijs uit me worden. Word ik zelfs amper.
Weet je Dagboekje, ik heb gisteren zo’n zalige intense en voor mij verrijkende sessie gehad met Mr Rik. Die ga ik je zo ook vertellen hoor. Maar kan hier heel droog zeggen we deden dit, dat, zo… maar hoewel dat ook allemaal leuk is, wil ik kunnen overbrengen waarom deze ervaring voor mij weer zo intens, speciaal, uniek was. Waarom dat zo is, de laatste sessies die W/we al gehad hebben. Want elke keer, wat we ook doen is er dat moment dat die klik er is bij mij. Dat ene punt wat het zo mooi en intens maakt. Meer dan gewoon een sessie en weet dus niet hoe ik dat kan weergeven. Nu ja, hihi laat ik eerst maar de sessie even beschrijven.
Het ging ook beetje mis gisteren. Mr Rik heeft het de laatste tijd lastig met een precies uur te kunnen zeggen door Zijn werk. Dingen lopen momenteel makkelijk wat uit, en het einde van vergadering, dag voorspellen als je zelf de ‘big boss’ bent (nu ja hihi … zo zie ik het toch :p, laat maar in het midden of dat zo is :D) is niet altijd even handig.
Ik hou er dus momenteel ook terdege rekening mee dat het Hem niet gaat lukken om tot bij mij te geraken. Jammer natuurlijk maar werk gaat voor en niet alleen dat, maar ik weet ook gewoon hoe Hij om Zijn werk geeft. Er van houdt. Daar kom ik niet tussen (doe ik toch al genoeg grin, al die stiekeme uurtje dat Hij aan het vergaderen is en dan bij mij is, maar weet ook dat Hij die nadien weer ergens moet inhalen gewoon om alles af te krijgen). In elk geval lang verhaal dus om effe wat duidelijk te maken.
Meester had al geschreven dat Hij ging proberen om om 18.00 te komen maar dat het dus inderdaad wel later kon zijn.
Dus om vijf uur was ik de slaapkamer ingedoken om kacheltje daar op te zetten, oliebrandertje te laten branden voor lekker geurtje. Mijn items van boeien, collar enzo… te pakken en vlug terug naar de warme woonkamer gerend om me daar braaf om te kleden. Tja ik woon heel graag waar ik woon maar een oud herenhuis heeft zo zijn nadelen he… ik heb geen centrale verwarming en wel kacheltjes maar ben dan weer zo’n gierige pin dat ik niet constant heel dat appartement ga zitten heet stoken in ruimtes waar ik nu toch niet kom. En lol badkamer en keuken hebben helaas geen gaskacheltjes… heb ik ondertussen opgelost, in de kou douchen of koken is niet mijn idee van leuk. Lang leve de zibro kacheltjes! Zelfs al stinken ze als de pest als je ze uit zet.
Dus om kwart voor zes, ja ik weet het ben een prutsemie, wie doet er nu zo lang over omkleden …. Ikke dus. Maar om kwart voor zes zat ik dus klaar. In gedachten had ik eigenlijk gezegd dat Hij er niet zou zijn voor zeven uur. Maar toen werd het zeven uur en Meester was er nog niet. Snif…
Ik had het ondertussen eigenlijk ook wel behoorlijk koud gekregen in mijn blote lijfje ondanks het vest dat ik had aangeschoten, teentjes deden zeer in mijn hakken en lol maagje was aan grommen geslagen (had om vijf uur nog wel boke gegeten maar kreeg toch terug trek). Was ondertussen een spelletje gaan spelen maar toen Meester er nog niet was om half acht toch maar tegen mezelf gezegd: “spijtig maar Hij komt niet meer. Het lukt Hem niet”. Dus ik mailtje gestuurd om te zeggen dat ik me ging omkleden en eten. En zo geschreven ook zo gedaan.
Dus wat denk je Dagboekje. Ja … natuurlijk, ik had net braaf mijn ene (reuze) patat geschild en in de pan gegooid staat Mr Rik plots achter me. Ik helemaal aangekleed, aan de kook, van de kook, maar dolgelukkig want Mr was toch nog gekomen. Maar hoe genant…
Meteen alles weer afgezet, diene aardappel, zelfs als is het een reuze patat, kan dan wel wachten. En de champignonnetjes en chipolata ook .
