Dagboekje 2 juni 2013_1: Hemelse billenkoek! (heb het eindelijk begrepen...)

Helaba Lief Dagboekje van me,

Had eigenlijk niet verwacht dat ik al weer zo vlug aan het schrijven ging slaan maar afgelopen twee sessies hebben zo’n impact gehad op me dat ik het met je wilde delen.

Jij weet, Dagboekje van me, hoe moeilijk ik het tegenwoordig heb met de maand mei. Vertegenwoordigt een periode van zoveel verdriet, wanhoop, boosheid, verwarring en de rest van het jaar zijn al die gevoelens min of meer slapend maar zodra eind april aanbreekt, word ik een vat vol emoties. Door omstandigheden heb ik ook alle gebeurtenissen van, nu 2 jaar terug, nog niet allemaal verwerkt en zal ook nog wel even duren eer echt alles zijn plaatsje heeft gekregen. Gevolg daarvan is dat ik die hele maand ook echt geen blijf weet met mezelf. Het hoofdje maalt constant, herinneringen duwen zich op de meest vreemde momenten op, emoties overspoelen me dan. En maakt ook dat ik zelf heel wisselend van humeur word, weinig nog kan verdragen, regelmatig in paniekmodus sla zoals ik het noem (heb dan plots allemaal muizenissen die nergens op slaan), dingen niet kan of wil horen … nu een turbulente periode dus.

Vorig jaar heb ik het zelfs voor elkaar gekregen om bijna mijn beste vriendin kwijt te geraken, achteraf gezien had dat ook voor een gedeelte met mijn hele gemoedstoestand te maken. Is goed gekomen trouwens maar om maar duidelijk te maken dat ik dan echt niet mijn rustige zelfje ben die best wel goed kan relativeren, vrolijk en optimistisch is, dingen neemt zoals ze komen. Heb dan ook ineens het gevoel dat ik nergens meer vat op heb en alles me ontglipt.

Tja om maar duidelijk te maken hoe ik er dus aan toe was (niet constant hoor maar met momenten). Niet op een al te beste plek dus.

De laatste keer dat we hebben gesproken met elkaar, heb ik je weer overspoeld met verslagjes. Nu die zijn ook allemaal online gegaan voor I/iedereen behalve het eerste dat ik die dag had geschreven.

Ik schrijf al jaren en vooral als me dingen dwars zitten. Het is voor mij een manier om klaarheid en rust te krijgen, dingen een plek te geven onbewust grotendeels, om me te uiten en om de chaos onder controle te krijgen. Op die momenten spui ik gewoon alles eruit, alles waar ik aan denk, mee zit, gedachten sprongen die ik maak, de gevoelens die ik heb … Het komt er allemaal uit in één brok ongecensureerde, ruwe ongepolijste, vaak harde, eerlijke woordenstroom. Zit ook niet zoveel kop en staart aan. Durf, terwijl ik zoals nu kalm en rustig ben al bokkesprongen maken maar dan vlieg ik van hak op de tak en zie wel waar het schrijven me brengt. Er over nadenken doe ik niet, is gewoon puur emotie dat er uit komt. Is dus ook iets dat ik nooit anderen laat lezen, juist omdat het zo persoonlijk is. Het regelrecht uit mijn hart komt en omdat het een proces is dat voor een deel onbewust is. Zelf lees ik het eigenlijk ook nooit terug omdat er soms dan dingen staan waar ik zelf van rot schrik. Dus tja, die dag van die verslagen zat er dus als eerste een hart-epistel bij. En heb heel lang getwijfeld of ik het wel zou versturen. Was even de regel kwijt, trouwens op dat moment, dat ik Mr alles laat weten. Maar dat ter zijde. Als ik het zou versturen nam ik een enorm risico met mezelf want zo laat ik me zelden zien aan andere mensen. Gooide ik dus letterlijk mijn ziel bloot. Langs de andere kant, wilde wel dat Mr Rik wist wat er me omging/gaat. Nog even gedacht om het zelfde verhaal in de gekuiste versie te doen, dat kan ik echter gewoon niet. Emoties zijn emoties. Eruit is ook echt eruit.

Dus uiteindelijk toch mee verstuurd met de rest en meteen daarop helemaal in paniek geslagen. ‘Wat heb ik nu gedaan’, ‘Hij gaat het niet begrijpen’, ‘Ik heb Hem onnoemelijk gekwetst’, ‘Hij kan zien hoe verknipt ik ben en nu wil Hij mij niet meer’, ‘Hij gaat me niet meer vertrouwen’, ‘Ik heb gefaald, weeral’…’ geen redelijke gedachten dus. Maar zoals ik zei, was ook niet helemaal redelijk op dat moment. En dat was dus meteen al na het versturen van die mail.