En Mr dus ook maar meteen de slaapkamer in getrokken. Oeps ik was het slavinnetje toch ??? Hihi.
Dus hoewel het aparte start was van O/onze sessie zat ik toch meteen in de stemming. Vroeger zou dat voor mij toch niet het geval zijn geweest, had ik echt wat tijd nodig om me even om te schakelen. Deed ik via de kleding, mijn ritueeltje van wassen, opfrissen, make-up maar nu merk ik ook dat ik dat allemaal niet meer nodig heb. Net zo min als het blinddoekje trouwens. Jawel hoor, zal altijd mijn favoriet blijven maar, waar ik me daar vroeger in verschuilde om mezelf te kunnen zijn, dat hoeft ook niet meer. Meester mag me zien hoe ik ben. Niet alleen die goede kanten, maar ook gewoon de echte ik. De echte molly en zelfs meer dan dat de hele echte ik, met mijn echte geboorte naam, mijn andere alter-ego’s (lol dit klinkt shizofreen maar is het niet hoor, nu ja... valt dus best wel mee)… Hij kent ze, aanvaardt ze, velt geen oordelen. Maakt niet uit welke stommiteiten ze begaan hebben, hoe onzeker ze soms zijn, hoe hyper of hoe mellow maar ook hoe de lieve kanten, de boze kanten… denk dat Mr Rik ze ondertussen echt wel allemaal kent. Dat Hij 'mij' kent, door en door…
Ik zat gisteren met een vriendin te babbelen over het verleden. En ja heb echt paar hele grote fouten gemaakt ook. Dingen die je zo nooit meer zou doen, waar je spijt van hebt. Maar wat gebeurd is, is gebeurd he. Je kunt de klok niet terug draaien.
Doen we trouwens denk ik allemaal wel, stommiteiten begaan. Maar heb er wel van geleerd ook.
Maar zat toen te bedenken mijn ex Meester, mijn ex vriendjes, mijn vrienden, mijn ouders… Eigenlijk heeft nooit iemand me echt gekend. Altijd liet ik alleen die kanten zien waarvan ik wist dat ze die wilden zien, of om mensen geen pijn te doen, of, en dat vooral, uit schrik niet aanvaard te worden. En dan ga je liegen en konkelfoezen, jezelf verstoppen en wegsteken… Maar nu, en dat is effectief sinds ik Mr Rik ken, en eerlijk is eerlijk, ook die vriendin, nu kom ik eindelijk voor mezelf uit. Durf ik eindelijk aan hen te laten zien wie ik werkelijk ben. Soms een heel verknipt iemand, soms juist een heel stabiel iemand, soms heel sterk, soms juist helemaal niet, soms gevoelig, soms dom en impulsief… maar ik verstop mezelf niet meer. En Dagboekje, dat is zo’n bevrijding… Is een proces dat al een tijdje aan de gang is trouwens dat ik eindelijk in evenwicht aan het komen ben. Niet alleen naar me zelf toe, maar naar mijn gezondheid en ja ook daar gaat het af en toe nog mis en val ik effe boem weer ziek, naar financieën toe en vooral naar administratie toe. Eigenlijk gewoon naar mijn leven toe, naar mijn vrienden toe, familie… Ik ben niet alleen gelukkig maar ook stuk rustiger geworden, volwassen ??? Al is dat een woord dat ik zelf niet zo graag hoor, doet me denken aan oude, zeer verantwoorde snijbonen, zonder lach. Grin en je kunt veel van me zeggen maar in die categorie val ik dus echt niet hihi.
Maar ohjee, wat ben ik afgedwaald… dit heeft niets met de sessie te maken. Eh eigenlijk wel alles maar was niet het topic.