Ik was voor mezelf wel tot rust gekomen nadat ik alles had opgeschreven. Het is zoals ik al zei, een manier van verwerken voor me en voel ik me nadien veel rustiger. Hebben de dingen een plaats gekregen en kan ik het voor een groot deel loslaten ook. Tja hihi, was dus allemaal om zeep toen ik de mail verstuurde en het ook nog een tijd duurde eer ik antwoord kreeg.

Het is ook gewoon zo en heb ik al eens eerder gezegd tegen je geloof ik, hè Dagboekje. Schrijven is mijn ding maar euh … dat geldt dus niet voor I/iedereen en zeker niet voor Mr Rik. Niet dat Hij niet kan schrijven, maar doet het gewoon niet graag en waar ik 20blz voor nodig heb, schrijft hij in 20 lettertjes bij wijze van spreken. Met als gevolg (en hou in gedachten ik was al helemaal over de rooie omdat ik het verstuurd had) toen ik Zijn mail terug kreeg, dat ik Hem inderdaad echt wel even het zwijgen had opgelegd en Hij dus ook niet zo goed wist hoe op dat moment te reageren. Ben ik dubbel in paniek ben geschoten. Heb het opgevat als een afwijzing en mezelf helemaal wijsgemaakt dat ik Hem verloren was. Nu ook hier spelen paar dingen van paar jaar terug in mee, en dat zie ik nu dus ook wel ;) . Jaar daarvoor vriendin kwijt, en een jaar daarvoor het ook voor elkaar gekregen exMr te verliezen op het meest idiote tijdstip dat ik kon verzinnen. Dus had mezelf helemaal er van overtuigd dat ik nu Mr Rik kwijt was.

Kan je ook zeggen, heb twee nachten absoluut niet geslapen. En erge is, wist dat ik aan het overdrijven was, dat ik in paniek was en dat het niet nodig was maar geraakte niet uit die cirkel waar ik mezelf had ingegooid.

Dus toen ik  op Pinskstermaandag mailtje kreeg dat Mr Rik ging proberen om langs te komen maar dat Hij het niet met mail zou bevestigen maar via sms … wist het allemaal niet meer hoor, en geef ik nu ook eerlijk toe. Dus toen ik om half twee een twee smsje kreeg dat Hij er over half uur zou zijn. Dagboekje, maar goed dat je me niet kon zien. Ik was een wrak. Helemaal het noorden kwijt: ‘Had het nog wel zin om me om te kleden of zou Hij me direct dumpen en weer wegwezen’. ‘Zou Hij überhaupt nog wel iets tegen me zeggen’ … nu rampscenario’s alom weeral. Heb toen dus smsje terug gestuurd met de vraag of ik me nog moest omkleden. In gedachten zat ik op dat moment al ergens midden in een ontploffing van een atoombom geloof ik. Krijg ik toch als antwoord: ‘natuurlijk, stomme vraag’. Nu heel eerlijk op dat moment begon ik eindelijk te beseffen geloof ik, dat ik wel heel erg aan het overdrijven was ook. Nu tot mijn eigen verdediging, wij vrouwen staan niet bekend ook om onze logica en rationaliteit he…

Om twee uur zat ik dus heel braaf met een verschrikkelijk klein bibberend hartje op Hem te wachten op mijn kussentje op de grond in houding. En waar ik normaal altijd echt wel meteen automatisch een big smile krijg op mijn gezicht als Hij binnenwandelt, was ik voor de eerste keer ook echt blij dat ik naar de grond kon kijken. God wat was ik eigenlijk bang op dat moment. En zijn schoenen konden me ook echt niet vertellen in wat voor stemming Hij nu was.

Maar toen voelde ik Hem plots achter me komen en zijn hand en nagels zacht over mijn nek en rug gaan. Dagboekje, schiet nog vol. Het is op dat moment dat ik wist dat alles goed ging komen. De paniek, de verwarring, de wanhoop van die maand, het was er allemaal nog wel maar ik wist eindelijk terug op dat moment dat Mr Rik niet zomaar opgeeft en wegloopt. Dat Hij nog wel degelijk om me gaf. Zijn hand op mijn rug… Het nam die allesoverheersende paniek weg en gaf me rust, een rust die ik zo nodig had. Hij schoof me even later met kussen en al naar Hem toe bij de bank en ook dat is moment dat me eeuwig bij zal blijven. Geloof dat de dam in me toen ook al wel gebroken was en heb een hele tijd gewoon met mijn hoofd op zijn schoot naast Hem gezeten voor we aan het praten zijn gegaan. En het ging over de mail, over het feit dat Hij ook helemaal niet wist dat er zoveel borrelde nog in me, over de dingen die ik had uitgespookt, over het feit dat ik boos was geweest op Hem, over … Tja vrees dat Mr Rik die hele dag wel weer met een huilend/lachend subbeding is opgescheept geweest want het was echt een dam. De tranen bleven stromen en daarmee ook een stuk bevrijding.