Waar was ik, graaf graaf in mijn geheugen (en effe gluren waar ik was gebleven)… Ohja, lol ik had ondertussen dus die hopen kleren die ik aan had, weer verloren en alleen nog bandje om. Nu bleek al vlug dat het praktischer zou zijn als ik toch ook mijn enkel en polsboeien zou om doen. Dus hops: een steun, kreun en een wip en ik had die ook weer om. Mens wordt handig in bepaalde dingen. En lag ik even later braaf op mijn bedje te wachten op wat komen zou. Blijf er over versteld staan hoe inventief Mr Rik kan zijn. Zag Hem de schuif opentrekken waar de touwen in zitten en voor ik het wist lagen er allerhanden touwen eerst op bed en toen op mij. Notitie trouwens: grin borsten opbinden als het lijdend voorwerp op haar rug op bed ligt, lukt niet. Gisteren uitgetest.
Meester had ook en oei was dat lang geleden een van de spreidstangen tevoorschijn getoverd. En daar lag ik plots. Spreidstang rond mijn dijen vast gemaakt (eh foei, heb ik later zelf laten afzakken tot in mijn knieholtes hihi), mijn voeten ergens boven mijn hoofd vast gemaakt aan de stang van het bed.
Ik heb mijn bed van marktplaats, hahaha beste aankoop van 20€ ooit en als ik ooit nog een bed koop is het het zelfde model. Yzeren stangen van voor en vanachter waar je heel heel veel aan kunt vastbinden. Maar dat effe terzijde.
Oh wat lag ik daar open en bloot met mijn beentjes in de lucht, kutje helemaal kwetsbaar en open, mijn billen zelfs bereikbaar. En daar kwam Mr Rik al met de zweepjes… Laat ze dan maar andersom op mijn billen kletsen die zijn dat al wat gewend. Maar weet je Dagboekje dan voel ik me toch iets sterker in mijn schoenen staan, bij wijze van spreke dan toch. Als je met je billen in de lucht ligt, das ook kwetsbaar maar kan ik mijn hoofdje wegsteken in de kussens, heb ik houvast voor mijn handen die dan iets wanhopig vast houden als een soort reddingslijn voor de drenkeling. Maar als je op je rug ligt, zo vastgebonden, open en kwetsbaar… mijn handen waren ook vastgeklonken boven mijn hoofd trouwens maar op zo’n manier dat ik niets echt stevig kon vast grabbelen behalve de musketons waar ze aanhingen… En toen begon Meester mijn kutje en dijen te teisteren met de zweepjes, plaks… weet niet eens welke het waren. Haha Hij had me blijkbaar alleen niet echt stevig genoeg vast gemaakt want voor ik het wist was ik me aan het weg kronkelen en kroop ik bijna de muur in. En eerlijk is eerlijk, zo hard sloeg Meester niet eens… maar het zijn zulke gevoelige lichaamsdelen, mijn borsten en kutje. Heb ergens altijd schrik dat Mr mis slaat , doet Hij niet hoor, maar toch …. Dus lag te kronkelen als een gek Dagboekje tot …. Tja ik kwam er ook echt veel te gemakkelijk vanaf.
Ineens zie ik Meester afkomen met de nieuwe groene schaarklemmen. Ohjee, Hij had al gezegd, toen ik ze gegeven had met de Kerst, dat ze straffer waren dan de vorige. En heb het mogen ervaren. Meester had ondertussen de constructie ook wat aangepast. En ik lag nu als een menselijk hapje (zoals bij de kannibalen van vroeger) opgebonden op het bed. Enige wat er nog moest bij komen was een stok om onder de touwen door te steken en twee van die kanibaaltjes, hadden me zo naar het vuur kunnen brengen om me lekker te gaan roosteren. Beetje peper en zout en gebakken molly stond op het menu.
Maar Meester kwam er dus aan met de schaarklemmen, je had mijn hartje moeten voelen te keer gaan Dagboekje. Het idee alleen al, van de meeste klemmen heb ik geen schrik maar die scharen. Is ook, als je het systeem bekijkt, kun je zien hoe die dingen in elkaar geklemd worden en is zoveel straffer en vaster dan met een veer.
Eerst een klem op de linkerborst. De iets minder gevoelige van de twee. Kan verkeren bij mij, de ene keer is rechts heel gevoelig, de volgende keer links, soms allebei… verandert. En al adem happend zag ik Hem het kettinkje over touwen gooien waar ik aan hing. “Neeeeeeeeeeeeeeeeeee… Dat kettinkje is veel te kort” zat ik al bij mezelf te denken, eh heb ik geloof ik nog gezegd ook. En zag al zo op tegen de klem op borst twee, alhoewel de eerst ongelooflijk genoeg op dat moment best mee viel. Maar nee hoor, geen medelijden… en voor ik het wist voelde ik mijn tepels uitrekken, vastgeklemd en wist dat ik mezelf zou folteren met elke beweging die ik ging maken. Had mezelf wel al zo gemanouvreerd dat ik heel klein beetje steun had aan mijn rechterzijde maar nu moest ik echt oppassen dat ik niet doorschoot of ik zou mijn eigen tepels van mijn borsten lostrekken … ieps.
Maar eerlijk, toen Meester me begon te neuken…..
Oooooooooooooooooooooh zo zalig. Ik voelde me meteen al helemaal wegg glijden in het genot. Zijn gezicht boven het mijne, wetende dat ik helemaal van Hem ben. En zo diep dat Hij me nam. Maar dat was het begin nog maar. Even later terwijl ik al kreunde van protest, was Meester de schuiven weer aan het induiken en had hij een paar van O/onze dildo’s te voorschijn getoverd. Ohw en toen begon de hemelse hel pas echt. Vroeger schaamde ik me hier ook echt wel wat over, maar vind het zo heerlijk om echt gevuld te zijn. Een dildo en dan Meester er bij die me dan helemaal suf neukt. En na een tijdje nog een dildo in je zodat je eigenlijk gewoon door drie pikken uitgescheurd wordt. En uitscheuren is denk ik ook echt wel het goede woord. Je bent dan zo vol, het is pijnlijk ergens maar zo, zo verschrikkelijk heerlijk ook. Gewoon zo 'oer' gebruikt wordt je dan. En alleen dat maakt dat ik al ergens op een ander planeet beland. Hoe lang we zo bezig geweest zijn weet ik trouwens niet. Verlies dan ook echt wel alle besef van tijd.
Maar na een tijdje haalde Meester zichzelf even uit de vergelijking en begon met de dildo’s spelen in mij.
Kan soms heel pijnlijk zijn trouwens als je geneukt wordt met zo’n dildo, zeker als ie tegen je baarmoederwand aan stoot. Terwijl het gevoel van zo’n dildo, ik toch ook heerlijk vind. Het voelt heel anders aan dan een penis. Echter ook wel heel lekker. Beetje alsof je aangerand wordt maar op een fijne manier. Haha hoe verwoord ik dat nu weer.
Weet niet wat Meester precies deed trouwens, echt neuken was het niet. Maar een soort heerlijke draaien, klotsen. Rrrrrr wat stond ik geil en nat… En wat was het lekker!!!
En plots was dat moment er… Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven. Maar is een moment dat ik alles loslaat en alleen nog maar ervaar. Tranen schieten dan in mijn ogen en is zo’n bevrijding. Ik omschrijf het zelf als mijn ‘overgave’ moment. Zonder die traantjes lukt dat blijkbaar niet en heb er ook geen controle meer over dan maar ik laat dan echt alles los. Stop met denken, en alleen nog genieten, ervaren, voelen, ondergaan… ik ben van Mr Rik dat staat buiten kijf. Maar op die momenten… dan ben ik gewoon 'onvoorwaardelijk, volledig, compleet' van Hem, van mijn Meester Rik… Hij zou dan ook gewoon alles met me kunnen doen. Kan me niet meer schelen dan. Mijn schaamte is weg. Dat hele laagje beschaving valt van me af en is dan puur rauw ongenuanceerd voelen. Heb toen geloof ik ook gesmeekt half of Hij me ook clitoriaal wilde laten klaarkomen. Iets dat ik anders nooit zo open en bloot zal durven vragen.