Echter dat was nog maar pas het begin van een wonderbaarlijke middag. Een middag die me zoveel gegeven heeft dat ik het niet eens onder woorden kan brengen.

Na ons gesprek werd het wel duidelijk dat ik er deze keer niet zomaar vanaf ging komen met een schouderklopje. Heel eerlijk dat was ook helemaal niet wat ik nodig had, al besefte ik dat zelf helemaal niet hoor. Maar Mr Rik liet me plaats nemen over zijn schoot. Ik was nog zo van slag eigenlijk dat het niet eens allemaal registreerde op het eerste moment wat ik deed. Hij ging me billenkoek geven!

Nu Dagboekje, heb vaak verhalen gelezen en gehoord over subs/slavinnen die straf willen krijgen en echt over de bil gaan bij hun Mr en eerlijk gezegd, ik snapte er de jota van. Waarom zou je dat nu doen. A is toch voor kleine kinderen en zelfs dan nog, ik heb nooit van mijn leven billenkoek gehad dus zelfs die vlieger ging niet op. B is toch wel zeer denigrerend voor zo’n sub en C wat heb je daar nu aan. Stomme poepekletsen.

Oké was ondertussen de ervaring van zweepsessies al gaan omarmen  en kon daar nu ook al het genot van begrijpen. Het je laten gaan, de overgave, het moment dat pijn geen pijn meer is maar iets veel omvattender wordt waar je gedachten op wegdrijven. Dat moment dat je even stopt met denken en gewoon ondergaat. Ja dat had ik ondertussen al begrepen en verlang ik dus ook echt ook wel al naar met momenten. De stoffen die dan in je vrij komen zijn heerlijk, het gevoel dat je krijgt, is dat ook. Maar das toch nog iets heel anders dan over de knie gelegd worden bij iemand en plots zijn keiharde hand op je billen voelen.

En hier lag ik dan, volledig hulpeloos en geheel vrijwillig over de schoot van Mr Rik. Mijn gezicht verstopt in het kussen van de bank. Tegelijkertijd heel kwetsbaar en zo veilig. Die ervaring alleen deed me enorm veel. Kon Hem voelen onder me, boven me en toch kon ik veilig wegkruipen in mijn eigen hoofd op dat moment en gek genoeg ook in Hem op een bepaalde manier. En toen kwam die eerste klap.

Dagboekje, ik weet echt niet hoe ik dit moet omschrijven. Maar zodra die eerste klap viel, viel er van mij iets af. Dit was wat ik nodig had, wat ik wilde, waar ik zo wanhopig naar verlangde. Elke klap die Hij me gaf reinigde me vanbinnen, gaf me rust, kalmeerde me… de angst, verwarring, al die gevoelen die heel die maand af en aan geborreld hadden werden eindelijk rustiger, verdwenen zelfs. Elke klap die Hij me gaf en mijn poepeke roder kleurde, gaf me meer en meer rust. Zijn vingers die me begonnen te vingeren, mijn kutje te bewerken en dan weer een mep waar mijn oren van trilden. Niet alleen met Zijn handen maar ook met enkele zweepjes, spatels of wat dan ook… Het was zo’n opluchting. Ja het deed pijn en tegelijkertijd ben ik van mijn leven nog nooit zo geil geweest als op dat moment. Zijn hand die me aan het fisten was, de paardrijzweep die mijn kont aan het teisteren was. Zijn stevige warme harde lichaam onder me. En ik zelf met mijn hoofd verstopt in de kussen, mijn kreunen en gillen inslikkend of er juist uitlatend.

Denken deed ik niet meer, eindelijk niet meer… Rust … zelfs de pijn deerde me niet echt meer, en het feit  dat Hij mijn kutje ongenadig aan het gebruiken was maakte dat het hele proces van denken ophield.

Nog altijd begrijp ik niet helemaal hoe dat nu mogelijk is. En heb het ondertussen nu een paar x mogen ervaren wat het is om te stoppen met denken maar dit was zo anders. Ik was zelf heel even gestopt met bestaan geloof ik om dan daarna terug te kunnen herstarten maar schoon terug, gereinigd… ontdaan van de schuldgevoelens, de wanhoop, de verwarring.