En ik was al gekomen maar anders. Als ik klaar kom via g-spot is heel intiem maar zonder grote externe explosies, aardschokkende ontploffingen in mijn hoofd. Terwijl tegelijkertijd als ik op die manier klaar kom het lijkt alsof de hele wereld één seconde verspringt. Meer aardschokkender kun je het eigenlijk niet hebben ook.
Ik leg het wat krakkemikkerig uit maar is heel subtiel dus. Vandaar dat ik het ook niet herken tot het zover is. En als dan, zo als gisteren, dat samen valt met het moment dat ik me echt overgeef… Zelfs nu Dagboekje schiet ik vol als ik aan dat moment denk. Dat is zo mooi, juist… en ooooh wat zou ik die momenten willen vasthouden voor eeuwig. Maar Meester was nog niet klaar met me.
Ik had om een clitoriaal orgasme gevraagd en jeetje haha … Meester had voor ik het wist mijn lieve fairy op mijn clitje gezet om daar zacht te mogen grommen. Ondertussen was Meester me nog altijd aan het plagen met de dildo’s, dildo. Geloof dat het er nu nog maar 1 was. En ondanks dat de fairy maar heel zachtjes stond voelde ik me gewoon door die combinatie al bijna de lucht inschieten. Was bijna voor ik het wist randje over. Het gevuld zijn en dan die clitoriale stimulatie… hoe zacht ook… wauuuuuuuuuuw. Maar hihi bleef zelfs toen net op het randje hangen, was nog te vroeg. En wilde nog iets meer genot vermoed ik, al is dat niet echt bewust. En dan voel je dat ook weer wegtrekken.
Uiteindelijk werd fairy wat harder gezet en lol kreeg ik onverwacht kramp in mijn been. Maar dat zijn dingen die je dan toch echt wel effe flink negeert hoor Dagboekje. Meester was gestopt met de dildo’s maar zette wel de fairy harder en bewoog er mee dus voelde me weer zo heel de tijd op dat randje hangen aaargh. En hoewel het bij die eerste keer een tegenhouden was. Om me er nu terug over heen te krijgen, zelfs in die staat dat ik niet meer echt denk maar onderga… is lastig. Maar toen, denk ook beetje door juist die kramp in mijn been en nog een pijnprikkel, voelde ik me zo de 7e hemel in schieten. Wauuuuuw wat een ontploffing. Ooooooooooooooh mensen, ik wil dat moment terug hihi. Was al zover heen van dat ander orgasme, mijn overgave en dit er nog bij… Je zou bijna zeggen dat het te veel is maar toch maar niet hoor. Alleen waar ik normaal begin te smeken om fairy van clitje af te halen, was het nu plots de kramp die effe de boel in de war gooide. Gek hoor, je krijgt heerlijk orgasme en ineens kon ik de kramp niet meer negeren. Mensen zitten vreemd ineen, zie je ook wat belangrijker is he. Dat orgasme !!!!
Heb daarna nog heerlijk uitgeblazen in Mr Rik Zijn armen. En zeg wel 'Dank U' en meen ik ook als ik het zeg. Maar ohw wat zou ik graag dat gevoel aan Hem ook eens geven. Wat ik ervaar: die vrijheid, bevrijding, rust, kalmte… Dat is het enige wat ik altijd zo jammer vind. Ik kan Hem dat niet laten ervaren. Hij kan wel zien aan me, vermoed ik, hoe fijn ik het vind. Zou het Hem zelf echter ook wel eens willen laten voelen.
Tja Dagboekje, het is dus uiteindelijk toch een heel epistel geworden he. Maar denk dat ik toch wel heb kunnen overbrengen naar je wat ik wilde. Weet je als W/we op verplaatsing gaan, of er komen mensen, is het vaak makkelijker om je te vertellen hoe het was dan zoals nu. Ergens is het zo intiem dat ik het vaak lastig vind om dat te delen maar ook om je te laten merken dat ik hier zo zo intens van geniet. Dus sla ik deze hele intieme momenten vaak over maar in gedachten koester ik ze zo ;).
Xxxx molly
Geen opmerkingen:
Een reactie posten