Ik heb gewoon echt nooit geweten dat dit überhaupt mogelijk was. Net zo min dat ik vroeger begreep hoe iemand kon squirten of wat er nu leuk kon zijn aan pijn. Maar dit ging nog dieper. En moet zeggen. De donderdag twee dagen later, de dag waar ik zo tegenop had gezien, was niet moeilijk meer. Door, hoe gek dit ook klinkt, de billenkoek van Mr Rik die dinsdag, heb ik donderdag echt kunnen genieten van het samen zijn met mijn familie hoe triestig de oorspronkelijk aanleiding van die dag ook was (sterfdag van mijn moeder).

Nu begrijp ik dus ook eindelijk al die zogenaamde rel-subjes die hun meesters gaan uitdagen zodat ze gestraft gaan worden. Heb dat echt nooit kunnen bevatten, maar nu eindelijk wel. En zal dus ook wel beetje gaan oppassen dat ik geen vervelend nest word en Mr ga zitten uitdagen en treiteren om een pak slaag te kunnen krijgen. Nu zo ben ik gelukkig ook gewoon niet, ik zal het vrees ik wel weer duidelijk maken in een drama mail (ben ik toch wel goed in :p) of zal eens zien of het ook werkt als je het gewoon vraagt (alhoewel dat zie ik mezelf ook niet doen)… maar vooral, vertrouw Mr Rik er wel op dat Hij precies weet wanneer ik dat echt nodig heb. Want hoe je het ook draait of keert, en is ook iets dat ik nog nooit heb meegemaakt, Mr Rik kent me echt wel een stuk beter dan ik besef en zelfs op bepaalde gebieden een stuk beter dan ik mezelf ken. En dat op zich is voor mij al iets ongelooflijks. Konden die exen van me echt niet zeggen ;).

Nu de billenkoek… wat een woord is dat toch maar vanaf nu koester ik het wel met liefde in mijn hartje, billenkoek, poepenkletsen… hmmmm maar dwaal af. De billenkoek was zeker nog niet het einde van een wel zeer memorabele dag trouwens.

Later heeft Hij me nog meegenomen naar de slaapkamer. En ook dat was precies wat ik nodig had. Mr had me op bed gelegd en vastgebonden maar op zo’n manier dat mijn beentjes weer heel hoog de lucht in vlogen (lang leven mijn bed en zijn hoofdeinde van stevige stalen barren) en in mijn knieholtes had Hij een stevige stok vastgemaakt zodat ik echt geen kant meer uit kon. Heel eerlijk ben geloof ik wel een paar dingen kwijt, van onze bed avonturen, was echt wel vrij ver heen geloof ik maar het was zo heerlijk. Ben gewoon ongenadig gebruikt geweest. Met mijn knieën stevig vastgezet, mijn handen, mijn voeten… ik kon geen kant meer op en Mr heeft echt wel heel wat speeltje in me gebruikt. Hoeveel dildo’s er in me waren weet ik zelfs niet meer en dat dan nog in combinatie met Mr Rik zelf die me aan het neuken was. Ongelooflijk ! Zijn handen, de vibrator…. Als ik me niet vergis ben ik die middag

2x klaargekomen en hoewel ik wel geen squirter ben die hele fonteinen produceert zijn de watervallen van Co heel wat keren die middag de revue gepasseerd.

Het was ook echt wat ik nodig had om het effe plat te zeggen: leeg geneukt te worden. Uitgewoond en gewoon ongenegeerd gebruikt.

En hoe vaak heb ik Mr Rik eigenlijk al niet bedankt voor hetgene wat Hij me allemaal al gegeven heeft en kan niet anders dan het nu weer te doen. Dank U Meester Rik, dat U me deze dinsdag gegeven heeft. Geloof dat het die dinsdag was ook dat Mr Rik op bepaald moment liet vallen dat ik nu pas echt mezelf kon zijn. En dat is ook echt effectief zo. Voor het eerst in mijn leven draag ik, als ik bij Mr Rik ben en zeker op zo’n dag, geen maskers meer, geen laagje fatsoen, geen laag van zo hoort het maar ben ik gewoon echt mezelf. Helemaal volledig, sub, vrouw, mens, vriend, moeilijk geval maar wel gewoon echt … met tranen, met lach, met boosheid, met verdriet, met een gevoel van zo’n diep geluk dat het soms eng is… 

Las vandaag nog een boek waar ergens vermeld stond dat je een geboorte naam krijgt maar naarmate je ouder wordt en meer dingen doet je, namen bij krijgt, verwerft. En zo is het ook, ik ben inderdaad dan echt mijn geboortenaam maar ook molly die is er gewoon bijgekomen en maakt mee deel uit van de rest, niet apart maar geïntegreerd. En dat is een wonderbaarlijke ervaring.

Xxx molly